Saturday, October 18, 2008

ဒ႑ာရီသို႕......




ဟိုေန႕က....မင္းသိခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေတြကို
ငါေျပာျပမယ္...ဒ႑ာရီ
ဘယ္ရယ္လို႕ေတာ့ ထည္ထည္၀ါ၀ါ
ေျပာင္းလဲသြားတာ မဟုတ္ပါဘူး

လမ္းထဲက ေရစက္ပိုင္ရွင္ ေဒၚငယ္ေလးေသေတာ့
သူ႕သားက ရပ္ကြက္ထဲကို စဥ္ဆက္မျပက္
ေရလိုက္ထည့္တယ္

အေၾကာ္သည္ ေဒၚပူစူးမက
သူ႕သား ဖိုးတာ ၅ တန္းကတည္းက အခု ၁၀ တန္းအထိ
အေၾကာ္ေရာင္းေနတုန္းပါပဲ

အရင္လို တပတ္တခါ ခ်က္တဲ့ဟင္းက
အခုဆို ၁ လကုိ ၁ ခါေလာက္ပဲ
အေမက ခ်က္ေတာ့တယ္

အေဖက အရင္လို
အိမ္အျပန္မုန္႕မ၀ယ္လာနိင္ေတာ့ဘူး
အမမ်က္နွာက တစ္စံုတခုကို
ပူပန္ေနတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ျဖစ္ေနတက္တယ္

မင္းခဲြထားခဲ့တဲ့ ( ၇ ) နွစ္တာ ကာလေလးမွာ
အသက္ၾကီးသူေတြနဲ႔ ငယ္သူေတြ ဆံုးပါးကုန္တယ္
အိမ္ေရွ႕က ကတၱရာလမ္းေပၚ
ေရအိုင္ေလးေတြ ျဖစ္ေနတယ္

ေအာ္ အခုဆို လမ္းထိပ္မွာ
ညေရာ ေန႕ပါ ဆိုင္ေလးေတြခင္းလို႕
စည္ကားသလိုလိုနဲ႔
ဘ၀ကို သရုပ္ေဖာ္ေနၾကတယ္ ဒ႑ာရီ

ျမန္မာ့ရိုးရာ အစားအစာၾကိဳက္တဲ့ မင္းအတြက္ေတာ့
အနီးအနားမွာတင္ ၀ယ္စားလို႕ ရျပီေပ့ါ

ဒီတခါလည္း...ဒီေလာက္ပါပဲ ဒ႑ာရီ
အစစ အရာရာ အဆင္ေျပပါေစ
သတိရတဲ့......


5 comments:

mayookhin said...

ကဗ်ာဖတ္ၿပီးမွၿမန္မာၿပည္ကို
မ်က္လံုးထဲမွာၿပန္ၿမင္ေရာင္မိတယ္..
အခုလက္ရွိၿမန္မာမွတကယ္ဒီလို
မ်ိဳးေတြၿဖစ္ေနတယ္..စိတ္ေတာ႔မေကာင္း
ဘူး..

ေမာင္မ်ိဳး said...

ဒ႑ာရီကိုေျပာတဲ့စကားေလးေတြက ဘ၀သရုပ္ေဖာ္ေလးေတြကို ျမင္သာေစတယ္ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပံုရိပ္ေလးေတြေပါ့ဗ်ာ။။

အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ said...

ေရးထားတာေကာင္းတယ္ဗ်..။
အရင္လို တပတ္တခါ ခ်က္တဲ့ဟင္းက
အခုဆို ၁ လကုိ ၁ ခါေလာက္ပဲ
အေမက ခ်က္ေတာ့တယ္

တကယ္ပဲ..

အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ said...

ေရးထားတာေကာင္းတယ္ဗ်..။
အရင္လို တပတ္တခါ ခ်က္တဲ့ဟင္းက
အခုဆို ၁ လကုိ ၁ ခါေလာက္ပဲ
အေမက ခ်က္ေတာ့တယ္

တကယ္ပဲ..

lonley said...

ကိုဆိုးသြမ္း
ဒ႑ရီ အေႀကာင္းဖတ္လိုက္တာ malaysia မွာေနာက္ ထပ္ ၅ႏွစ္ ထပ္ေနဖို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ၿပီ

ဒီလိုစာ မ်ားမ်ား ေရးႏိုင္ပါေစ...............