ဆိုးသြမ္း

က်ေနာ္ ဒီပို႕စ္ကို ေရးတာ ဘာသာေရး ထိခုိက္မႈ လုံး၀ မရွိပါဘူး။ ကမၻာမွာ မိမိကိုးကြယ္ရာ ယံုၾကည္ရာကို လူတိုင္းကိုးကြယ္ခြင့္ ရွိတာ က်ေနာ္လက္ခံယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒီပို႕စ္က မသိေသးသူေတြအတြက္ ဗဟုသုတေလး တခုအေနနဲ႔ပဲ ေ၇းသားထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အယူအဆဆိုတာ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ရာနဲ႔လည္း သက္ဆုိင္မယ္လုိ႕ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ေျပာတဲ့စကားတခြန္းျဖစ္တဲ့ “ အယူတိမ္းလုိ႕ နတ္စိမ္းျဖစ္တယ္ ” ဆိုလား။ အဲဒီလိုေလးေပ့ါ။ တခဏတာ ၾကားဖူးမိလုိက္တာေလးဟာ ၊ ျမင္ဖူးမိလိုက္တာေလးဟာ အစဲြအလန္းလို ၊ ယံုၾကည္ရာ လိုလို ျဖစ္သြားတက္ပါတယ္။ မနက္ေစာေစာ အိပ္ရာထျဖစ္ရင္ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ဒါမွ မဟုတ္ ညဘက္ အိပ္ရာ၀င္ခါနီး အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ တရားနားေထာင္တက္တဲ့ အက်င့္ရွိပါတယ္။ ထြက္ရပ္ေပါက္ခ်င္လို႕လည္း မဟုတ္ပါဘူး ၊ သံေ၀ဂရေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။

က်ေနာ္တရားနားေထာင္ရျခင္း အေၾကာင္းက ဆရာေတာ္ေတြက တရားေဟာရင္ ၊ တရားခ်ည္းပဲ ေဟာေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ နိင္ငံေရး ၊ စီးပြားေရး ၊ လူမႈေရး ၊ ကိစၥ ဒုကၡ အ၀၀ေတြနဲ႔ နိႈင္းယွဥ္ျပီးေဟာေျပာၾကတာပါ။ ဆရာေတာ္ေတြက ေဟာေျပာဖို႕အတြက္ စာေပဖတ္တယ္ ၊ မွတ္သားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တရားသေဘာနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ေဟာတယ္။ ကိုယ့္မွာက ဒီလို ဖတ္ဖို႕က်ေတာ့ မျဖစ္နိင္ဘူး။ ဆုိလိုခ်င္တာက အခ်ိန္မေပးနိင္ဘူး။ ဒီေတာ့ သူတို႕ဖတ္မွတ္ထားတဲ့ ဗဟုသုတကို က်ေနာ္တုိ႕က တရားနာျပီး ျပန္ယူရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီကေန႕ လူငယ္ေတြကို အခ်ိန္မ်ားရရင္ က်ေနာ္က တရားနားေထာင္ဖို႕ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ထြက္ရပ္ေပါက္ဖို႕ ၊ နိဗၺာန္ေရာက္ဖို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗဟုသုတ ရေစခ်င္လို႕ပါ။ ဥပမာ ဆရာေတာ္ေကာသလႅ(ဓမၼေစတီ) ေဟာတဲ့ တရားတပုဒ္ျဖစ္တဲ့ “ ေမြးရပ္္ေျမကို ေက်းဇဴးဆပ္ခ်င္း ” မွာ ဆရာေတာ္က တရုတ္ေတြ မိုးနဲ႔ေျမကို ကန္ေတာ့တဲ့ ကိစၥ ခဏေလး ရွင္းျပသြားပါတယ္။ ဆရာေတာ္က ဘယ္လိုေဟာေျပာသြားလဲဆိုေတာ့....

Russel Herman Conwell ရဲ႕ Acres Of Diamonds ဆိုတဲ့ ေဟာေျပာခ်က္ထဲက အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို ကိုင္လႈပ္ခဲ့သြားေစခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ေလးကို ဆရာေဖျမင့္က ဘာသာျပန္ ထုတ္ေ၀ဖူးပါတယ္။ စာအုပ္နာမည္က.....

HappyCloud က ကိုမုိးေမာင္က သူေသသြားရင္ ဖဲ၀ိုင္းေထာင္ေပးပါတဲ့။ :D အဲဒီက ရလာတဲ့ အေကာက္ေတြရယ္ ၊ က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႕ပစၥည္းေတြစုစုေပါင္းထဲက ၁၀ ပံု ၁ ပံုကို မင္းယူ။ က်န္တာ မင္းအစ္မကို ေပးလိုက္ဆိုျပီး မေန႕က စိတ္ဓတ္က်စြာနဲ႔ ဖြင့္ဟလာတယ္။ :) စိုင္းစိုင္းလုိ ဆိုရရင္ “ ငါနားလည္ပါတယ္....ဒါက နင့္ရဲ႕ အေျခအေနေပ့ါ ” ျဖစ္ေနျပီ။ ျပည္တြင္းက အေျခအေနအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျပည္ပထြက္ အလုပ္ရွာမိပါတယ္။ စီးပြားေရးပ်က္ကပ္နဲ႔ တိုးေနေတာ့ ဘာမေတာ့ မလုပ္ေပးနိင္ေပမယ့္ ကိုယ္ခ်င္းေတာ့ စာမိပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေယာက္ဖၾကီးမိုးေမာင္ကို နွစ္သိ့မ္ထားရတယ္။ ေတာ္ၾကာ သူက ( ကိုယ့္အစ္မ ) ပစ္သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ :P အခုေျပာျပခ်င္တာ ရန္ကုန္တိုင္း ေရႊျပည္သာျမိဳ႕နယ္က ဆရာေတာ္ ဦးဇ၀န ( ေမတၱာရွင္ - ေရႊျပည္သာ ) ရဲ႕ ေရးသားေတာ္မူတဲ့ တရားစာအုပ္ထဲက စာေလးတခုကို ျပန္လည္ေဖာက္သည္ ခ်ခ်င္လုိ႕ပါ။ ဘုန္းၾကီးနာမည္ေတာ့ မေရးထားပါဘူး။ ခုနွစ္က ၁၉၉၂ ခုနွစ္တုန္းက။ လြယ္လြယ္ပဲ ေျပာၾကပါစို႕။ တရားပဲြတခုမွာေပ့ါ.....

သၾကၤန္လား
မေပ်ာ္နိင္တာၾကာေပ့ါ

ေနာက္ဆို သၾကၤန္မေပ်ာ္ရတဲ့ ဘယ္အရပ္ကုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မသြားေတာ့ဘူး

လမ္းထိပ္မွာ ေရတိုင္ကီေတြခ်ျပီး ကေလးေတြ စီေနမလား

ငယ္ငယ္တုန္းကလို လြယ္အိတ္ေလးထဲကို ေကာ္ပံုေလးထည့္လြယ္ျပီး
ေကာ္ျပြတ္ေလးေတြ ၊ စတီးျပြတ္ေလးေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အုပ္စုလုိက္
သူမ်ားလမ္းေတြထဲ ဖိုက္တာ လုပ္ျပီး လုိက္ပက္မလား

တခါတေလ ( ဟိုဘက္ဒီဘက္ေတာင္ ေရဗူေဖာင္းေတြနဲ႔ ေဆာ္ၾကနွက္ၾကေသးတယ္ )

လမ္းထိပ္မွာ ဘယ္သူေတြ မူးေနၾကျပီလဲ ၊ ဘယ္သူေတြ ရန္ျဖစ္ေနၾကေသးလဲ
ဘယ္သူေတြေရာ ဖ်ားေနၾကေသးလဲ....ဘာမုန္႕ေတြ ေကၽြးေနၾကလဲ

ေအာ္...သၾကၤန္ သၾကၤန္

( ဘယ္ေတာ့မွ မဆင္ႏဲႊရတဲ့ ဘ၀မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး )

“ အတာေရနွင့္ အတူတူ ခ်စ္ေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အစ္ကိုအစ္မ ၊ ညီညီမေတြ အားလံုး
က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ ”

ဘာေရးရင္ ေကာင္းမလဲ ေကာင္းမလဲနဲ႔ စဥ္းစားလိုက္ ၊ စိတ္ကူးေပၚလာတာ ခ်ေရးလိုက္နဲ႔။ ျပီးသြားေတာ့ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ စိတ္တိုင္းမက်ေတာ့ draft ထဲ ထည့္ထားလိုက္နဲ႔။ ကဗ်ာေလးေတြ ခ်ေရးလုိက္။ အခ်စ္အေၾကာင္းလား ၊ ဘ၀အေၾကာင္းလား စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ေတာ္ၾကာ ဟိုကိုထိသလိုလို ဒီကိုညွိသလိုလုိနဲ႔ ျဖစ္မွာဆိုးေတာ့လည္း Stop အေမာင္ဆိုးသြမ္း ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္သတိေပးရင္းနဲ႔ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနမိတယ္။

တကယ္က ဖိုရမ္တခုမွာလည္း အားတက္သေရာ ေရးမိေနတာေၾကာင့္ပါ။ စာေရးဖို႕အတြက္ဆို အေတြ႕အၾကံဳေတြ အထူးသျဖင့္ လိုအပ္တယ္လို႕ ထင္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို အေပ်ာ္တမ္းသမားေတြ အတြက္ေပ့ါ။ ဒါမွလည္း ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ဘ၀တေလွ်ာက္ ဗဟုသုတေတြ ျပန္လည္ေ၀မွ်နိင္မွာပါ။

အဲဒီလို အေတြ႕အၾကံဳ ရဖို႕ဆိုတာကလည္း ေက်ာင္းကေန အခန္း ၊ အခန္းကေန ေက်ာင္းဆိုေတာ့ ေရးစရာကလည္း ဆရာနဲ႔ နပန္းလံုးရတဲ့ အေၾကာင္းေတြပဲရွိေတာ့တယ္။ အခန္းကေန အျပင္ထြက္ဖို႕ကလည္း ေက်ာင္းအားရက္ေလး ဆိုရင္ ၊ အေဆာင္မွာ ညဆိုစကား၀ုိင္းေျပာၾကလို႕ မနက္မထနိင္တာက တစ္ေၾကာင္း ၊ သြားမယ္လာမယ္ဆိုလည္း မယ္မယ္ရရ သြားလည္စရာ ေနရာမရွိတာက တစ္ေၾကာင္း ၊ ဓနအင္အားကလည္း ျခိဳးျခံေခၽြတာေနရတာက တစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ဘာအေတြ႕အၾကံဳမွကို မရျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္တကာလုိက္ဖတ္ေတာ့လည္း ထံုးစံအတိုင္း ေျခရာေတာ့ မခ်န္မိဘူး။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ စိတ္ညစ္ ၊ စိတ္ရႈပ္ေနၾကတယ္လုိ႕ သံုးသပ္မိပါတယ္။ အလုပ္အကိုင္ အဆင္မေျပ ၊ ပညာေရး အဆင္မေျပ ၊ က်န္းမာေရးေတြ အဆင္မေျပဆိုေတာ့ ဒါေတြ အားလံုးအဆင္ေျပေနမွ ၊ အားမွ ဘေလာ့ဂ္ကလည္း ေရးနိင္တာ မဟုတ္လား။

ျဖစ္နိင္ရင္ အေပ်ာ္တမ္း ဘေလာ့ဂ္ေရးျခင္းကေန စာေရးဆရာ ျဖစ္ဖို႕အထိကို ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ စိန္မေခၚနိင္ေသးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ “ လြင္းမိုး ” လုိျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ တစ္မ်ိဳးမေတြးၾကပါနဲ႔ဦး။ ဆိုလုိတာက ခရီးသြားျခင္းပါ။ ပိုက္ဆံမ်ား တက္နိင္မယ္ ၊ စပြန္ဆာ ရွိမယ္ဆိုလို႕ကေတာ့ ျမန္မာနိင္ငံ အနွံကို ခရီးသြားခ်င္မိတာပါ။

ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္မယ္ ၊ မွတ္တမ္းတင္မယ္ေပ့ါဗ်ာ။ အဲဒီလုိ ခရီးသြားလာတာကို ထုတ္လႊင္ျပသေပးမယ့္ ရုပ္သံလုိင္းေတြ ရွိရင္ေကာင္းမယ္။ ဒါဆို ကုိယ္တင္မဟုတ္ဘဲ တနိင္ငံလံုး သိနိင္ၾကမွာမဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ကိုယ့္တေျမထဲ ေမြးျပီး ေသသည္အထိ မေရာက္ဘူး ၊ မျမင္ဘူးတဲ့ သူေတြ အမ်ားၾကီး။ ေနာက္တခုက ဥေရာပကို ပတ္ထားတဲ့ ရထားလမ္းလိုပဲ ျမန္မာနိင္ငံမွာ တနိင္ငံလံုးကို ပတ္ျပီး ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆက္စပ္ျပီး ေဖာက္လုပ္ထားတဲ့ ရထားလမ္းလည္း ရွိရင္ေကာင္းမယ္။ ဒါဆို ရထားပတ္စီးတာနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ကို လံုေလာက္ေနျပီ။

ဒီလိုေတြးရင္းနဲ႕ပဲ သစ္ရြက္ေလးေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြလုိက္ ၊ ျပန္ေပါက္လာလုိက္နဲ႔ စဥ္းစားရင္း ၊ ေတြးရင္း ၊ ေငးရင္း ၊ ေဆြးရင္း ၊ ေရးရင္းနဲ႔ နတ္ဆက္ရမည့္ အခ်ိန္ေတာင္ ေရာက္လာေတာ့မွာေပ့ါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာေဘာလံုးေလာက အဆင့္အတန္းတိုးတက္ေရး အတြက္ Pro အဆင့္ လိဂ္တခု မၾကာမွီ လာေတာ့မည္ ျဖစ္တယ္လို႕ သတင္းေတြလည္း ဖတ္ေနရပါတယ္။ ေဘာလံုးနဲ႔ ပတ္သက္လွ်င္ ဘယ္နိင္ငံမဆို ရူးသြပ္တယ္ ဆိုတာ အားလံုးအသိပါ။ နိင္ငံက ကုန္ပစၥည္းေကာင္းေတြ မထြက္ရင္ေတာင္ ေဘာလံုးကန္ ေကာင္းလို႕ နာမည္ၾကီးေနတဲ့ နိင္ငံေတြက ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ ကမၻာအဆင့္မဟုတ္ရင္ေတာင္ တခ်ိန္က ျမန္မာဆိုတာ အာရွေဘာလံုး ေလာကမွာ ဘယ္လို အရွိန္အ၀ါ ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာ သမိုင္းေၾကာင္း မွတ္တမ္းေတြ ျပန္ၾကည့္ရင္ သိနိင္ပါတယ္။

ဒီလိဂ္တခုကို ျဖစ္ေစခ်င္ေနတာေတာ့ ၾကာပါျပီ။ ဘယ္အရာမဆို အဘက္ဘက္က နိမ့္ၾကေနသလို ျဖစ္ေနခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နိင္ငံကို အျမန္ဆံုးနဲ႔ အမွန္ကန္ဆံုး လုိက္မွီေအာင္ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အခု ဆိုရင္ လိဂ္ တခု လာပါေတာ့မယ္။ လိဂ္နဲ႔ ပတ္သက္လွ်င္ သတင္းတင္ျပခဲ့တဲ့ www.mutdfan.com က ေရးသားခ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ေျပာျပရမည္ ဆိုလွ်င္ျဖင့္

အခန္းအနားတြင္ ပထမဦးစြာ ျမန္မာ့ေဘာလံုးအဖြဲ႕ခ်ဴပ္ ဥကၠဌ ဦးေဇာ္ေဇာ္က Professional League အျဖစ္ ေျပာင္းလဲေတာ့မည့္ အေျခခံ အခ်က္အလက္မ်ားကို ရွင္းလင္းတင္ျပခဲ့သည္။ ဦးေဇာ္ေဇာ္၏ ရွင္းလင္းတင္ျပခ်က္မ်ားအရ ျမန္မာ့ေဘာလံုးအဖြဲ႕ခ်ဴပ္က ျမန္မာလိဂ္ကို Professional League အျဖစ္ ေျပာင္းလဲနုိင္ရန္အတြက္ ပထမအဆင့္အေနျဖင့္ ကလပ္အသင္း ရွစ္သစ္ သင္းကို တိုင္းရင္းသား လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၏ ကုမၼဏီ ၈ ခုက စတင္ တည္ေထာင္ ဖြဲ႕စည္းေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းရရွိခဲ့သည္။ စတင္ဖြဲ႔စည္းမည့္ ကလပ္အသင္း ၈သင္း ႏွင့္ ပိုင္ရွင္မ်ားမွာ

1. ဦးေတဇ( ထူးကုမၼဏီ Co.,Ltd ) = Yangon United FC
   
2. ဦးေအာင္ကို၀င္း( ကမၻာဇဘဏ္ Co.,Ltd ) ၊ Kanbowza FC
3. ေဒါက္တာစိုင္း ( Alpine ေသာက္ေရသန္႔ ) = Yadanarpone FC
   
4. ဦးထြန္းျမင့္ႏုိင္ ( Asia World Co.,Ltd ) = Magway FC ,
5. ဦးေဌးျမင့္(Yuzana Co.,Ltd )( Southern Myanmar United FC )
6. ဦးေအာင္မိုးေက်ာ္ (IBTC Co.,Ltd ) = Okkthar United FC
7. ဦးခ်စ္ခိုင္ (Eden Co.,Ltd )= Delta United FC
8. ဦး၀င္းျမင့္ ( Shwe Neger Min Co.,Ltd ) =Zay Yar Shwe Myay FC

တို႔ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ကလပ္အသင္း ရွစ္သင္းအေနျဖင့္ ေဘာလံုးသမားမ်ား နည္းျပမ်ားကို ႏုိင္ငံျခားမွ လြတ္လပ္စြာ ေခၚယူႏုိင္ခြင့္ ရွိသကဲ့သုိ႔ ျမန္မာျပည္မွ ေဘာလံုးသမားမ်ားကိုလည္း အျခားႏုိင္ငံမ်ားသို႔ လြတ္လပ္စြာ ကလပ္အသင္း၏ သေဘာတူညီမႈျဖင့္ ေရာင္း၀ယ္ႏုိင္ရန္ စီစဥ္ထားေၾကာင္း ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ သိရသည္။ ျမန္မာလိဂ္အျဖစ္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္တြင္ စတင္က်င္းပႏုိင္ရန္ စီစဥ္ထားေၾကာင္းလဲ သိရသည္။ ႏိုင္ငံျခားသား ေဘာလံုးသမားမ်ားကို ေခၚယူရာတြင္ ေဘာလံုးပြဲတစ္ပြဲလ်င္ ႏုိင္ငံျခားသား ကစားသမားဦးေရကို စည္းမ်ဥ္းအရ ကန္႔သတ္သြားမည္ဟုလည္း သိရသည္။ ျမန္မာ့လိဂ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲလာမည့္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အေသးစိတ္ အသံဖိုင္ကို ေအာက္ပါ URL တြင္ Download ရယူနားဆင္ႏုိင္ပါသည္။

http://www.mutdfan.com/myanmarleague.zip


ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရန္ကုန္သားဆုိေတာ့ Yangon United FC ကိုပဲ အားေပးပါေတာ့မည္။ း)

ကန္႕သတ္ခ်က္မ်ား အေနျဖင့္ -

1. ပဲြေတြကို အိမ္ကြင္း အေ၀းကြင္း ကန္မွာလား
2. ပဲြအားလံုးကို ရန္ကုန္မွာပဲ က်င္းပမွာလား
   
3. ရုပ္သံက တိုက္ရိုက္ ထုတ္လႊင့္မွာလား
4. အားကစား အက်ီ ၤေတြ ၊ အလံေတြကို ေရာင္းမွာလား
5. လက္မွတ္ေတြက ဘယ္လုိေရာင္းမွာလဲ ၊ ၁ ပဲြစာလား ၊ ၁ ရာသီစာလား
   
6. အစုရွယ္ယာ ၁ ခုကို ၁၀ သိန္းသက္မွတ္လွ်င္ ၁၀ သိန္းတက္နိင္မည့္သူတိုင္း ၀င္ပါနိင္ပါ့မလား
7. ေဘာလံုးကြင္းေတြကေရာ ဘယ္လို သတ္မွတ္မလဲ
   
8. စိတ္မထင္တိုင္း ထထ ထိုးတက္တဲ့ ျမန္မာေဘာလံုးသမားေတြကို စည္းကမ္း ဘယ္လိုခ်မွတ္မလဲ
9. ပရိတ္သက္ကိုေရာ ဘယ္လိုထိန္းသိမ္းမလဲ
10. လက္ရွိ အဆင့္ျမင့္တန္း ေဘာလံုးကလပ္ေတြကိုေရာ ဖ်တ္သိမ္းမွာလား ၊ ဘယ္လို လုပ္မွာလဲ
    

ကၽြန္ေတာ္တို႕ Pro အျဖစ္ေျပာင္းလဲမယ္ဆို ၀ုန္းခနဲ႔ ဒိုင္းခနဲ႔ ထလုပ္လို႕ မျဖစ္နိင္ပါဘူး။ အခ်ိန္မ်ားစြာ ယူရပါဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူတို႕ကလည္း ၂၀၁၀ ထိ ေရႊ႕ထားျခင္း ျဖစ္နိင္ပါသည္။ ျဖစ္ေစခ်င္ပါသည္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘ၀သည္ အေမေက်ာ္ကာ ေဒြးေတာ္ လြမ္းေနရသည့္ အျဖစ္။ မန္ယူ ၊ ခ်ဲလ္ဆီး ၊ လီဗာပူးလ္ ၊ အာစင္နယ္တို႕ျဖင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနၾကရသည္။

သူတို႕ေတြ ေအာ္ေနသကဲ့သို႕ မာဖလာ ၊ အသင္း၀တ္စံုကို ကိုင္ကာ ၊၀တ္ကာ ျမန္မာေတြကန္တာကို ျမန္မာလို ေအာ္ဟစ္ပစ္ခ်င္ပါေတာ့သည္။


ျမန္မာေဘာလံုးအဆင့္အတန္းေလာက အျမန္ဆံုး တိုးတက္ပါေစဟု ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလွ်က္

ကၽြန္ေတာ့္အစ္မ တစ္ေယာက္လိုျဖစ္တဲ့ Apprenticeship ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္က တင္ထားတဲ့ စာပိုဒ္ေလးကို သေဘာက်လို႕ ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အတူ ေနာက္ဆက္တဲြ ေျပာျပခ်င္တာေလးကေတာ့ ဒီလိုေလးပါဗ်ာ။

ေယာက္်ားပီသတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ႏိုင္တဲ့သူကို ဖိတြယ္တတ္တာဆိုရင္ …။ ႐ိုးသားတယ္ဆိုတာ သူမ်ား မေကာင္းေၾကာင္းနဲ႔ ကိုယ္ေကာင္းေၾကာင္းကို မကြယ္မ၀ွက္ ဖြင့္ေျပာတတ္တာဆိုရင္ …။ ႀကိဳးစားတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္မိသားစု ေကာင္းစားေရး တစ္ခုတည္းအတြက္ ႀကံစည္တာဆိုရင္ …။

ဂုဏ္သေရရွိတယ္ဆိုတာ သူတစ္ပါးေပၚ အထက္စီးက ဆက္ဆံခြင့္ရတာဆိုရင္ …။ အားကိုးရတယ္ဆိုတာ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ရဲ႕ ပီေအနဲ႔ ခင္တယ္ဆိုတာကို ေျပာတာဆိုရင္ …။

မင္းရဲ႕ ဧည့္သည္ေတာ္စာရင္းထဲက ငါ့နာမည္ေဘးမွာ `ရာသက္ပန္ ဖ်က္သိမ္း´ ဆိုတာေလး တဆိတ္ေလာက္ ေတးမွတ္ထားလိုက္စမ္းပါကြယ္။ ။

မင္းလူ



“ ဦးဆိုးသြမ္း ဘေလာ့ဂ္ေလာကမွ နုတ္ထြက္သြားျခင္း ”


ဘေလာ့ဂ္ ေရးတယ္ဆိုတာ အမွန္တရားအတြက္ ရင္တြင္းခံစားခ်က္တို႕ ထုတ္ေဖာ္တဲ့ ေနရာတခု မဟုတ္ေတာ့ရင္ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေရးတယ္ဆိုတာ မ်က္စိဖြင့္ နားဖြင့္ဖို႕ သတင္းအခ်က္အလက္ ေ၀မွ်တဲ့ ေနရာတခု မဟုတ္ေတာ့ရင္ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေရးတယ္ဆိုတာ ဂုဏ္ရည္ျပ ၊ ေဖာ္လံဖားတို႕၏ က်က္စားရာ ေနရာတခုဆုိရင္ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေရးတယ္ဆိုတာ ခံစားမႈ အနုပညာအတြက္ ရင္ဖြင့္ရာ ေနရာ တစ္ခု မဟုတ္ေတာ့ရင္ ၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးတယ္ ဆိုတာ ကိုယ့္ဘက္ ကိုယ္ယက္သည့္ စိတ္ထားရွိသူတို႕၏ ေနရာတခုဆိုလွ်င္ ၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးတယ္ဆိုတာ အစစ္အမွန္ ေပးကမ္းနိင္သူတို႕၏ ေန၀င္ခ်ိန္ အဆံုးသတ္ဆိုလွ်င္ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေရးတယ္ ဆုိတာ အတက္ပညာတို႕ ေ၀မွ်ရာ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး မဟုတ္ေတာ့ရင္ ၊ ဘေလာ့ဂ္ဂါဆိုသူအား ဂ်ီေတာ့ခ္အေကာင့္ တခုရွိရံုျဖင့္ ဘေလာ့ဂ္ဂါဟု သင္က သတ္မွတ္လုိက္လွ်င္ “ Oh....Google ” အသင္၏ www.blogger.com ၌ အကၽြနု္ပ္၏ ဘေလာ့ဂ္အား “ ရာသက္ပန္ ဖ်က္သိမ္း ” ဆိုတာေလး တဆိတ္ေလာက္ ျခစ္ေပးလုိက္စမ္းပါကြယ္ ။ ။

ဆိုးသြမ္း


ကမၻာေက်ာ္ ရာဘျႏၵာနတ္(သ္)တဂိုး ေျပာသကဲ့သို႕.......


သို႕ေသာ္ ရွိသည္...အကၽြန္ုပ္ ဆိုးသြမ္း ရွိပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ၄ တန္းတုန္းက အတန္းထဲမွာ ပံုဆဲြ ထူးခၽြန္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ရွိခဲ့တယ္။ တင္မိုး ၊ ေက်ာ္၀င္း ၊ ဖိုးကြန္း လို႕ ေခၚတဲ့ သူတို႕ ၃ ေယာက္က စာေပဘက္မွာသာ မထူးခၽြန္ၾကေပမယ့္ ပံုဆဲြတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ၄ တန္းဆိုတဲ့ ပညာအရည္အခ်င္းနဲ႔ မလိုက္ေအာင္ကို ပါရီမီပါတယ္လို႕ဆိုရမယ္။သူတို႕ ၃ ေယာက္က ပံုဆဲြေတာ္တယ္ ဆိုေပမယ့္ သူတို႕ကၽြမ္းက်င္တဲ့ နည္းစနစ္က တစ္မ်ိဳးစီပါ။ သူတို႕ဘယ္လို မ်ိဳးေတြ ဆဲြတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၾကည့္ရေအာင္။

တင္မိုး

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၄ တန္းတုန္းက ျမန္မာနိင္ငံမွာ ဆီေဘာက္ဆာ ကားၾကီးေတြ ၊ ထရပ္ကားၾကီးေတြ ၊ လူသံုးကုန္ ကားအေကာင္းစားေတြ ဆိုတာ ျမင္ဖူးဖို႕ ရွားပါတယ္။ ေက်ာင္းက ရပ္ကြက္ထိပ္မွာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းျပန္တာနဲ႕ ရပ္ကြက္ထဲ ပတ္ေဆာ့ရင္း အခ်ိန္ကုန္ေနခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ တင္မိုးဆိုတဲ့ လူငယ္ေလးက ၄င္းကား ေတြကို စတိုင္က်က် ၊ ေသေသသပ္သပ္နဲ႔ သူကိုယ္တုိင္ပဲ ဒီကားေတြကို ထုတ္လုပ္ေတာ့မယ္ လူလိုလို ဆဲြတက္ေနခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဒီေခတ္ 3D အျမင္နဲ႔လည္း သူ ရေအာင္ ဆဲြတက္တယ္။ ကားတစီးကုိ အေပၚေအာက္ ၊ ေဘး ၊ အေနာက္ကေန လံုး၀ ခၽြတ္စြတ္တူေအာင္ ဆဲြတက္ပါတယ္။ မီးခိုးေခါင္းတိုင္ ၊ ကားဘီး အဖံုး ၊ ကိုယ္ထည္ စတဲ့ ကားရဲ႕ အျပင္ပန္း ပံုစံေတြ အားလံုးနီးပါး သူဆဲြနိင္ပါတယ္။ တကယ္ကိုလည္း ပီျပင္ခဲ့ပါတယ္။ ဆဲြတယ္ ဆိုေပမယ့္ သူက ပရမ္းပတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ေနရာနဲ႔သူ အတိုင္းအထြာ အနိမ့္အျမင့္နဲ႔။ တင္မိုး ပံုဆဲြေနျပီဆို ေဘးနားက ေက်ာင္းသားေတြ ေငးၾကည့္ရေလာက္ေအာင္ လက္ရာေျပာင္ေျမာက္တယ္။

မ်ဥ္းေၾကာင္း ေသးေသးေလးေတြက အစ ေသသပ္လွပလြန္းတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာထပ္ျဖည့္လိုက္ရင္ ၊ ဘာလိုအပ္တယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းကလည္း တကယ့္ကို ၄ တန္းေက်ာင္းသား ဥာဏ္နဲ႔ ခ်ီးက်ဴးထိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ကားထုတ္တဲ့ ဒီဇိုင္းအင္ဂ်င္နီယာလည္း ျဖစ္မလာဘူး ၊ Civil လည္း ျဖစ္မလာဘူး ၊ သူတကယ္ျဖစ္သြားတာက သူ႕အေဖလက္ခဲြ ဆိုက္ကားနင္းျခင္းပါပဲ။ ဆိုလိုတာက ဆိုက္ကားသမားေပ့ါ။


ဖိုးကြန္း

သူနဲ႔ကေတာ့ ၇ တန္းထိ တူတူေပါင္းလုိက္ရတယ္။ ပက္စ္ပို႕ပံု ၊ ဓါတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ျပီး စာရြက္အလြတ္ေပၚမွာ ျပန္ကူးဆဲြတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ သူ႕အသက္အရြယ္နဲ႕ဆုိ စပယ္ရွယ္လစ္ပဲလို႕ ဆုိရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းေတြဆို ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ပံုေလးေတြ ဆဲြခိုင္းဖို႕ သူ႕ကို ၂ က်ပ္ေပးျပီးေတာ့ကုိ ေစာင့္ေနရတယ္။ မုန္႕ဖိုးက အဲဒီတုန္းက ၅ က်ပ္ပဲ ရတာကိုး။ တကယ္လည္း လက္ရာေျမာက္ပါတယ္။ အျဖဴအမည္းနဲ႔ ခဲျခယ္ရာမွာလည္း တိက်ေသသပ္တယ္။ သူကေတာ့ ဘာျဖစ္သြားလည္း မသိပါဘူး။ သူ႕အေဖ နယ္ေျပာင္းေတာ့ ပါသြားေလရဲ႕

ေက်ာ္၀င္း

ဟားးးးးးးးးး။ သူလား ။ သူက အဲဒီ ၃ ေယာက္ထဲမွာ အေတာ္ဆံုးလို႕ ေျပာရမယ္။ သူက ပန္းခ်ီပညာလည္း တက္ပံုရမယ္ ထင္ပါတယ္။ သူက ဘာပံုေတြဆဲြလည္းဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စစ္တုန္းက တိုက္ပဲြျဖစ္ေနတဲ့ ပံုေတြ ဆဲြတာပါ။ ဒီေခတ္စကားနဲ႔ဆို သရုပ္ေဖာ္ ပံုေတြ ဆဲြစားလို႕ ရတဲ့ အဆင့္အတန္းပညာမ်ိဳး သူ႕မွာ ပါလာမယ္လို႕ ဆိုရမယ္။ တကယ္ကို အနုစိတ္ ။ သူ႕ပံုေတြထဲမွာ ၾကည့္လုိက္ရင္ က်ိဳးပ်က္ေနေတဲ့ အေျမွာက္အေသးစားေလးေတြ ၊ ေျမေပၚမွာ ျပန္႕က်ဲေနတဲ့ လူေသအေလာင္းေတြ ၊ ဓါးလွံေတြ ၊ အားက်ိဳးမာန္တက္ ခုတ္ထစ္ေနတဲ့ အဂၤလိပ္စစ္သားနဲ႔ ျမန္မာစစ္သားေတြ ၊ တုိက္ဆင္ေတြ ၊ ျမင္းေတြ ၊ အလံေတာ္ေတြ တကယ့္ တုိက္ပဲြျဖစ္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီး ဆဲြထားသလားလို႕ ဆိုရေအာင္ ပီျပင္လြန္းလွပါတယ္။

အဂၤလိပ္စစ္သည္ အ၀တ္အစားနဲ႔ ပံု ၊ ျမန္မာစစ္သူၾကီး အ၀တ္အစားနဲ႔ပံုေတြကို တစ္ဦးခ်င္းစီ ဆဲြရာမွာလည္း ေတာ္တယ္။ တိုက္ပဲြျဖစ္ေနတဲ့ တည္ေနရာ ေတာင္ကုန္း ၊ စမ္းေခ်ာင္း စတဲ့ ေနရာေရြးခ်ယ္မႈလည္း ေကာင္းတယ္။ တကယ့္ကုိ ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးရင္ အလားအလာရွိလာနိင္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ေနာက္ဆံုး ေဆးေရးေဆးျခယ္ အတက္ပညာ တစ္ခုသာ သူေနာက္ထပ္ ဆည္းပူနိင္ရင္ ယေန႕စာေပေလာက ေခတ္မွာေတာ့ အနည္းဆံုး စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေျဖရွင္းဖို႕ ေနရာတစ္ေနရာ ရေလာက္မယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဘာလုပ္ေနသလဲဆိုတာကေတာ့ ဒီကိုမလာခင္ ရပ္ကြက္ထဲ ျပန္ေတြ႕ေတာ့ မီးေသြးေရာင္းေနပါတယ္။


ကၽြန္ေတာ္ သူတို႕ ၃ ေယာက္ဘ၀ကို ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ သင္ၾကားမယ့္သူ မရွိဘဲ ထူးခၽြန္တဲ့ အတက္ပညာ ပါရမီ ပါလာၾကေပမယ့္ မိဘေတြရဲ႕ သားသမီးအေပၚ လမ္းဖြင့္ မေပးနိင္မႈ ၊ ေခတ္အေျခအေန ေရစီးေၾကာင္း ၊ စား၀တ္ေနေရး ျပႆာနာ မ်ားေၾကာင့္ လူငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ တျဖည္းျဖည္း ေမွးမိန္လာခဲ့ရတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ လူငယ္ဆိုတာ အျမဲတမ္း အရာရာမွာ စိတ္အားထက္သန္ေနသလို စူစမ္းေလ့လာ မႈရွိေနတယ္ဆိုတာ အသိပါ။ တဖက္က ၾကည့္ရင္လည္း မိသားစုု စား၀တ္ေနေရး ေျပလည္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနရတဲ့ မိဘေတြဟာ သားသမီးရဲ႕ ထူးခၽြန္မႈေတြကို သတိမထားမိၾကပါဘူး။ ထိုထူးခၽြန္မႈေတြကို သတိမထားမိေသာေၾကာင့္ ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးဖို႕ မစဥ္းစားမိရင္းက ထူးခၽြန္တဲ့ပါရမီရွင္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း သာမာန္ဘ၀ကို ေရာက္သြားခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။

တကယ္လို႕မ်ား သူတို႕ ၀ါသနာနဲ႔ သူတို႕ လက္ရာေလးေတြကိုသာ ထပ္မံထိန္းေက်ာင္း သင္ၾကားေပးလုိက္မယ္ ဆုိလွ်င္ျဖင့္......ေနာင္တခ်ိန္မွာ သူတို႕ေတြထဲက နာမည္ေက်ာ္ ျဖစ္မလာဘူးလို႕ ဘယ္သူေျပာနိင္မလဲ။

Comment ထဲမွာ ညီငယ္ ကိုရင္ညိန္းက အစ္ကိုေရာ အဲဒီအရြယ္မွာ ဘာပံုေတြဆဲြလည္းတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာပံုမွ မဆဲြပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဘာလံုးကန္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမုန္႕စားဆင္းတာနဲ႔ ကန္တာပါ။ အကန္ေကာင္းလို႕ ေက်ာင္းေပါက္၀မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဗိုက္ၾကီးသည္ ဆရာမဗိုက္ကို ေဘာလံုးမွန္လို႕ ေဘာလံုးလည္း သိမ္းခံလိုက္ရတဲ့အျပင္ ၃ ခ်က္တိတိ အေဆာ္ခံလုိက္ရပါတယ္။ အသိမ္းခံလိုက္ရတဲ့ ေဘာလံုးအတြက္ မုန္႕ဖိုးထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေလွ်ာ္ေပးလုိက္ရတယ္။ :(

သတင္းေလး တပုဒ္ေပ့ါဗ်ာ။ ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟုတ္လိမ့္မယ္လို႕လည္း ၈၀ % ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဘာလည္းဆိုေတာ့ ဆိုက္ဒ္တခုမွာ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ ထိုင္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေလး တစ္ဦးကို ျမန္မာအလုပ္သမား ၂ ဦးက အဓမၼျပဳက်င့္ သတ္ျဖက္လိုက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္တယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြက အဓမၼျပဳက်င့္သလား မက်င့္သလားဆိုတဲ့ ကိစၥကို မဆိုလုိပါဘူး။





ဘယ္ကိစၥလည္းဆိုေတာ့ အဲဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္သားေတြကုိ စားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာ လက္ခံမထားဖုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေတြမွာလည္း ေခၚမထားဖုိ႔၊ ေျပာေနတဲ့ၾကားက ဆက္ထားမယ္ဆုိရင္ ေခၚထားတဲ့အိမ္ကုိ မီးလာ႐ႈိ႕မယ္လုိ႔ ေျပာတယ္လို႕ ဖတ္မိလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ဒီကိစၥေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြက ခ်င္းမိုင္မွာ ေရႊ႕ေျပာင္းျမန္မာ အလုပ္သမားေတြ မထားဖို႕လည္း စာေရးေတာင္းဆိုထားပါတယ္တဲ့။

ဟုတ္ပါလိ့မ္မယ္။ သူတို႕အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာ သတင္း ၊ အရိပ္ေနေန အခက္ခ်ိဳးတဲ့ သေဘာေပ့ါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာေတြဘက္က မမွားဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္ မဆိုလုိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မွားပါတယ္။ လူသားခ်င္းစာနာမႈ အေနနဲ႔ေရာ ၊ လူမ်ိဳးေရးအရေရာေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ့ ၀ါလံုးကုိ မစင္သုတ္ျပီး ရမ္းေနသလုိပဲ။ ျဖစ္တဲ့ ကိစၥကို မရွင္းဘဲနဲ႔ ၊ ငါ့နိင္ငံလာေနတဲ့လူေတြ ငါတို႕ ၾကိဳက္သလုိ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓတ္နဲ႔ လုပ္ေနၾကတယ္။ ဒီသတင္း မတိုင္ခင္မွာ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ ခံခဲ့ရတဲ့ လူမသိသူမသိ ျဖစ္ရပ္ေတြဟာ မ်ားစြာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူတို႕ဘက္က မတရားတာ လုပ္ေတာ့ ဘာမွ အသံမထြက္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘက္က လုပ္တာၾကေတာ့ ဘာျဖစ္တယ္ ၊ ညာျဖစ္တယ္နဲ႔။ ေလသံက က်ယ္လာပါတယ္။ ဒါေတာင္ ကၽြန္ေတာ္မသိေသးတဲ့ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ က်န္ေနဦးမွာပါ။ ၁ ပဲ ၂ ျပားနဲ႔ မဟားဒရား အေျပာခံရသလိုပဲ။ ဆရာမွားေတာ့ Sorry ၊ တပည့္မွားေတာ့ ေဗ်ာတီး ျဖစ္ေနျပီ။

အေျခအေန အခက္အခဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ တုိင္းတပါးမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ျမန္မာျပည္ဖြား ညီအစ္ကို ေမာင္နွမ အစ္မမ်ား အားလံုးကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ အဆင္ေျပၾကသူ ရွိသလို ၊ အဆင္မေျပၾကသူေတြက ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ ဒုကၡေတြလည္း မ်ိဳးစံုခံစားရမယ္ဆိုတာ နားလည္မိပါတယ္။ သားသမီးမေကာင္းေတာ့ မိဘေခါင္းဆိုသလိုေပ့ါဗ်ာ။ ေခတ္က ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျပည္ေထာင္စုဖြားေတြဟာ ကိုယ့္နိင္ငံကိုယ့္လူမ်ိဳးနဲ႔ ထည္ထည္၀ါ၀ါေနလာတာ။ အခုဒီေခတ္ေတြေရာက္ေတာ့မွ သူတပါးနိင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း မတရားတာကို ေခါင္းငံုခံေနရတယ္။

ဒီလိုေျပာေတာ့ စာဖတ္သူရင္ထဲမွာ ဘာေတြေပၚလာမယ္ဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳသိပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဒီလို အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဖတ္ေန ၊ ျမင္ေန ၊ ေတြ႕ၾကံဳေနရတိုင္း ရင္ထဲ မေကာင္းပါဘူး။ ဘာလုပ္ေပးနိင္လည္း ဆိုေတာ့ ဘာမွလည္း မလုပ္ေပးနိင္ဘူး။ ဒါဆို မသိဟန္ ေဆာင္ေနဆိုေတာ့လည္း မသိဟန္ေဆာင္လို႕ကို မရဘူး။

ဒီေတာ့ ဘယ္နိင္ငံ ၊ ဘယ္ေဒသ ၊ ဘယ္ေနရာကို ဘယ္လို အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ေရာက္ေရာက္ အမိျမန္မာျပည္နဲ႔ ေ၀းသူတိုင္း အစစ အရာရာ အဆင္ေျပၾကပါေစ ၊ အခ်င္းခ်င္း ကူညီေစာင့္ေရွာင့္နိင္ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။

အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ ဘဲြ႕ယူဖို႕ စာတမ္းေလးေတြ ျပင္ဆင္ေနရလို႕ တေၾကာင္း ၊ ေက်ာင္းကလည္း ခပ္ေစာေစာ Supervisor နဲ႔ ခ်ိန္းထားသည့္အခ်ိန္ေတြက မ်ားေနတာေၾကာင့္ ညဘက္ေစာေစာ အိပ္ျဖစ္ေနရာကေန ၊ နဂို စိတ္ေအးလက္ေအး ျဖစ္မွ စာေရးတက္တဲ့ အက်င့္က ညအိပ္ရာ၀င္ေစာေတာ့ မေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ တဆက္တည္းမွာပဲ သိပ္မၾကာခင္ ၄ လ ၊ ၅ လေလာက္ဆို ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမန္မာျပန္ရေတာ့ပါမယ္။ ခ်စ္ေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကီးနဲ႔ နုတ္ဆက္ရေတာ့မွာေပ့ါ။ :(

အခုေရးခ်င္တာေလးေပၚလာလို႕ ေရးလိုက္ပါဦးမယ္။ အခန္းထဲက တီဗီြက လူမၾကည့္လည္း တခါတေလ အျမဲတမ္း ဖြင့္ထားတာေၾကာင့္ ထုိင္မၾကည့္လည္း ျမင္ေန ၾကားေနရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္တာေလး တခုေပ့ါဗ်ာ။ သတိထား ၾကည့္မိေနတာလည္း ၾကာပါျပီ။ လုိင္းတလိုင္းေပ့ါ။ MTV လို႕ေခၚမွာေပ့ါ။ အဲဒီလိုင္းက ညဘက္ဆို လူေတြကို လွေအာင္ ျပဳျပင္တဲ့ ခဲြစိတ္ျဖက္ေတာက္မႈ အစီအစဥ္ေတြကို အခုရက္ပိုင္းအတြင္း ထုတ္လႊင့္ျပသေနေတာ့တာပါပဲ။ အစပိုင္းမွာေတာ့ အသက္ငယ္ငယ္ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ စတင္ပါတယ္။ အားလံုးကေတာ့ ပိုက္ဆံရွိ အသိုင္းအ၀ိုင္းကပါပဲ။ သူ႕အမ်ိဳးသားနဲ႔ အတူေရာက္လာတယ္။ ( အမ်ိဳးသမီးေတြကို အနည္းငယ္ ရိုင္းရင္ ေတာင္းပန္လုိက္ပါတယ္ ) သူမက ရင္အံုေသးငယ္တယ္ေပ့ါ။ ဒါေၾကာင့္ အခုေနာက္ပိုင္း ေခတ္စားေနတဲ့ စီလီကြန္ ထည့္ခ်င္လို႕ပါဆိုျပီး ေရာက္လာတာပါ။ အဲဒါနဲ႔ သူ႕ကို ဆရာ၀န္က စစ္ ၊ ခဲြမည့္ျဖက္မည့္ ေနရာေတြကို ျခစ္ရာေလးေတြ လုပ္ျပီး ၊ ေလဆာနဲ႔ ေအာက္နားကို စတင္ခဲြေတာ့တာပါပဲ။ ၁ လက္မေက်ာ္ေက်ာ္ အေပၚေလးရေတာ့ သူတို႕ စီစဥ္ထားတဲ့ အတိုင္း ထည့္တာေပ့ါ။ ၂ ဖက္စလံုး လုပ္ျပီးေတာ့ နွာေခါင္းကိုပါ ထပ္ျပင္ပါေသးတယ္။ ေသြးကလည္း ရဲရဲနဲ႔။ ေဘးနားက အကူက သုတ္လုိက္နဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႕ စီမံထားတဲ့ အခန္းမွာ ၃ ၄ ရက္ေလာက္ေနျပီး ျပီးသြားေတာ့တာပါပဲ။ ျပန္ထြက္လာေတာ့ ပိုလွသြားတယ္ေပ့ါဗ်ာ။ ေဆြမ်ိဳးေတြကလည္း ၀ိုင္းဖက္ၾကနဲ႔။ သူတို႕ဆီမွာလည္း အဲဒီေနရာအလွကလည္း လိုအပ္တာကိုး။

ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ကုန္လဲေတာ့ မသိပါဘူး။ လုပ္ျပသြားတာကေတာ့ တကယ့္ကၽြမ္းက်င္ဆရာမ်ားေၾကာင့္ ခဏေလးပါပဲ။ ပိုက္ဆံရွိေတာ့ မလွလည္း လွေအာင္ျပင္နိင္ၾကတာေပ့ါ။ ထားေတာ့ ဒီကိစၥကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံပါတယ္။ နည္းနည္းျပံဳးမိခ်င္တာက အခုေနာက္ပိုင္း အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြတင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ၅၀ ၊ ၆၀ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီးေတြ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ကို ေတြ႕ေနရတာပါပဲ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔လည္း မ်ားလာပါတယ္။ ဒီအဘြားၾကီးေတြ ကေလးေတြလည္း ရွိတယ္ေပ့ါ။ ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္ေနျပီ။ ဒီလို ခဲြစိတ္တာေတြနဲ႔ေတာ့ ဒီအသက္အရြယ္ၾကီးၾကမွ မလုပ္သင့္ဘူးလို႕ ထင္မိတာပါ။

သူတို႕ကလည္း ျဖက္မယ္ ၊ ခဲြမယ္ ေပါ့။ သူတို႕ပံုေတြကို ၾကည့္လုိက္ရင္ ဗိုက္သားအဆီမ်ားေနသူေတြ ၊ ေနာက္ျပီး တခ်ိဳ႕ေနရာေလးေတြက မလွမပ ျဖစ္ေနတာေလးေတြေၾကာင့္ ျဖက္ခ်င္ခဲြခ်င္ၾကတာပါ။ ဒီအသက္အရြယ္ေတြ ေရာက္မွ ဒီလုိေတြ လုိက္လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သိပ္ေတာ့ သဘာ၀မက်ဘူးလို႕ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူဆိုတာ အထူးသျဖင့္ မိန္းခေလးဆိုတာ လွခ်င္တဲ့ အမ်ိဳးဆိုေတာ့ ဒါကို မွားတယ္လို႕ ေျပာလို႕မရပါဘူး။ ပိုက္ဆံရွိလို႕ ကိုယ္ဟာကိုယ္ျပင္တာ သြားျပီး မလုပ္နဲ႔လို႕ေတာ့ ေျပာလို႕မရပါဘူး။ နည္းပညာကလည္း တုိးတက္လာေတာ့ အသက္ကို စိုးရိမ္စရာမရွိေတာ့လည္း လုပ္ၾကတာ ေနမွာေပ့ါ။ သူတို႕က ဥေရာပကိုး။

အဲဒီဟာနဲ႔ တဆက္တည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာျပည္က ၅၀ ၊ ၆၀ အရြယ္ေတြကေတာ့ ဘုရားသြား ေက်ာင္းတက္ေတြေတာင္ လုပ္ေနၾကပါျပီ။ ငယ္တုန္းကဆို အဲဒီလို အသက္အရြယ္ရွိတဲ့ အိမ္ေရွ႕မွာ ေယာင္လို႕ေတာင္ ေန႕ခင္းဘက္ သြားမေဆာ့လုိက္ပါနဲ႔။ ေရနဲ႔ ပက္ထုတ္ပါတယ္။ :) ။ ေအာ္လႊတ္ပါတယ္။ လူၾကီးဆိုေတာ့ ေန႕လည္ တေရးတေမာအိပ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကေလးေတြကလည္း ထမင္းစားျပီးေတာ့ ေဆာ့တာေပ့ါ။ ေက်ာက္ဒိုးကို ကၽြင္းေလးေတြ လုပ္ျပီး ပစ္ေတာ့မယ္ဆို အဲဒီလို အဘြားၾကီးေတြက ေရနဲ႔ပတ္လုိက္ရင္ ကၽြင္းေလးထဲမွာ ေရေတြျပည့္ျပီး ကစားလို႕မရေတာ့ပါဘူး။ ဆုိးပါ့။

ဒါေလးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိတဲ့ ကြာျခားမႈေလးပါ။

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ။

ေခတ္မွီတိုးတက္ေသာ ယေန႕ေခတ္ၾကီးတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခက္အခဲ မ်ိဳးစံုၾကံဳၾကရသည္။ အေတြ႕အၾကံဳ မ်ိဳးစံု ရၾကရသည္။ ေ၀သနာ ေပါင္းစံုခံစားရသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈက ၁၀၀% မွာ ၃၀ ပင္မျပည့္ေအာင္ လူတိုင္းရရွိမႈနည္းၾကသည္။ လူ႕အဖဲြ႕အစည္း၏ တုိးတက္မႈ မ်ားျပားလာသည္နွင့္အမွ် ျပႆာနာ ေပါင္းစံုသည္လည္း စိန္ေခၚလာပါေတာ့သည္။

အထူးသျဖင့္ ယခုေခတ္အခ်ိန္အခါလို စီးပြားပ်က္ကပ္ေၾကာင့္ တစ္ကမၻာလံုး အုပ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ေငြေၾကး ရွာေဖြမႈ ၾကပ္တည္းေနခ်ိန္တြင္ လုပ္မိလုပ္ရာေတြ လုပ္ကုိင္ကုန္ၾကသည္။ စား၀တ္ေနေရး ခက္ခဲမႈ၏ ဒုကၡေၾကာင့္ လူတို႕သည္ ပိုက္ဆံကို အခ်ိန္နွင့္ တေျပးညီ ရွာေဖြရျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ပင္ပန္းေနခဲ့ၾကသည္။ ထုိရွာေဖြမႈတြင္ အဆင္ေျပသြားတာလည္း ရွိသည္ ၊ အဆင္မေျပေနတာလည္း ျဖစ္နိင္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထို႕အတြက္ စိတ္အနည္းနွင့္ အမ်ားေတာ့ ညစ္ၾကရသည္။

ထိုအခါလူသည္ ထြက္ေပါက္ရွာလာ တက္ပါသည္။ မၾကံစည္သင့္ မၾကံစည္အပ္သည္မ်ား ၊ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္သည္မ်ား လုပ္လာတက္ၾကသည္။ ဒါက လူနည္းစုအပိုင္း။ လူအမ်ားစု အပိုင္းမွာေတာ့ စိတ္ညစ္စရာ ၾကံလာလွ်င္ ေပ်ာ္စရာ ရွာလာတက္သည္။ မိဘေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအ၀ိုင္း ၊ ကိုယ္ေမြးဖြားရာ ေဒသနွင့္ ေ၀းကြာ ေနသူမ်ားအဖို႕ အင္တာနက္သာလွ်င္ စိတ္ထြက္ေပါက္ တခုျဖစ္လာသည္။ အင္တာနက္ စာမ်က္နွာေတြမွ တဆင့္ ကမၻာေပၚကို ျဖန္႕က်တ္ၾကည့္ရႈၾကသည္။

ဒါသည္ အေရးမဟုတ္ ။ လူတိုင္းအားလံုးလိုလို ျပဳလုပ္ေနၾကသည္။ အေရးသည္ကား သတင္း။ သတင္းဆိုသည္မွာ လမ္းထိပ္က ေခြး နွစ္ေကာင္ကိုက္တာက အစ ၊ ရပ္ကြက္ထဲ ဆယ္အိမ္ေခါင္း လူၾကီးက မယားငယ္ ေနသည္အထိ ထိုအရာ အားလံုးကို သတင္းဟု ေခၚဆိုနိင္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္သင္ၾကားဖူးသည္။ ထိုအေသးအမႊား သတင္းငယ္ေလးမ်ားမွ တဆင့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို စုစည္းျပီး ခိုင္လံုသည္ ေကာက္ခ်က္ ခ်ရသည္။

ယေန႕ျမန္မာ့စာမ်က္နွာမ်ားတြင္ သတင္းမ်ားလည္း ရွိသည္ ၊ အတင္းမ်ားလည္း ရွိသည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ အထူူးသျဖင့္ မည္သူၾကီးကပဲ ေရးေရး ထိုအေၾကာင္းအရာသည္ ကိုယ္မသိသည့္ အေၾကာင္းအရာျဖစ္ပါက မ်က္စိမွိတ္မယံုၾကည္သင့္ပါ။ ထိုသတင္း ေနာက္ကြယ္၌ မည္သည့္အေၾကာင္းအရာမ်ား ပါ၀င္ပတ္သက္ေနပါသလဲ ။ ဘာကိုဆိုလိုခ်င္ပါသလဲ။ သိေအာင္ စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္ပါသည္။ တိက်ခိုင္လံုေသာ သတင္းတစ္ခုရဖို႕ ယေန႕ေခတ္ၾကီးတြင္ မထူးဆန္းပါ။ သို႕ေသာ္ ထို႕အတြက္ အခ်ိန္ေပးရသည္။ ခုိင္မာေအာင္ တည္ေဆာက္ရသည္။ သတင္းအခ်ိဳ႕မွာ သူ႕ထက္ငွာ ဦးေအာင္ တင္ေနရျခင္းေၾကာင့္ မွန္ကန္မႈ ပမာဏမွာ ၅၀ % ခန္႕သာ ရွိေတာ့သည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။



သတင္းအားလံုးကို မွားသည္ဟု မဆိုလိုပါ။ သို႕ေသာ္ သတင္းကို သတင္းလို အရင္ဖတ္ပါ။ ဖတ္ျပီးမွ ျဖစ္နိင္ မျဖစ္နိင္ ေသခ်ာစြာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ လူမႈဒုကၡအ၀၀ျဖင့္ ေပြလီလွေသာ ေလာကီအင္တာနက္ေခတ္ၾကီးတြင္ စီးပြားေရး ၊ လူမႈေရး ၊ စား၀တ္ေနေရး ကိစၥမ်ား ၾကံဳေတြ႕ေနစဥ္အတြင္း စိတ္မသက္ေစသည့္ သတင္းမ်ား ၾကားမိသည့္အခါ မိမိသာလွ်င္ ပိုမိုစိတ္ဆင္းရဲေပေတာ့မည္။ ထိုေၾကာင့္ သမားရိုးက် ကိစၥမ်ား မဟုတ္သည့္ သတင္းမ်ား ေပၚလာပါက လံုး၀မွန္ကန္သည္ဟု မယူဆေစခ်င္ပါ။ လူတိုင္း အမွန္တရားကို လိုခ်င္ၾကသည္။ လက္ခံခ်င္ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ အစဲြစိတ္အခံ ၊ မေက်နပ္မႈ အခံ ၊ ဂလဲ့စား ေခ်ခ်င္မႈအခံေလး ေတြလည္း ရွိေနတက္ၾကသည္။ ထို႕အတြက္ အေၾကာင္းအရာ တခုကို ၊ လူတစ္ေယာက္ကို အေကာင္းျမင္နိင္ဖို႕ အင္မတန္ ခဲယဥ္းတက္ၾကပါသည္။ စကားလွေအာင္ေတာ့ လူသားတိုင္း ေျပာတက္ၾကေသာ္လည္း အတြင္းစိတ္ သ႑ာန္မွာေတာ့ တစ္မ်ိဳးစီခံယူထားၾကသည္။ အမွန္တရားကို နည္းပါၾကသည္။ မိမိလုပ္တာကို အမွန္တရားဟုဆို၍ မိမိခံရလွ်င္ မမွန္တရား ျဖစ္တက္ၾကတာ သဘာ၀ပင္ ျဖစ္သည္။ ( ဤစကားသည္ ကၽြန္ေတာ္ လူသားအားလံုးကို ဆိုလုိပါသည္ )။

မေန႕က ၾကက္သားဟင္းမွာ အရိုးကို ကိုက္ေနတုန္း ျပန္စဥ္းစားမိတာေလး တခုေပၚလာပါတယ္။ အရိုးကို ဆိုေတာ့ ေတာ္ၾကာ အသားမစားဘူး ထင္ေနဦးမယ္။ း) ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အရိုး ခေရစီပါ။ အေမတူလို႕လား မသိဘူး။ အရိုးကိုက္တာ အရမ္း၀ါသနာပါတယ္။ ငါးေခါင္းဆိုရင္ အေမနဲ႔ လုျပီး ကိုက္ေနၾက။ ဒီေတာ့ ေနာက္ဆို အေမက ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္မွန္း သိလာေတာ့ ေစ်းက ျပန္လာရင္ ငါးေခါင္း ၂ ခု အျမဲတမ္း၀ယ္လာေတာ့တယ္။ ၀က္ေျခေထာက္ စြပ္ျပဳတ္ ၊ ၾကက္ရိုး အရိုးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဘာအရိုးမွ မခ်န္ဘူး။ အကုန္ကိုက္ေလ့ ရွိေတာ့ အေမကေတာင္ နင္ဟိုဘ၀ ဘာေကာင္ျဖစ္ခဲ့မွန္း မသိဘူးတဲ့။

တိုက္ေတြ ၊ ျခံေတြနဲ႔ လူတန္းစားေတြေတာ့ မဆုိလုိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သာမန္လူတန္းစားေပ့ါ။ လုပ္နိင္ကိုင္နိင္တဲ့ လူတန္းစားေတြ ေနတဲ့ရပ္ကြက္ထဲမွာ ( ဆိုက္ကားသမားမွ အစ ရံုးလုပ္ငန္း ၊ ကိုယ္ပိုင္အငွားကား ေမာင္းသူထိ ) အိမ္ခ်င္းကလည္း ကပ္လ်က္ပံုစံေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို လူတန္းစားေတြ ေနတဲ့ ရပ္ကြက္မွာ ပိုင္ရွင္မသိတဲ့ ေခြးေတြကလည္း ေပၚမ်ားလြန္းလွတယ္ ။ ဘယ္သူ႕အိမ္က ေခြးရယ္လို႕ မယ္မယ္ရရ မရွိဘူး။ လမ္းထဲမွာ ထမင္းက်န္ ၊ ဟင္းက်န္ ၊ အရိုးက်န္ေလးေတြ ခ်ေကၽြးရင္း ၾကီးျပင္းလာၾကတာ။ သူတို႕ကလည္း ေက်းဇဴးသိတက္ပါတယ္။ ကိုယ့္လမ္းထဲက ကိုယ့္ကို ေကၽြးတဲ့လူဆိုရင္ အျမီးကို နွံလို႕။ ၾကာလာေတာ့ သံေယာဇဥ္ေတာင္ ျဖစ္လာေသးတယ္။ ကေလးနဲ႔ ေခြးက အတူတူပဲ မဟုတ္လား။ ငယ္တုန္းက ေခြးကလည္း ကိုယ္ေျပးရင္ သူကလုိက္ ၊ သူေျပးရင္ ကိုယ္ကလိုက္နဲ႕။




တျဖည္းျဖည္း ဘယ္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိလည္း ဆုိေတာ့ ေခြးဆိုတာ အရိုးပဲ စားရတာလား ၊ ထမင္းသိုး ၊ ဟင္းသိုး ၊ ထမင္းရည္ ေတြပဲ စားရတဲ့ သတၱ၀ါလား။ သူတို႕ကေရာ လူေတြစားေနတဲ့ အသား ၊ ထမင္အေကာင္းေတြ ေကၽြးရင္ေရာ မစားနိင္ၾကဘူးလားေပ့ါ။ ေရွးဘ၀က ကုသိုလ္ကံ မေကာင္းခဲ့လို႕ ဒီဘ၀မွာ ေခြးလာျဖစ္ျပီး ဟင္းသိုး ၊ ထမင္းသိုးေတြပဲ စားေနရတာလားေပ့ါ။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြ အသိုးေတြ ေကၽြးေနတာ ျမင္ရျပန္ရင္ စိတ္မသန္႕ေတာ့ဘူး။ ျမန္မာစကားမွာလည္း ေခြးနဲ႔ပတ္သက္လို႕

ဘ၀မွာ အလြန္ဆံုး ေနရရင္ အသက္က အခုေနာက္ပိုင္းဆို ၁၀၀ ေက်ာ္။ ရွားေတာင့္ ရွားခဲပါပဲ။ ေသျခင္းတရားကေတာ့ ငယ္တာေတြ ရြယ္တာေတြ ၊ ၾကီးတာေတြ ေတြမသိဘူး။ တရားေတာ္ေတြထဲကလို ေရွးဘ၀က ကုသိုလ္ရွိသေလာက္ အသက္ရွင္ ေနရမွာေပ့ါ။

ေမြးခါစ ကေလးကေန အသက္ရာေက်ာ္ လူၾကီးေတြ အထိ ဘယ္သူကိုမွ မ်က္နွာမလုိက္တက္တဲ့ ေသျခင္းတရားရဲ႕ လက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ကိုယ့္အလွည့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေတြးမိၾကဘူး။ တကယ္ဆို သူမ်ားေသရင္သာ ငိုလုိက္ၾက ၊ ၀မ္းနည္းလုိက္ၾကနဲ႔။ သူျပီးရင္ ငါ့အလွည့္ဆိုတာ ေမ့ထားတက္ၾကတာပါလား။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ၾကားဖူးေနၾက စကားတခြန္း။


ငယ္တုန္းက ဘာမွန္းမသိဘူး။ ကုသိုလ္ရတယ္တဲ့။ ကေလးပီပီ ေတြးလိုက္တယ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ၁၀ ေခါက္နဲ႔ အသုဘ တစ္ေခါက္ဟာ အခ်ိဳးညီေနတာပါလား။ ဟုတ္ျပီ လာထား။ အခ်ိဳးခ်မယ္။ စိုင္းစိုင္းလို ၂ း ၁ ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္ လူရယ္လို႕ စျဖစ္ခဲ့တဲ့ အူ၀ဲဆိုတဲ့ ဘ၀ကေန ယခုအရြယ္ထိ ဘ၀တေလွ်ာက္ အေဖက လက္ေဆာင္ေတြ အ၀တ္အစားေတြ ၀ယ္ေပးခဲ့ဘူးတယ္။ မီးရထားစက္ေခါင္း ေကာ္ရထားေလးကေန ဆဲြၾကိဳး ၊ လက္စြပ္ထိ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕လက္ထဲမွာေတာ့ နာရီတလံုးပဲ ရွိခဲ့တယ္။


အေဖက သူ႕ဘ၀မွာ အတန္းပညာ ဘဲြ႕ရေအာင္ မသင္ခဲ့ဘူးေပမယ့္ မိသားစုတစ္စုကို ရွာေဖြေကၽြးေမြးနိင္တဲ့ အတက္ပညာတစ္ခုေတာ့ သူမွာ တက္ေျမာက္ထားခဲ့တယ္။ ဒီပညာနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကေန အခုအခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ့္တို႕အတြက္ အရုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၊ အ၀တ္အထည္ေပါင္းမ်ားစြာ ျငိဳျငင္ျခင္း မရွိဘဲ ၀ယ္ေပးခဲ့တယ္။ ဘယ္သားသမီးက ဘာလိုခ်င္သလဲ ၊ သီတင္းကၽြတ္မွာ သူမ်ား သားသမီးေတြ ( ေငြေၾကးတက္နိင္သူေတြ )က အကၤ်ီ အ၀တ္အစား အသစ္ေတြ ၀တ္လို႕ လိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ဘယ္ကဘယ္လို ရွာလာမွန္း မသိတဲ့ ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ ခ်ဳပ္ေပးေတာ့တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အေဖက လခစား၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ပါ။ လခထုတ္ခ်ိန္က လဲြလို႕ သူ႕မွာ ဘာအပို၀င္ေငြမွ မရွိခဲ့ဘူး။ သူတက္သေလာက္ ပညာေလးနဲ႔ စေန ၊ တနဂၤေႏြ ေရစုပ္စက္ေတြ ၊ မီးစက္ေတြ လိုက္ျပီး ျပင္ေပးရင္း အပို၀င္ေငြ ရွာခဲ့တယ္။ တခါတေလ သံတိုသံစ ၊ စက္ရံုက သံုးလို႕မရတဲ့ စက္ပစၥည္း တပတ္ႏြမ္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အတူ သြားေရာင္းေနၾက။

အလုပ္လုပ္လို႕ ပင္ပန္းမွာကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေၾကာက္ခဲ့ဘူး ။ လခစား အလုပ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပ့ါ ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ပိုက္ဆံရမယ္။ ရတဲ့ ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ ( ၁ ) ပတ္စာအတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ( ၁ ) လစာ အတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၀ယ္ျခမ္းထားမယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္ေလးေတြ လုပ္ကိုင္မယ္ ၊ အခ်ိန္ရတိုင္း ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အကူအညီလိုအပ္တဲ့ အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ သူတို႕ဆီ ေရာက္ေအာင္သြားမယ္ ။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္တက္နိင္သေလာက္ ကူညီခ်င္တယ္။ ဘာကိုမွ ကၽြန္ေတာ္ ေထြေထြထူးထူး မမက္ေမာပါဘူး ။ ဂုဏ္လား ၊ ေငြလား ဒါေတြ ကၽြန္ေတာ္ မလုိခ်င္မွန္း အရြယ္ေရာက္ေလ ပိုသိလာခဲ့တယ္။ ( ဒါဆုိ ခင္ဗ်ားက မရေသးလို႕ပါ ၊ လူ႕စိတ္ဆိုတာ ေျပာရခက္တယ္ ၊ အဲဒီလိုပဲ ေျပာျပီး ျဖစ္သြားေတာ့လည္း လွည့္မၾကည့္တဲ့လူ အမ်ားသားလို႕ ) စာဖတ္သူက ေ၀ဖန္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း လူအထင္ၾကီးေအာင္ ေလွ်ာက္ေျပာေနတယ္လို႕ သက္မွတ္ေနၾကမွာ ေသခ်ာတယ္။

ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္ ။ ဒါက လူ႕သဘာ၀ကိုး ။ လူသားေတြ အားလံုး ဘ၀ရပ္တည္ဖို႕ အတြက္ ေငြကို အသည္းအသန္ရွာေနၾကတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ ၊ ကၽြန္ေတာ္က မယူခ်င္ဘူးလုပ္ေနတာ ဆုိေတာ့ “ အင္း....ေခတ္မေကာင္းလို႕ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္တယ္ ” ျဖစ္ေနျပီ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သာမန္ရိုးရွင္းတဲ့ ဘ၀ေလးကိုပဲ ပိုနွစ္သက္တယ္။ ထမင္းမငတ္ေအာင္ ေနနိင္ရမယ္ ၊ ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ စာအုပ္ဖတ္တာ ၊ သီခ်င္းနားေထာင္တာ ၊ အားကစားလုပ္တာေတြ လုပ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီဘ၀ကို ေက်နပ္တယ္။

အဲ...ဒါနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တဲ့ မိန္းခေလးကေတာ့ ထမင္းေတာ့ မငတ္ေပမယ့္ သူမ်ားလို႕ ေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ ေနနိင္မွာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဘာလို႕ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ မိန္းခေလး မသံုးလည္းဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္က ဒီလို ေအာက္ေျခနိမ့္အဆင့္ေလာက္ ရွိတာဆိုေတာ့ ကုိယ္ကခ်စ္ေပမယ့္ သူမ်ားသားသမီး ေခၚျပီး ဒုကၡမေပးခ်င္တာေၾကာင့္ပါ။ း) ။ သူ႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ဘ၀ကို ေနနိင္ရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္ အလြန္ေပ့ါ။

ဘယ္သူမဆို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနထိုင္ခ်င္ၾကတာ ၊ ဘ၀ဆိုတာကို စဥ္းစားတက္တဲ့ အရြယ္ေရာက္တာနဲ႔ ျဖစ္လာတာပါပဲ။ အထူးေျပာျပစရာ မလုိေလာက္ပါဘူး။ ကိုယ့္ေနရာရဖို႕အတြက္ သူတပါးမေကာင္းၾကံ ၊ သတ္ျဖတ္ ရတဲ့ဘ၀ ၊ ကိုယ့္ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာဖို႕အတြက္ သူတပါးဆီက မတရားညွစ္ယူရတဲ့ ဘ၀ေတြကို ေတာ္ေတာ္ရြံမုန္းမိပါတယ္။ ေဟာ..အခုဆို ေခတ္ၾကီးက ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတာင္ ပိုက္ဆံကုိ အတိုးနဲ႕ေခ်းတဲ့ေခတ္ ၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြဆိုရင္ေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔။ စီးပြားေရးနဲ႔ ပတ္သက္လာလွ်င္ “ ညီအစ္ကိုက ညီအစ္ကို...စပါးကေတာ့ ၾကမ္းခင္းေစ်း ဆိုပဲ ” ။ အားက်ေလာက္ပါတယ္။ ေအးေပ့ါေလ “ အူမေတာင့္မွ သီလေစာင့္နိင္မွာ ” မဟုတ္လား ။ အဲဒီလို ျဖစ္ရပ္ေတြကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ကို ဘ၀ကို စိတ္ကုန္ဖို႕ စတင္ခဲ့တာ။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ့္ခံယူခ်က္က......




ဒါဆို ေတာ္ျပီေပ့ါ။ အားလံုးဟာ ဒီလို ခံယူလိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလဲလို႕ ေတြးမိတယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ ခံယူခ်က္ပါ။ ၾကိဳက္သလို ကဲြလဲြနိင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း သူ႕ခံယူခ်က္နဲ႔သူ။ “ သစ္တပင္ေကာင္းေတာ့ ငွက္တစ္ေသာင္းနား ” ဆိုတဲ့ စကားပံုအတိုင္း ငါတိုးတက္မွ င့ါမိသားစု တိုးတက္မွာဆိုျပီး ခ်ေနလိုက္ၾကတာ။ င့ါမိသားစုရဲ႕ေနာက္က င့ါရပ္ကြက္ ၊ င့ါျပည္နယ္ ၊ ငါ့တိုင္းျပည္ ပါမလာေတာ့ဘူး။ သူမ်ားသာ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘာေကာင္မွန္း မသိပါဘူး။ လူေတြရဲ႕ အျဖစ္ေတြကို ေတြးတယ္ ၊ သံုးသပ္ၾကည့္တယ္ ။ ျပီးေတာ့ ေခါင္းေျခာက္တယ္ ။ ဘာမွလည္း မလုပ္ျဖစ္ဘူး။

ဘေလာ့ဂ္မေရးတာ ၃ ၊ ၄ ရက္ေလာက္ ၾကာတာနဲ႕ ဘာေရးလို႕ ေရးရမွန္း ၊ ဘာေတြးလို႕ ေတြးရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ဆိုးသြမ္းဆိုျပီး ေရးေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္က ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ေတာ့သလိုပဲ။ သူ႕ဟာနဲ႔ သူေတာ့ဟုတ္လုိ႕။ သူငယ္ခ်င္း အေဆာင္သြားတယ္ ၊ စားတယ္ ၊ လည္တယ္ ၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တယ္ ၊ ဂိမ္းကစားတယ္ ၊ မုန္႕ေတြခ်က္စားတယ္ ။ အဟားးးးးးးးး

ေတာ္ေတာ္ အက်ိဳးရွိမယ့္ အလုပ္ေတြ လုပ္ပစ္လုိက္တာ။ ဒုတိယကမၻာစစ္ပဲြဂိမ္းကို ၀င္တိုက္လိုက္တာ အိပ္ရာနိးလည္း တိုက္ ၊ အိပ္၇ာက ျပန္ထေတာ့လည္း ျပန္တိုက္နဲ႔။ ဂိမ္းတခုလံုး ေအာင္လုနီးနီးပါးပါး ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ လူလည္း ညမအိပ္ ၊ ေန႕မအိပ္ ေဆာ့လိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ထိုင္က်သြားတယ္။ ေခါင္းထဲမွာ ရီေ၀ရီေ၀နဲ႔ ၊ ဘာနဲ႔မွ ေျဖလို႕ မရဘူး။

ေက်ာင္းကလည္း ျပန္တက္ရေတာ့မယ္ ။ Supervisor နဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရင္ေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္လို႕ လည္ပင္းကို အနင္းခံရဖို႕ ေသခ်ာေနျပန္ျပီ။ း( ။ ကိုယ္မေရးနိင္ေတာ့ သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ေတြ လိုက္ၾကည့္ေတာ့လည္း ေရးတဲ့လူေတြကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္း ဆက္လက္ ခ်ီတက္ျပီး ဗဟုသုတ ေတြေ၀မွ်ေနၾကသလို ၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း အေျခအေန အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အေမရိကန္စီးပြားေရး ဂယက္ လာထိသလို ဘေလာ့ဂ္ကို မေရးနိင္ၾကျပန္ဘူး။


သတင္းေတြ ဖတ္တယ္ ၊ အတင္းေတြလည္း ဖတ္တယ္ ၊ ကဗ်ာေတြလည္း ဖတ္တယ္ ၊ စာေတြလည္း ဖတ္တယ္ ၊ ဖတ္...ဖတ္.....ဖတ္ ။ ဖတ္ျပီးေရးခ်င္ စိတ္ေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ၀ူးးးးးးးးး......စိတ္ေတြေတာ့ ညစ္ေနတယ္ဗ်ာ။ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာကို ညစ္ေနမွန္း မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ေတာ့ တကယ္ညစ္ေနတယ္။ :)

“ ဟာကြာ....ေတာက္ ၊ ကန္ေလ......ကန္ ၊ ကန္လိုက္ေတာ့ ၊ အာ.....အသံုးမက်တာကြာ ၊
အေစာၾကီးကတည္းက ကန္ထည့္လုိက္ရမွာ ၊ ဒိုင္ကလည္း ပံုမလာပါဘူးကြာ ၊ ဟာ...ဂိုးေတာ့မယ္ဟ ၊ အဲ....ဂိုး...ဂိုး......ဂိုးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ၊ အရူးလားကြ ၊ အခ်ဥ္မ်ား မွတ္ေနလား ျမန္မာကြ ၊
ဘာမွတ္ေနလဲ ”

“ တူ.......................တူ.....................တူ................. ဟယ္လို ”

“ ဟုတ္ကဲ့ ၊ သရက္ေတာ္ ( - ) လမ္း ၊ အခန္း ( - ) က ေဒၚ ( - ) ကိုေခၚေပးပါ ခင္ဗ်ာ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ ခဏေလး ကိုင္ထားေပးပါ......ရွင္ ”

“ အေမလား.....”

“ အေမမရွိဘူး ေမာင္ေလး။ ငါပါ...နင့္အမ ”

“ ေအာ္ ”

“ အေမက လိႈင္သာယာက ေစ်းဆိုင္သြားေနတယ္ ”

“ ေအာ္...ေနေကာင္းၾကတယ္ မဟုတ္လား ၊ အဆင္ေျပၾကရဲ႕လား ”

“ ေအးဟယ္ ၊ လူေတြကေတာ့ ေနေကာင္းၾကပါတယ္ ၊ အဆင္ကေတာ့ ဘယ္သူမွ
မေျပၾကဘူး ဟဲ့။ နင္လည္း...သိမွာပါဟာ ။ အင္တာနက္ သံုးေနတာပဲ ”

“ အင္း.......................... ၊ ဘာေတြလုပ္ေနၾကလဲ အခုေရာ ”

“ ဒီလိုပဲေပ့ါဟာ ၊ အရင္ကထက္ အခုဒီနွစ္က ပိုပိုဆိုးလာတယ္ ၊
ဘယ္အရာမွကုိ အဆင္မေျပတာ ၊ အာလံုးလိုလိုပါပဲ ၊ ေျပာျပရင္ နင္လည္း စိတ္ေကာင္းမွာ
မဟုတ္ဘူး ”

“ ငါတို႕လည္း တက္နိင္သေလာက္ေတာ့ ရုန္းကန္ေနရတာပဲ ၊ သိတယ္ မဟုတ္လား ၊
အယဥ္ေက်းဆံုး ေျပာရရင္ေတာ့ ၊ ထမင္းေတာ့ မငတ္ေသးဘူးဟ ၊ ဟဲဟဲ ( အသက္မပါသည့္ ရယ္သံျဖင့္ )
စာၾကိဳးစား ၊ ငါ့ေမာင္ေလးက လိမ္မာတယ္ ”

“ အမ်ိဳးေတြေရာ ၊ ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲ ”

“ အင္း...သူတို႕လည္း ဒီနွစ္ ကိုင္းက ဘာစိုက္လို႕ ၊ စိုက္ရမွန္းေတာင္ မသိၾကဘူး ၊
ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီး ရွိေနလို႕ ၊ ငါးဖမ္းစားေနတာနဲ႔ အသက္ဆက္ေနၾကတယ္နဲ႔ တူတယ္
ေအာ္..အေဖလာျပီ ၊ အေဖ့ကို ေပးလုိက္မယ္ေနာ္...အေဖနဲ႔ ေျပာလုိက္ဦး ”

“ အေဖ....အေဖလား ”

“ ေအး...သား ၊ အေဖပါကြ ”

“ အေဖ...ေနေကာင္းလား အေဖ ၊ က်န္းမာေရး ၊ အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေျပရဲ႕လား ”

“ လူကေတာ့ ေကာင္းတယ္..သား ၊ အလုပ္ကေတာ့ ပါးတယ္ကြ ၊ စက္ရံုကလည္း
အလုပ္လုပ္စရာ မရွိဘူး ၊ တခါတေလ အျပင္ဘက္ေတာ့ လုိက္ျပင္ေပးတယ္
အမ်ားၾကီးေတာ့ မရပါဘူးကြာ ၊ မင္းညီမေလးေတြ မုန္႕ဖိုးေတြနဲ႔ မင္းအေမဆီေတာ့
၂၀၀၀ ၊ ၃၀၀၀ ေထာင္မ်ိဳးေလာက္ပဲ အပ္နိင္ေတာ့တယ္ ”

“ သားလည္း...စာၾကိဳးစားကြာ ၊ အေဖ..ယၾတာေတြလည္း လုပ္ထားေပးမယ္ ၊
ေနေကာင္းေအာင္ ဂရုစိုက္ ၊ ကဲ..ဘာမွာဦးမလဲ ၊ မင္းပိုက္ဆံေတြ ကုန္ေနလိမ့္မယ္
မင္းအေမက ေတြ႕ခ်င္ေနတာ...ဖုန္းမဆက္လို႕ စိတ္ပူေနေလရဲ႕ ၊ အခုေတာ့ အေဖေျပာလုိက္မယ္
ဟုတ္ျပီလား ”

“ ဟုတ္ကဲ့..အေဖ ၊ အားလံုးကို သတိရပါတယ္လို႕ ၊ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ၾကဦးေနာ္ ”

“ ေအး...သား ၊ ဒါဆို ခ်လိုက္ေတာ့မယ္ သား ၊ ဘိုင္ ဘိုင္ ”

“ ဂေလာက္.......”

ကမၻာၾကီးမွာ ၊ ျမန္မာနိင္ငံမွာ လူသားတိုင္း လူသားတိုင္း ပညာေတြ သင္ေနၾကတယ္။ အသက္အရြယ္အလိုက္ ၊ ကိုယ္ေနရတဲ့ ေနရာအလိုက္ ၊ ကုိယ္တက္နိင္တဲ့ အေနအထား မ်ိဳးစံုနဲ႔ ၊ ဟိုနိင္ငံက ေက်ာင္းသားက ဒီနိင္ငံမွာ ပညာသင္ ၊ ဒီနိင္ငံက ေက်ာင္းသားက ဟိုနိင္ငံမွာ ပညာသင္ ၊ ပညာေတြကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ တက္နိင္သလို သင္ၾကတယ္။ ဒါဟာ သိပ္ကို ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါ။ လူဆိုး ၊ လူမိုက္ေတြ လႊမ္းမိုးတဲ့ ကမၻာၾကီးထက္ လူပညာရွိေတြ လႊမ္းမိုးတဲ့ ကမၻာၾကီးက ပိုေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား။

ေယဘုယ်အားျဖင့္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာနိင္ငံမွာေပ့ါ။ ဘဲြ႕ရတယ္ ၊ ရတဲ့ဘဲြ႕နဲ႔ လုပ္ကိုင္စားေသာက္လုိ႕ အဆင္ေျပသြားတာ ရွိတယ္။ မေျပတာေတြ ရွိတယ္။ ကိုယ္သင္ခဲ့ရတဲ့ ဘာသာဟာ လက္ေတြ႕မွာ အသံုးတည့္ေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလူ႕အတြက္ကေတာ့ ေနာင္ေရးအတြက္ စိတ္ပူစရာ မရွိပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြၾကေတာ့ ေက်ာင္းျပီးေပမယ့္ လုပ္ကိုင္ေတာ့ တျခားအလုပ္အကိုင္ေတြလုပ္လို႕။ ကိုယ့္နိင္ငံရဲ႕ လက္ရိွျဖစ္ေနတဲ့ အေနအထားနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္မွာေပ့ါ။ ထားပါေတာ့ ေျပာခ်င္တာ ဒီအေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

အဘိုးေတြ အဘြားေတြေခတ္က ေျပာၾကတယ္။ ရြာဘက္ေတြ နယ္ဘက္ေတြမွာဆိုရင္ “ လုပ္မေနပါနဲ႔....ေသစာ ရွင္စာ ဖတ္တက္ရင္ ေတာ္ျပီေပ့ါကြာ ” တဲ့။ “ မင္းသားသမီးေတြက ဒီပညာနဲ႔ လုပ္စားမွာလည္း မဟုတ္ဘူး ” အခ်ိန္တန္ ၾကီးလာေတာ့ ငါတို႕လို လယ္သမားျဖစ္မွာ ၊ ဘာျဖစ္မွာ ညာျဖစ္မွာနဲ႔ ” ေျပာဆိုၾကတယ္။ တကယ္ပဲ အခုလက္ရွိ ဘ၀မွာလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြ႕အၾကံဳအရ ဧရာ၀တီတိုင္း ရြာဘက္ေတြမွာ ဆိုရင္ ကေလးအရြယ္ေရာက္ရင္ ေက်ာင္းထားတယ္ ၊ အသက္ကေလး နည္းနည္းၾကီးလာသလို ၊ အတန္းပညာ ၆ တန္း ၇ တန္းေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ အိမ္က မိဘရဲ႕ လက္ငုပ္ရင္း ျဖစ္တဲ့ လယ္ယာ ၊ ကိုင္းကၽြန္း အလုပ္ေတြ ကူလုပ္ကိုင္ရင္း အဲဒီအတက္ပညာကိုပါ သူတို႕ သင္ယူမိသလို ျဖစ္သြားတယ္။

အမွန္ကေတာ့ ကေလးေတြ အေနနဲ႔ သူ႕မိဘ စီးပြားေရးကို ကူညီတာ ၊ အိမ္အလုပ္ ကူလုပ္တာ ျဖစ္တယ္လုိ႕ ယူဆနိင္ေပမယ့္ ၊ တဖက္မွာ ပညာေရးအရ ၾကည့္ရင္ ညဆို ပင္ပန္းတဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ ေစာေစာအိပ္ေပ်ာ္သြားရာကေန စာမၾကည့္ျဖစ္ပဲ ပညာေရးမွာ ပိုမိုဆိုး၀ါးလာပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုး မိဘအလုပ္ကို ကူလုပ္ရင္း သူတို႕လည္း မိဘရဲ႕ အေမြကို ခံယူသြားၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဘယ္သူ႕ဘယ္သူမွာ အျပစ္ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။


ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ပညာေတြသင္ၾကတယ္။ ဘဲြ႕ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခုယူၾကတယ္။ တဖက္ကလည္း ဒီပလိုမာေတြ ၊ ဘာသာစကားေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး အစံုစုံနဲ႔။ တစ္ခ်ို႕က်ေတာ့ ပညာေတြတက္ေတာ့ ဘာျဖစ္လည္း ။ ပညာတက္တာ ထမင္းစားရလို႕လား။ ေလာကမွာ ေငြရွိဖို႕ပဲကြာ။ ေသစာရွင္စာ ဖတ္တက္ရင္ ေတာ္ျပီေပ့ါ။ ကိုယ့္အေပၚ လူလိမ္တာ မခံရရင္ေတာ္ျပီေပ့ါ။ ဒီလိုမ်ိဳး ေျပာတဲ့လူေတြလည္း ရွိတယ္။ မွန္ပါတယ္။ ပညာေတြ တက္တာနဲ႔ လုပ္စားလို႕ရတာေတြ ရွိတယ္။ မရတာေတြရွိတယ္။

ဒါေပမယ့္ ပညာေတြ တက္တာနဲ႔ မတက္တာ ဘာကိုကြာျခားေစသလဲဆိုေတာ့ “ စဥ္းစားေတြးေခၚမႈပါ ” ။ ပညာတက္တဲ့ လူက သူ႕ဘ၀ ထိခိုက္မွာ သိပ္ေၾကာက္တယ္။ သူဒုကၡျဖစ္မယ့္ ကိစၥဆို လွည့္ေတာင္ မၾကည့္ဘူး။ ငါဒါလုပ္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ၊ ငါဒီလုိ ေျပာရင္ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲ ၊ သူ႕မွာ ပညာမတက္တဲ့ လူထက္ စဥ္းစားေတြးေခၚမႈ ပိုသာသြားတယ္။ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ကိုယ္က်ိဳးမငဲ့ဘဲ လုပ္တဲ့သူၾကေတာ့ မပါဘူးေပ့ါဗ်ာ။ သူကေတာ့ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ဆိုကတည္းက ျမင့္ျမတ္တယ္လို႕ကို သက္မွတ္နိင္ပါတယ္။ အသိဥာဏ္နည္းပါးတ့ဲ သူ ၊ ( ပညာေရး နိမ့္ပါးတဲ့သူေပ့ါဗ်ာ ) သူကေတာ့ သူထင္တာ ၊ သူလုပ္ခ်င္တာကို ဇြတ္လုပ္ပစ္လိုက္တာပဲ။ ေရွ႕ေတြေနာက္ေတြ မသိဘူး။ သူ႕ဆီမွာ လတ္တေလာ ခံစားေနရတာကို ၾကည့္ျပီး သူလုပ္ခ်င္တာကို ဇြတ္လုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ မမွားသင့္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြ မွားျပီး ဒုကၡပိုေရာက္တက္တယ္။

အေမ ငယ္ငယ္တုန္းက ေျပာေျပာေနတဲ့ ငါတို႕ ေပးနိင္တဲ့အခ်ိန္ ပညာကို တက္ေအာင္သင္ၾကတဲ့။ ဘာလို႕လည္း အေမ။ သား ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ဘူး။ အိမ္စာလည္း မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လိုခ်င္တာ ၀ယ္ဖို႕ ပိုက္ဆံေတာ့ ရခ်င္တယ္။ ကေလးအေတြးပါ။ အေမကေတာ့ ပညာေတြ တက္ေတာ့ င့ါသား “ အရာရာကို စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္နိင္တာေပ့ါတဲ့ ” ။ အေမေျပာတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကၾကီးမွာ ပညာေတြ တက္ရဲ႕သားနဲ႔ ပညာရွိနည္းနဲ႔ နွိပ္စက္ေနၾကတဲ့လူေတြ ၊ ယုတ္မာေနၾကတဲ့ လူေတြ ရွိတာေတာ့ ဘယ္လိုေျပာမလဲ အေမလို႕ ျပန္ေမးခ်င္မိတယ္။ သူတို႕ေတြက ပညာေတြ တက္ရဲ႕သားနဲ႔ မစဥ္းစားပဲ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္တဲ့အခါ ၊ ပညာမတက္တဲ့ လူေတြလုပ္တာထက္ ပိုေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဆိုတာ အေမကို ဒီတခါျပန္ရင္ ျပန္ေျပာရဦးမယ္။ ဘာလုိ႕လဲဆိုေတာ့ အေမက ပညာမတက္ပါဘူး။ အတန္းပညာကို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာပဲ ျပီးခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ သားပညာ တက္ရင္ေတာ့ အေမတက္သလိုပဲ ျဖစ္ရမယ္။ အေမ့မွာ ရွိတဲ့ ေမတၱာတရား ၊ အၾကင္နာ တရားနဲ႔တင္ အေမဘ၀က အရာရာျပည့္စံုေနပါျပီ။

ဒီတခါျပန္ရင္ေတာ့ အေမ့နားမွာ ကပ္ျပီး “ ေလာကမွာ ပညာတက္ျပီး ၊ ေလာကကို နွိပ္စက္ေနတဲ့ လူေတြရဲ႕အေၾကာင္း ” အေမ့ကိုေျပာျပရဦးမယ္။

စာဖတ္ရင္း ဘေလာ့ဂ္လည္း ေရးခ်င္လာတာနဲ႔ စိတ္ထဲရွိတာေလး ခ်ေရးမိလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ကို စဲြလန္းသြားတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အဓိက တရားခံကေတာ့ ဂူဂယ္ပါပဲ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အခန္းထဲက သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အခုမေရးေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ကိုရင္ ေမွာ္ဆရာပါ။ သူတို႕ေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ေလာကထဲကုိ ေျခစံုပစ္၀င္လာေပမယ့္ ကိုယ္ကလည္း စာေရးခ်င္စိတ္ကေလးကလည္း ရွိေနတယ္ဆိုေတာ့ ၀င္ျပီးကတည္းက ျပန္ကို မထြက္နိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္ထြက္မယ္လို႕ စိတ္မကူးေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္က ကၽြမ္းေနျပီကိုး။ မေရးနိင္ေသးတဲ့အခ်ိန္ ရပ္ေနမယ္ ၊ အားသြားတဲ့ အခ်ိန္ေရးမယ္။ အခုလည္း လူပ်ိဳဘ၀ကေန ေရးမယ္။ း) ။ ေနာင္လည္း အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္လာရင္ ေရးဦးမယ္။ အဘိုးၾကီး ျဖစ္တဲ့ အထိေရးမယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ေသရင္ေတာင္ ဓါတ္ပံုကို သားသမီးေတြ ၊ ဇနီးမယားေတြ ရိုက္ခိုင္းျပီး “ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ဆိုးသြမ္း အသက္ ( ၁၀၂ ) နွစ္တြင္ ကြယ္လြန္သည္ ” ဆုိျပီး ဓါတ္ပံုနဲ႔ တင္ဦးမွာပါ။ း) မွတ္ျပီလား။ ဒါေပမယ့္ အင္တာနက္ေလးေတာ့ ရေနဖို႕ လိုတာေပ့ါေနာ္။ ဂူဂယ္ေလးကလည္း ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာေလးကို လုပ္ေပးထားနိင္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရမွာပဲ။ .com ေတြ ၊ ကိုယ္ပိုင္ ၀က္ဘ္ဆိုက္ဒ္ေတြ ၀ယ္ျပီး လုပ္ခ်င္ေပမယ့္ blogspot.com ကိုခဲြရမွာဆိုေတာ့ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ စိတ္ထဲမွာ အဲဒီလုိ လုပ္လိုက္ရင္ ဘေလာ့ဂ္ဂါဆိုတာနဲ႔ မလုိက္ဖက္ေတာ့ သလိုပဲ။ ( ဒါက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးပါ )။

ဒါနဲ႕ပဲ ေရးမိ ၊ တင္မိ ၊ ေျပာမိျပန္တယ္။ ဘေလာ့ဂ္ကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ လက္ေလ်ာ့ခ်င္ခဲ့တာေတြ ၊ စိတ္ညစ္ခဲ့တာေတြ ၊ ဖ်က္ပစ္ခ်င္မိတာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ဘေလာ့ဂ္ကို လံုး၀ လွည့္ကို မၾကည့္ဘူး။ ဖ်က္ပစ္လိုက္မိမွာ ဆိုးလို႕ပါ။ ျဖစ္နိင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ စာေတြ အမ်ားၾကီး ၊ ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး ေရးခ်င္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ရွိတာေတြ ဖြင့္ဟခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မေရးသင့္ ၊ မေရးအပ္တဲ့ အေနအထားေတြ ရွိပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ၾကရင္ေတာ့ ေရးခ်င္ေရးမွာေပ့ါဗ်ာ။ ( ၁၀ ) ခါေကာင္းခဲ့တာေတာင္ (၁) ခါေလာက္ အမွားလုပ္မိရင္ လက္ညိႈးဆိုတာ ရွိလာနိင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စာေရးရတဲ့ အေနအထားဟာ ဆင္ျခင္ရပါတယ္။ ေျပာရင္းနဲ႔ ရထားေပၚမွာ ေဆးေၾကာ္ျငာေရာင္းသလုိ ျဖစ္ေနျပီ။ အားလံုးအတြက္ စကားလက္ေဆာင္ေလး ရွာၾကံတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။