ေခါင္းစဥ္မဲ့ျခင္း

ရႈပ္ေထြးေနတဲ့ လမ္းမၾကီး..
ပ်ားပန္းခတ္ေနတဲ့ လူအုပ္နဲ႕...
မနက္ဖန္ဘဲ ကမာၻပ်က္ေတာ့ မေယာင္
ေလာေလာ ေလာေလာနဲ႕ လူေတြ
ျမင္ျမင္ရာဟာ ကိုယ့္ဘဝတြက္
အဓိပၸါယ္မဲ့လို႕...

ကိုယ့္အတြက္ေတာ့
ဒီေန႕လည္း ဒီေန႕
မနက္ဖန္လည္း မနက္ဖန္မို႕
မင္းကို လြမ္းရင္း
အသက္ဆက္ရွင္ေနရအံုးမွာဘဲ...

ခ်စ္မိသူဟာ ...
စစ္အရႈံးဆံုး လူသားဆိုရင္..
ကိုယ္တို႕ နွစ္ေယာက္ ခ်စ္ျခင္း...
စစ္ပြဲလိုက်င္း...
ကိုယ္က စစ္ရႈံးသူပါ...

မင္းတေယာက္..
ရင္ခြင္သစ္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနခ်ိန္..
ကုိယ္ကေတာ့..
မင္းကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေတြကို..
မနိုင္မနင္း ေပြ႕ဖက္ရင္း..
မနက္ဖန္ဆိုတဲ့ ေန႕ကို ေမွ်ာ္လင့္ေနတုန္းဘဲ..

အသက္ရွင္ဖို႕ ရႈတာလား...
ရႈေနလို႕ အသက္ရွင္တာလား
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေတာင္ ခြဲျခားမရတဲ့
သံသရာထဲက တာဝန္တခုကို
ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲဘဲ...

ကိုယ့္တာဝန္ကိုေတာ့
ကိုယ္ေက်ပြန္ေအာင္
ေဆာင္ရြက္ပါ့မယ္.
မင္းမပါလဲေပါ့..

ေၾကမြျခင္း

ခ်စ္သူကို လွည့္မၾကည့္ပါနဲ႕
မင္းရည္မွန္းခ်က္ေတြ
ပ်က္ဆီးသြားမယ္ဆိုရင္...

ခ်စ္သူရဲ႕ အေၾကာင္းေလးေတြ..
မေတြးလိုက္ပါနဲ႕.
မင္း လုပ္ရပ္ေတြကို ေတြေဝေစမယ္ဆိုရင္...

ခ်စ္သူရဲ႕ ခံစားမႈ႕ေတြ....
လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ပါ...
မင္း ေရွ႕ေရး ေဝဝါးသြားမယ္ဆိုရင္....

ခ်စ္သူရဲ႕ အျဖစ္ကို...
ေမ့လိုက္ပါ....
မင္း စိတ္ကို ထိခုိက္နိုင္မယ္ဆိုရင္...

ခ်စ္သူရဲ႕ ဘဝကို...
ေဖ်ာက္ဖ်က္လိုက္ပါ..
မင္းကို ယိမ္းယိုင္သြားေစမယ္ဆိုရင္...

ခ်စ္သူကို ဘဝထဲက...
ထုတ္ပစ္လိုက္ပါ...
မင္းအတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ႕ဘဲဆိုရင္...

ခ်စ္သူကို ငဲ့ေစာင္းမၾကည့္ပါနဲ႕...
မင္းအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္ဆိုရင္....

ခ်စ္သူအတြက္ေတာ့...
ျမတ္နိုးတြယ္ရစ္...
သိပ္ခ်စ္ပါတယ္...

အပ်က္

လမ္းတခုမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့
ငါ့ေျခ အစံုက
ကတၱရာလမ္းေပၚလား
ဖုန္ထူတဲ့ ေျမခင္းလမ္းလား
ေက်ာက္စရစ္ေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတဲ့လမ္းလား
ေသေသခ်ာခ်ာ ငါမသိေတာ့ဘူး...

ေဘးဘီမွာ ေတြ႕ျမင္ေနတာ
ငါရင္းနွီးခဲ့တဲ့
လူေတြဘဲလား လူစိမ္းေတြလား
သစ္ပင္လား၊ ေရအိုးစင္လား၊
လမ္းေဘးဓါတ္တိုင္ဘဲလား
ငါမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး...

ငါ့နားထဲကို ေရာက္ရွိလာတဲ့
အသံေတြက
လူေတြေျပာတဲ့ စကားသံလား
ကားဟြန္းသံလား
ေလတိုးသံလား
ငါမေဝခြဲတတ္ေတာ့ပါဘူး...

ေမာ့ၾကည့္မိလို႕
ျမင္ေတြ႕တဲ့ အရာက
ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးလား
ျပာလဲ့ေနတဲ့ ပင္လယ္ရဲ႕ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈ႕လား
သစ္ေတာအုပ္ရဲ႕ အေရာင္အဆင္းလား
ကြဲျပားစြာ သိျမင္လို႕မရေတာ့ပါဘူး....

ရင္အံုမွာ နင့္ေနေအာင္
ခံစားေနရမႈ႕ဟာလည္း
နာက်ဥ္မႈ႕လား
ေၾကကြဲမႈ႕လား
ခံျပင္းျခင္းလား
တခုမွ မေသခ်ာေတာ့ပါဘူး...

ေသခ်ာပီျပင္တာက
နွစ္ဦးသား စိတ္တိုင္းက်
တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့
အိမ္မက္ကမာၻ ျဖည့္ဆည္းရာကို
မင္းတေယာက္... ေက်ာခိုင္းလို႕
အျပီးတိုင္ ထြက္ခြာသြားတယ္ ဆိုတာေလးပါဘဲ.......

ကမာၻပ်က္တဲ့ည

ပတ္ဝန္းက်င္ တခုလံုးေမွာင္နဲ႕မဲမဲ
မင္းနာမည္ တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ေခၚမိလည္း
မင္းက မၾကားတာလား၊
မထူးတာလား။

မ်က္ရည္ေတြၾကားက မင္းပံုရိပ္ေတြ မျပီျပင္ေတာ့ဘူး
ဆြဲထားလက္ကို မင္းဘက္က ဖ်က္သိမ္းလိုက္ျပီး
ငါနဲ႕ေဝးရာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွမ္းလို႕
အေဝးၾကီးကို တိမ္ေတြလိုဘဲ
ခရီးနွင္သြားတယ္။

အသက္မက ခ်စ္ပါတယ္
ေျပာခဲ့တဲ့ မင္းစကားေလးေတြက
မင္းနဲ႕တူတူ အေဝးဆံုးကို ထြက္ခြာသြားျပီ။

ကိုယ္ဘယ္လိုလူလည္း မင္းသိပါတယ္
ေျပာခဲ့တဲ့စကား
သစၥာတရားဟာ ကိုယ့္သိကၡာ
ခ်စ္ျခင္းနဲ႕ ေမတၱာဟာ မင္းအတြက္
ေျပာခဲ့တဲ့စကားက
နံနက္ေနျခည္နဲ႕ ထိေတြ႕လိုက္ရတဲ့
နွင္းစက္ေလးေတြလို အေငြ႕ပ်ံလြင့္
ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီ။

ဘာေတြလဲ၊ ဘာျဖစ္တာလဲ
နားမလည္ေတာ့ဘူး...

က်င္လည္ခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က
မင္းရဲ႕ ခ်စ္ျခင္း၊
မင္းရဲ႕ သစၥာ၊
မင္းရဲ႕ ၾကင္နာမႈ႕ေတြေၾကာင့္
မယံုဘူးတဲ့။


အိမ္မက္ေတြ အလဲလဲ အျပိဳျပိဳနဲ႕
ဦးတည္ရာမဲ့ ဘဝပ်က္လို႕
အားလံုးက ကိုယ့္ဘက္မွာ ရွိမေနၾကဘူး
အားလံုးက ကိုယ့္ကို ဖံုးဖိၾကတယ္
ကိုယ့္ရဲ႕ အားကိုးရာ
တဦးတည္းက ကိုယ့္ကိုထားရစ္ခဲ့ျပီး
အေဝးကို ထြက္ခြာသြားျပီ

ကိုယ့္ဘဝလည္း တိမ္ေတြဖံုးလို႕ေပါ့။

ဘဲ အိမ္မက္

သူငယ္ခ်င္း....
တစ္ေန႕ညဖက္
အိမ္မက္ မက္၏။

အိမ္မက္ထဲမွာ ၾကံဳရပါ၏
ငါက " ဘဲ " ျဖစ္ေနသတဲ့ ။

ငါနွင့္အတူ
ဘယ္သူဘယ္၀ါ ၊ မသိပါတည့္
၀ါ ျပာ နီ ညိဳ ၊ အနက္ကိုယ္နွင့္
ငါလိုဘဲက သံုးေလးေကာင္တဲ့။

ငါတို႕သခင္ ၊ ဘဲပိုင္ရွင္က
သားတင္မ်ိဳးလုပ္၊ ဥမထုတ္တဲ့

ခ်ဳပ္စပ္ရြာနီး ၊ ပတ္မတီးလွ်င္
ပဲြၾကီးပဲြေသး ၊ ပဲြမေရြးတဲ့
ေလာင္းေၾကးစားေၾကး ၊ ငါးဆေပး၍
၀႗္ေၾကြးမကင္း ၊ တို႕လည္ပင္းနွင့္
ၾကိမ္ကြင္း အပစ္ခံသတဲ့။

လာပါပစ္ပါ ၊ လူေခၚရာ၌
ငါတို႕သခင္ ၊ အာသိပ္ရႊင္သတဲ့။

ပဲြခြင္ေလဟာ ၊ ေရႊပဲြလာတို႕
ဇာတ္မွာငံုးတိ ၊ လူမၾကည့္တဲ့

ရွိသမွ်လူစံု ၊ တို႕ဘဲရံုမွာ
၀ိုင္းအံုျပြတ္သိပ္ ၊ အံေတြၾကိတ္လ်က္
မခ်ိတ္မခ်င္း ၊ တို႕လည္ပင္းကို
ၾကိမ္ကြင္းေတြနွင့္ ပစ္သတဲ့။

ပစ္ေလေရွာင္ေလ ၊ ေရွာင္ေလ လဲြေလ
လဲြေလမဲေလ ၊ မဲေလရႈံးေလ
ရႈံးေလ ပစ္ေလ
ၾကိမ္ကြင္းေတြက ၊ ေလထဲမွာ၀ဲ
တို႕ဘဲေတြက ေခၽြးက်မစဲ။

အိမ္မက္ထဲက ၊ လန္႕နိးထေတာ့
ငါ့မွာ ေဟာဟဲ ၊ ေမာေနဆဲတည့္
အသည္းထိတ္စရာပဲ သူငယ္ခ်င္း

မင္း...ဘယ္မွာလဲ

အထင္မွားေနတာပါလို႕
လူၾကားထဲ တစာစာေအာ္
ငါ..မင္းကို မရွင္းျပခ်င္ဘူး ဟန္နီ

အဆံုးသတ္ နားလည္နိင္မႈမွာ
ရင္နွစ္ခုလံုး နာက်င္တာပဲ
က်န္ခဲ့ရလိမ့္မယ္


အခု..မင္းဘယ္ေရာက္ေနလဲ
ငါမင္းကို...လုိက္ရွာေနတယ္ ဟန္နီ
ဘ၀ကို ဘ၀နဲ႔ ရင္း၀ယ္ဖို႕
မင္းအဲဒီလို...ေနာက္ဆုတ္လို႕ မရဘူးေလ

ျပန္လာခဲ့ပါ..ဟန္နီ
ခဏေလာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပ့ါ

အေနမတက္သူ

အမွန္ကိုခ်စ္တဲ့ ၊ အမွန္ကို က်င့္တဲ့သူ
လူၾကားထဲ ေနလို႕ မရဘူး


လူေတြကို မွန္ေအာင္ ျပင္ၾကည့္ရင္း
လူေတြၾကားထဲ အမွန္ေျပာရင္း
သူဟာ လူမ်ားစုရဲ႕ ဖယ္က်ဥ္ျခင္းကို ခံရတက္တယ္

ကိုယ္ခ်ိဳ႕ ယြင္းခ်က္ကို မျမင္ဘူး
သူမ်ား မွားတာကို
အခြင့္ေကာင္းယူျပီး နွိပ္ကြပ္တယ္

မေနနိင္လို႕
အမွန္ကို ၀င္ေျပာျပန္ရင္
ေျပာတဲ့သူ အမုန္းခံရျပန္တယ္

ေလာကၾကီးကလည္း
လူမ်ားစုကို မ်က္နွာသာေပးေနျပန္ေတာ့
ၾကာေတာ့ အမွန္ေျပာတဲ့ သူေတြလည္း
စိတ္ေရာဂါ ရလာေတာ့တယ္

ဆႏၵ

ခင္ဗ်ားကလည္း ေျပာခ်င္တာ ေျပာတယ္
သူကလည္း လုပ္ခ်င္တာ လုပ္တယ္
က်ေနာ္နဲ႔ တျခားသူေတြက
ေဘးကေန ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ရပ္ၾကည့္လို႕

ခင္ဗ်ားက ဘာရလို႕ ေျပာလဲ က်ေနာ္မသိဘူး
သူကလည္း ဘာေတြရေနလို႕ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနတာလဲ မသိဘူး
ေသခ်ာတာက
က်ေနာ္နဲ႔ တျခားသူေတြ
ဘ၀ကုိ စိတ္ကုန္ေနၾကျပီ

၂၀.. မွာ ဘာျဖစ္မယ္
က်ေနာ္နဲ႔ တျခားသူေတြ မသိဘူး
ေသခ်ာတာက
၂၀၁၂ မွာ ကမၻာၾကီး ပ်က္သြားရင္ ပိုေကာင္းမယ္

ဒဏ္ရာ

 

အျပင္မထြက္ခ်င္ဘူး

ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း မေတြ႕ခ်င္ဘူး

စား ၊ ထိုင္ ၊ ရပ္ ၊ အိပ္

ေနရာတိုင္း ၊ အခ်ိန္တိုင္းမွာ

မင္းပံုရိပ္ေတြပဲ စိုးမိုးေနခဲ့တာ

 

ဒီၾကားထဲ ျပင္ဦးလြင္ျမဴေတြက

ငါ့ကို သေရာ္လိုက္

125 ဆိုင္ကယ္ေပၚက စံုတဲြေတြက

ခါးဖက္ျပီး လူးလားေခါက္တုန္႕ ေမာင္းျပလိုက္နဲ႔

 

ဟန္နီ…ေရ

မင္း….ဘာေတြလုပ္ေနမလဲ

ဘယ္သူနဲ႔ စကားေျပာေနသလဲ

မင္းရင္ထဲ ငါ့ကိုလြမ္းတာ ဘယ္ေလာက္ထိ နက္ရိႈင္းေနျပီလဲ

တိတ္တိတ္ေလး ေတြးေတာ့

သိပ္စိတ္ေလးမိတယ္

 

ေနာက္ဆို မခဲြေတာ့ဘူးေနာ္လို႕

အားေပးသလိုလိုနဲ႔

ကိုယ္ဘာသာ ကိုယ္နွစ္သိမ့္ရင္း

ရင္ခြင္အလြမ္းကို

ပီပီျပင္ျပင္ ထမ္းရင္းနဲ႔

 

အခုေတာ့ တို႕နွစ္ေယာက္က ဟိုးအေ၀းၾကီးဆီမွာ

ထာ၀ရျမိဳ႕....

တို႕ဟူးေႏြးနဲ႔ အီၾကာေကြး
ျမွီးရွည္နဲ႔ ၾကက္အူေခ်ာင္း
ေရစိမ္နဲ႕႕   နွစ္ဆိုင္တည္းေသာ မုန္႕ဟင္းခါး
လက္သံုးေခ်ာင္း အေရအတြက္ပဲ ရွိတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္

ျမိဳ႕အစနဲ႔ အဆံုးက ၁ မိုင္နီးပါး
ေစ်းေန႕မဟုတ္ရင္ လူမလာတဲ့ ေစ်းတခု
၃ ေယာက္ပဲ ရွိတယ္လို႕  သိရတဲ့...ေဆးရံုက ဆရာ၀န္
ေရွးေဟာင္း မီးသတ္ကား ၁ စီး
စီးပြားေရး ဘဏ္ ၁ ခု
ေျပာင္းဖူးခင္းေတြ ၊ ေျမေနရာဗြက္အျပည့္နဲ႔
ျခံစည္းရိုးမရွိ ၊ ေျပာင္းသလင္းခါေနတဲ့ ပန္းျခံ

ဆီတကြာတား  ၁၀၀၀ိက်ပ္
ဘာစားစား ၅၀၀ိ
ဘိန္းစားတဲ့ လူ
ေဆးျပားေသာက္တဲ့ သူေတြပဲ ေပါတဲ့

ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းတဲ့....ကြတ္ခိုင္