ဆိုးသြမ္း

အနားနားမွာ ခပ္တိုးတိုး
ခ်စ္ေရးဆိုရမွာ....ရွက္လိုက္တာ

စကားတခြန္းအတြက္
အေဆာင္အေယာင္ေတြမရွိ
ကတၱရာလမ္းနဲ႔ ေပသားက်ေနတဲ့ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔

“ ကၽြန္ေတာ္ဟာ “......” ကို တသက္လံုး
ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တဲ့ လူပါလို႕ ” လည္းေျပာလုိက္ေရာ
တဆက္ဆက္ တုန္လာတဲ့ နွလံုးသား
ရင္ခုန္တာလား.....အားနာတာလား
ေၾကာက္ရြံတာ....သိမ္ငယ္တာလား ဆိုတာေတာင္
ျပန္ေ၀ခဲြမရ

စီးထားတဲ့ ရာဘာသေရၾကိဳး ဖိနပ္ေလးမွာ
ခ်စ္ျခင္းေတြ က်ဆံုးခဲ့ရ ၊ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ ပ်က္သုဥ္းခဲ့ရနဲ႔
ေၾသာ္...ခ်စ္သူရယ္... နားလည္ပါ့မလား...

ဒီရင္မွာ ခ်စ္တတ္တဲ့ နွလံုးသားကလြဲ..
ဘာဆိုဘာမွ မရွိဘူး...
မင္းကိုခ်စ္တယ္လို႕ေျပာလိုက္တိုင္း...
ငါ့ဘဝကို ငါ အားနာလိုက္တာ..

ငါ့လက္က ကဗ်ာကလဲြ..
ဘာဓနဂုဏ္မွ မရွိဘဲ...
"......"ကို တသက္လံုး ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ပါတယ္လို႕
မဝံ့မရဲေပမဲ့...
ေျပာပါရေစေနာ္..သက္ဆံုးထိ...။

ေတြ႕...ဆံု...ၾကံဳ...ကြဲ တဲ့
သံသရာထံုး နွလံုးမူရင္း
ပက္သက္ခဲ့သမွ် သံေယာဇဥ္ေတြကို
ေရစက္ခ် အမွ်ေ၀ျပီး
သာဓုေခၚခိုင္းခဲ့တာလား....မသီတာ

ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတယ္ ၊ ၾကည္နူးခဲ့ၾကတယ္
စိုးရိမ္ခဲ့ၾကတယ္ ၊ နွစ္သိမ့္ခဲ့ၾကပါရက္နဲ႔
ေနာက္ဆံုး ဒီအလွဴမွာမွ
ကၽြန္ေတာ္က မ်က္ရည္က်ျပီး
လွဴခဲ့ရတယ္

အခ်ိန္တန္ရင္ လူဆိုတာ
ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ္လို႕
မသီတာ....မသင္ေပးခဲ့လည္း
ေရစက္ခ်ပဲြ အျပီးမွာ
ေလွ်ာက္လွမ္းတက္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနခဲ့ပါျပီ

မသီတာ နားမွာ ကၽြန္ေတာ္ ရွိမေနနိင္ဘူး
မသီတာ အလုပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ လမ္းျပမေပးနိင္ဘူး
မသီတာ...၀မ္းနည္းလို႕ ငိုရင္ေတာင္
ပထမဆံုးသိခြင့္ရတဲ့ လူဟာ အရင္ကတည္းက
ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္ပါဘူးေလ

မသီတာေရ...လူေတြကေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀ုိင္းဟား ေနၾကမွာေပ့ါ
လူအေလး...ခ်ာတိတ္ေလး...ကေလးေလးပါတဲ့
ေျပာၾကပါေစေလ...
ေျပာၾကပါေစ....
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဟုတ္ေနခဲ့တာကိုး

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္...ရွိပါေစေတာ့
အတူတကြ တည္ေထာင္ထားတဲ့
ခ်စ္ျခင္းတရားအတြက္
မသီတာ...ခဲြလုိ႕ ယူခ်င္မွေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ကေရာ..ဘာနဲ႔မ်ား တားျမစ္နိင္ေတာ့မွာလဲ

အနမ္းေတြ ၊ အလြမ္းေတြ
စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြ ၊ စိတ္ကူးရိုင္းခဲ့မႈေတြ
ငိုေၾကြးမႈေတြ ၊ ျမြတ္သိပ္မႈေတြ
အားလံုး တညီတညာတည္း စုေပါင္း
မသီတာ စိတ္တိုင္းက်
ကၽြန္ေတာ္က ေရစက္ခ် လွဴဒန္းလုိက္ပါတယ္...

ဒါေပမယ့္.....
မသီတာရယ္
ကၽြန္ေတာ္ ဒီအလွဴမွာ သာဓု မေခၚနိင္ခဲ့ပါဘူး.......

မင္း...ကေတာ့
ဘ၀မွာ ရင့္က်က္သြားတာ....ၾကာေပ့ါ

အထူးအဆန္းေတြ ေတြ႕တိုင္း
အသစ္အဆန္းေတြ ျမင္တိုင္း
မင္း...ပါးေလးက ျပံဳးတယ္ဆိုသေလာက္ပဲ ျဖစ္တည္တယ္

ဘ၀ကို လက္ေတြ႕ဆုိ လက္ေတြ႕မွလို႕
ခဏခဏ ေၾကြးေၾကာ္တက္တဲ့...မင္းက
အနုပညာဆန္တာကို တခါတေလ ျမတ္နိးတက္တာကလား

ကဗ်ာေတြေရးမယ္...စာေတြေရးမယ္
ခဏေလာက္ မင္းစိတ္ထဲမွာေတာ့
ၾကိတ္မွိတ္ခံစား ပစ္လုိက္တာပဲ

ခဏတာပါပဲ...ခဏျပီးေတာ့
“ လက္ရွိဘ၀မွာ ရပ္တည္ပစ္လုိက္စမ္းပါလို႕ ”
အားမလို အားမရနဲ႔ မင္းက င့ါကို ဆူပူဦးမယ္

ဘာမွ မယ္မယ္ရရ ျဖစ္မလာတဲ့
“ ကဗ်ာေရးျခင္း အနုပညာကိုလည္း ” ငါက ဘ၀မွာ
ေရဗူးတခုလို ယူေဆာင္ ျဖက္သန္းသြားခ်င္ခဲ့တာ

ဆူပါ...မာန္ပါ...ဆဲပါ...ရိုက္ပါ
ငါ့ကိုေလ....ေနာက္ဆံုး မင္းသတ္သြားပါ
ငါက ဘ၀ကို ........လက္ေတြ႕ဆန္တာထက္
ကဗ်ာဆန္တာကို ပိုကိုးကြယ္ထားတာကုိး

ဒါေပမယ့္ လူပဲကြယ္
ကုိယ့္ထမင္း ကိုယ္စားဖုိ႕ေတာ့
အသက္ရႈ ရွင္သန္တတ္ပါတယ္

ငါလည္း ထမင္းစားတာပါပဲ
မင္းတို႕လို႕ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ ထားစရာ မာနမရွိေပမယ့္
မီးျခစ္ဆံေခါင္းေလာက္ မာနေလးကို
ဘယ္သူမွ မျမင္ေအာင္ ဖြတ္ထားတာ

ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ လမ္းမွာ
အားလံုးကို နားလည္ေပးခဲ့တာေၾကာင့္
မီးျခစ္ဆံေခါင္းမာနေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ ထုတ္မသံုးျဖစ္ခဲ့ဘူး

“ ေအာ္...နာမွ နာတက္ပါ့မလားလို႕တဲ့ ”
တခ်ိန္တုန္းက...မင္းင့ါကို အဲဒီလုိေျပာဖူးတယ္
မင္းကေတာ့...ဘာရယ္မဟုတ္
ခ်စ္လြန္းလို႕ ေျပာလုိက္တာ....ေနမွာပါလို႕
( ငါ့စိတ္ထဲ ) အမွတ္မထားခဲ့ဘူး

င့ါမာနေတြကလည္း မင္းေရွ႕ေရာက္ရင္
ေက်ာက္စက္ေရေတြလိုပဲ တစ္စက္ခ်င္း တစ္စက္ခ်င္း
................ေအးစက္
မနက္ေစာေစာ ေနေရာင္လာလို႕ ဖယ္ရွားေပးလုိက္ရတဲ့
ျမဴနွင္းေတြလို႕....ေပ်ာက္ဆံုးလုိ႕

မင္းသတင္းေတြ ၊ မင္းအေၾကာင္းေတြ
ေတြးမိရံုနဲ႔တင္ စိတ္က အလိုလုိ
ေပ်ာ့ညံသြားတက္တာ...ဘာနဲ႔မွ ေျဖမရခဲ့ဘူး

င့ါရင္ဘတ္ထဲမွာ မင္းကိုခ်စ္တဲ့ စိတ္ေတြရွိေနသ၍လည္း
ငါဘယ္ေတာ့ မသည္းမကဲြဘူး
( မင္းင့ါကို ခ်စ္တာ ၊ မခ်စ္တာေတာ့ တက႑ေပ့ါေလ )
ဒီလုိပဲ ငါခံယူတယ္

ငါ့ရဲ႕ မီးျခစ္ဆံေခါင္းမာနေလးကို
ဒီတသက္ မင္းအေပၚ ထုတ္သံုးခြင့္ ထာ၀ရပိတ္ပင္လုိက္ပါတယ္
ဘာလဲဆိုေတာ့
မီးျခစ္ဆံေခါင္းေတာ့ မီးျခစ္ဆံေခါင္းပဲ
အဲဒီမာနက အရင္ကတည္းက ယူေရနီယမ္ေတြနဲ႕
ဖဲြ႕တည္ထားတာ

မီးျခစ္ဆံေခါင္ေလး ေပါက္သြားရင္
မင္းကိုလည္း ငါမသိေတာ့ဘူး...ငါ့ကိုငါလည္း မသိေတာ့ဘူး
ငါ့ကိုငါ မသိေတာ့မွာထက္..မင္းကို ခ်စ္ခြင့္မရေတာ့မွာကို မသိတာ
ငါေၾကာက္ေနခဲ့လို႕ပါ.......

ေျခက်င္းေလး တစ္ခုပါ
ျမင္ကတည္းက သတိထားခဲ့မိတဲ့
ေျခက်င္းေလး တခု.....
သူမရဲ႕ ဘယ္ဘက္ေျခက်င္း၀တ္ေလးနားမွာ
အျမဲတမ္း ေနရာယူထားတယ္

ေရႊၾကိဳးပါးပါး ျမွင္ျမွင္ေလးေတြနဲ႔
အသည္းပံုတြယ္ခ်ိတ္ေလးေတြလား ၊ ဆဲြသီးေသးေသးေလးေတြလား
အဲဒီ ေျခက်င္းေလးမွာ ကပိုကရုိနဲ႕

ေျခက်င္းေလးလား...လွပါတယ္
အထူးသျဖင့္...သူမေျခေထာက္ေတြနဲ႕
ေျခက်င္းေလးက သိပ္လိုက္ဖက္တယ္

နားမဆင္ဘူးေပမယ့္
သူမလမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ...ေျခက်င္းခတ္သံေလးက တခၽြင္ခၽြင္နဲ႕
ရင္ထဲမွာ ျမည္လို႕

အခုေတာ့
စေတြ႕ကတည္းက ဘယ္ဘက္မွာ အျမဲေနရာယူတက္တဲ့
ေျခက်င္းေလးကို....ညာဘက္ကို ေျပာင္းလဲျပီး
သူမ ၀တ္ဆင္သြားခဲ့ျပီ
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး......ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေမ့မရခဲ့ဘူး


ေျခက်င္းေလးရယ္....
သခင့္ရင္အလိုက်အတိုင္းေပ့ါ

သူမ ေပ်ာ္ရႊင္ေနဖို႕ပဲ အေရးၾကီးပါတယ္
စိတ္ပါတဲ့အခါ တပ္ထားလုိက္ ၊ စိတ္မပါတဲ့ အခါ ျဖဳတ္ထားလိုက္နဲ႔
ဘယ္ကေန ညာကိုေျပာင္း ၊ ညာကေန ဘယ္ကိုေျပာင္းနဲ႔
ငါတို႕ဘ၀ေတြက အသံုးေတာ္ခံပစၥည္းမွ်သာ....

ဘ၀ခရီး တစ္ေလွ်ာက္လံုး
အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ ၾကာနိင္မလဲ
မင္းကို...ေက်ာပိုးအိတ္ေလးထဲ
ထည့္ေခၚသြားခ်င္တယ္

ေငြေရာင္ ၊ ေရႊေရာင္ ၊ ဂုဏ္ေရာင္
အေရာင္မ်ိဳးစံု ေက်ာပိုးအိတ္ေတြထဲက
ေမတၱာနဲ႔ သစၥာတရားအေရာင္စပ္တဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးထဲ
ခ်စ္ျခင္း နဲ႔ စာနာနားလည္ ျခင္းေတြကို
စားသံုးျပီး လုိက္ခဲ့

ေက်ာပိုးအိတ္ အဖံုးကိုေတာ့
ဘယ္ေတာ့မွ ပိတ္ထားမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး

ကုန္းတက္ေတြ ၊ ကုန္းျမင့္ေတြ ၾကံဳလို႕
ေက်ာပိုးအိတ္သြားနႈန္းေလး ေနွးသြားရင္
မင္း ခုန္ခ် ခ်န္ေနရစ္ခဲ့နိင္ပါတယ္

ဒါမွမဟုတ္
ကုန္းဆင္းေတြ ၊ ေျမျပန္႕ေတြ ျဖစ္လို႕
ေက်ာပိုးအိတ္ေလး ျမန္ျမန္သြားနိင္ရင္လည္း
မင္းကုိ ျပန္၀င္ခြင့္ျပဳတယ္

၀င္ခ်င္၀င္ ၊ ထြက္ခ်င္ထြက္
မင္းအတြက္ .....ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို
ထာ၀ရ...ဖြင့္ထားတယ္

ရာသီပဲြတေလွ်ာက္လံုး
က်ေနာ္က သူမအသင္းမွာ
ထာ၀ရ စာခ်ဳပ္ အခ်ဳပ္ခံရေတာ့မယ့္ တိုက္စစ္မႈးတစ္ေယာက္ေပ့ါေလ

ဇဲြနဘဲၾကီးစြာ ကစားတက္မႈ
အသင္းအေပၚ သစၥာရွိမႈ
တိက်တဲ့ ဂိုးသြင္းနိင္ယူမႈေတြနဲ႔
မန္ေနဂ်ာ အခ်စ္ေတာ္......တစ္ေယာက္

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အဆံုးသတ္ေသခ်ာမႈတိုင္းမွာ
သူမက နွစ္ျခိဳက္စြာ အျမဲလက္ခုပ္တီး
အားေပးတက္ေလ့ ရွိခဲ့တယ္

သကၠရာဇ္ေတြမွာ
သူမနဲ႔ က်ေနာ္ အတူယွဥ္တဲြယူထားတဲ့
ေအာင္ျမင္မႈ မွတ္တိုင္ေတြကလည္း
က်ေနာ္တို႕နွစ္ေယာက္ရဲ႕
နားလည္ေ၀မွ်တက္မႈကို သက္ေသထူလို႕

ဒါေပမယ့္
ရာသီဥတုနဲ႔ မီဒီယာအားေတြေၾကာင့္
ရာသီပိတ္ အဆံုးသတ္ မလွပခ်ိန္မွာေတာ့
အရန္ထိုင္ခုံေတြေပၚကပဲ....က်ေနာ့္ကို ဘယ္အခ်ိန္
ေခၚသံုးမလဲဆိုျပီး.....သူမကို ေငးၾကည့္ေနခဲ့ရတယ္

...တခါတခါ
အခ်ိန္ပိုေတြမွာ သူမသတိရရင္
က်ေနာ့္ကို ထုတ္သံုးတက္ကလဲြလို႕
က်ေနာ္က ပဲြခ်ိန္ျပည့္ ကစားခြင့္ မရေတာ့တဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါေလ
ေနာက္ျပီး အနီကဒ္ ၊ အ၀ါကဒ္ေတြကိုလည္း
ဒိုင္လူၾကီးအစား က်ေနာ့္ကို သူမပဲ ျပေလ့ရွိတယ္

သိပ္မၾကာခင္ ပဲြစဥ္ေတြ ျပီးေတာ့မယ္
ရာသီပိတ္ အဆံုးမွာ သူမက တန္းမဆင္းခဲ့ရေပမယ့္
က်ေနာ္ကေတာ့
ေလ့က်င့္ခန္း ပံုမွန္ဆင္းပါ့မယ္
လစာလည္း တုိးမေတာင္းပါဘူး ဆိုတာေတာင္
က်ေနာ္ကိုေတာ့ အသင္းေျပာင္းခိုင္းဖို႕
အတင္းကို ဖိအားေပးခံေနရတယ္


တကယ္ဆို...သူမကိုင္တဲ့ အသင္းမွာ
က်ေနာ္က ထာ၀ရ သူရဲေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သူပါ
သူမရဲ႕ အသင္းမွာ...က်ေနာ္ ေက်ာနံပတ္ကို
ထာ၀ရ အနားေပးခ်င္ေလာက္ေအာင္ထိ ၾကိဳးစားျပခ်င္ခဲ့တာ
အေရးၾကီးဂုိးေတြ ၊ အဖိုးတန္ဂိုးေတြ
သြင္းယူျပီးတိုင္း...ေအာင္ျမင္မႈအေနနဲ႔
သူမရွိရာကို ေျပးဖက္ျပီး ၊ ဂုဏ္ျပဳခ်င္ခဲ့တာ

က်ေနာ္ဟာ အသင္းေျပာင္းမယ့္သူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး
အရန္ခံုေတြေပၚကလည္း..သူမကို ေအာင္ပဲြခံမႈေတြကို
ေငးေမာ.....ေနခြင့္ရွိေနခဲ့ရင္ပဲ
ေက်နပ္ေနမယ့္သူပါ

အျမဲတမ္း က်ေနာ့္ရဲ႕ ရိုးသားတဲ့ ကစားဟန္ေတြနဲ႔
အသင္းအေပၚ အနစ္နာခံ ေပးဆပ္တက္မႈေတြ အေပၚ
သူမ လ်စ္လ်ဴရႈသြားတာေတာင္
အရန္ထိုင္ခံုေတြေပၚက
သူမအတြက္ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားစြာ ရွာေဖြေပးခ်င္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္

.....တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္အျဖစ္က
အျဖည့္ခံ တိုက္စစ္မႈး ( သို႕မဟုတ္ ) သူမရဲ႕
တစ္ဘ၀စာလံုး အဌားခ်ခံ...ခဲ့ရသူ

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ...အရူးမေလးက
North Atlantic Ocean...ရဲ႕ ဟုိဘက္မွာေနတယ္

သူမဆီ ေရာက္နိင္ဖို႕
တစ္ေန႕ ...တစ္ေန႕
ဒီသမုဒၵရာၾကီးကို ဘယ္လုိျဖက္ကူးရင္ ေကာင္းမလဲ
စဥ္းစားေတာ့......အဲဒီ အရူးမေလးကဆိုတယ္ “ ေရကူး ” တဲ့

လမ္းထိပ္က
အေၾကာ္သည္ ေဒၚပူစူး ကေတာ့
သူ႕ဆီက အေၾကာ္ေၾကာ္တဲ့ ဒယ္အိုးနဲ႔ ကူးေစခ်င္တယ္

မင္းတကယ္...ကူးမယ္ဆို
ေလထိုးထားတဲ့ ေဘာကြင္းအသစ္တခု
လက္ေဆာင္ေပးမယ္လို႕ေတာင္....ကၽြတ္ဖာတ့ဲ လူၾကီးကလည္း ဆိုေသးတယ္

ဒယ္အိုးၾကီးနဲ႔ပဲ...ျဖက္ရမလား
ေဘာကြင္းၾကီးပဲ လည္ပင္းမွာ စြပ္ထားရမလား

မဟုတ္ေသးပါဘူး....
သမုဒၵရာၾကီး တခုလံုး ျဖက္မယ္သာ ေျပာတာ
တကယ္တမ္း
ရန္ကုန္-ဒလ ေလာက္ေတာင္
လက္ငါးေခ်ာင္း ျပည့္ေအာင္ ကူးဖူးတာ မဟုတ္ေတာ့

ကဲ.. ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ
ငါ့ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ....အရူးမေလးရဲ႕

မျဖစ္နိင္ရင္လည္း...အစကတည္းက မေျပာဘူး
အခုေတာ့...အိမ္မက္အေသေတြနဲ႔
င့ါမွာ...ပက္လက္ကို ေမ်ာလို႕