ဆိုးသြမ္း

ေရွ႕တန္းေရာက္ျပီ.....

ဒီလိုနဲ႔ ျမိဳ႕ကုိ ၀င္လာေတာ့ ပထမဆံုးေတြ႕ လိုက္ရတာက ရဲကင္းတစ္ခုပါ။ ရဲကင္းမွာ ရဲတပ္သား ( ၂ ) ေယာက္ ကင္းေစာင့္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အထဲမွာေတာ့ ( ၄ ) ေယာက္ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ရဲကင္းေရွ႕ကို ျဖက္ေတာ့ တားျပီး ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ စစ္ေဆးေရး လုပ္ပါေသးတယ္။ ကားေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေတြ႕ေတာ့ “ ေနေကာင္းလား ၊ တာ၀န္က်တာလား ” နူတ္ဆက္ျပီး ျပန္ဆင္းသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲကို ဆက္ေမာင္းလာေတာ့ စစ ၀င္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ဘဲ လမ္းမၾကီးကေတာ့ ျဖဴးေနတာပါပဲ။ ကြန္ကရစ္လမ္းမၾကီးပါ။ ဘုရား ၊ ေက်ာင္း ၊ ရဲစခန္း ၊ ေဆးရုံ ၊ ျမန္မာရုပ္ျမင္သံၾကား ထပ္ဆင့္ အသံလႊင့္စက္ရံု ၊ တည္းခိုခန္း သူ႕ေနရာနဲ႔သူ စံုလင္စြာ တည္ရွိပါတယ္။ ျမိဳ႕အ၀င္မွာ ၅ ရက္တစ္ခါ ေစ်း ရွိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စီးလာတာ လိုင္းကားဆိုေတာ့ ဟိုေနရာ ရပ္ ၊ ဒီေနရာ ရပ္နဲ႔ ကုန္တင္ ကုန္ခ် ျပဳလုပ္လ်က္ရွိပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္သူမွ မက်န္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တပ္စခန္းရွိရာ ျမိဳ႕အစြန္ကို ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ့ စခန္းဂိတ္ထဲကို ၀င္ ၊ အထုတ္ေတြ အပိုးေတြခ် ၊ ကားျပန္ထြက္သြားေတာ့ ဆရာၾကီးေတြကို တန္းစီ ၊ က်န္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္လည္း တန္းစီ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ BC နံပတ္ေစာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အဘကို ေရာက္ရွိျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္း သြားပို႕ပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ အဘထြက္လာေတာ့ သတင္းပို႕ျပီး တန္းအပ္ပါတယ္။

အဲဒီမွာတင္ အဘက ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေရွ႕တန္း ဒီနယ္ေျမကို အခုမွ ေရာက္ဖူးတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေရွာင္သင့္သည့္ အေၾကာင္း အရာမ်ား ၊ လိုက္နာသင့္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ား ၊ ရန္သူ႕အေျခအေန ၊ လက္ရွိ တပ္စဲြထားသည့္ ေျမေနရာ အေနအထား ၊ စသည္တို႕ကို ရွင္းျပပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္ဆိုးသြမ္း ေရာဂါက စပါျပီ။ အဘက စကားေျပာတဲ့ အခ်ိန္က ေန႕လည္း ၁၂ နာရီ တိတိ ၊ ေနက ေခါင္းေပၚမွာ တည့္တည့္ေရာက္ေနတဲ့ အျပင္ သူ႕က စကားေျပာခ်ိန္က ၁၂ ကေန ညေန ၃ နာရီထိ ၾကာေအာင္ မနားတမ္း စကားေတြ ေျပာပါတယ္။ ကိုယ္က လမ္းမွာ ၂ ရက္လံုး မအိပ္ခဲ့တာက လူကို ဒုကၡေပးပါေတာ့တယ္။ ေခါင္းထဲ မိုက္ခနဲ႔ ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ တန္းစီနားေထာင္ ေနရာကေန အေလးျပဳျပီး ေရခ်ိဳးခန္း ရွိရာကို အေျပးသြားလိုက္ရတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အခန္းက ေတာ္ေတာ္ သန္႕ပါတယ္။ ထင္ေတာင္ မထင္မိပါဘူး။ ဒီလိုေနရာ မ်ိဳးမွာ ဒီလို မ်ိဳးေတြ ရွိလိမ့္မယ္လို႕ ။ အခန္းထဲမွာ ေၾကြျပားအျဖဴထည္ေတြနဲ႔ မ်က္နွာသုတ္ပ၀ါ အျဖဴ ၊ သြားပြတ္တံ အသစ္ ( မေဖာက္ရေသးေသာ ) ၊ ဆပ္ျပာေမႊး ၊ စံုေနေအာင္ကုိ ရွိတာပါ။ အခန္းက ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ေအးတာေၾကာင့္ အဲဒီမွာ အန္ခ်ျပီး ကိုယ္လက္ သန္႕စင္လိုက္ပါတယ္။ ၅ မိနစ္ေလာက္ နားျပီး စကားေျပာရာကို ျပန္လာျပီး နားေထာင္ပါတယ္။ ၁ နာရီေလာက္ ၾကာလာေတာ့ ေနာက္ထပ္ မိုက္ခနဲ႔ ျဖစ္သြားျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ ေစာနက ေနရာကို ျပန္သြား ။ ျပန္နားနဲ႔ ။ ၂ ခါေလာက္လဲ ျဖစ္လုိက္ေရာ အဘ ( ဒုတပ္ရင္းမႈး ) လည္း အေျခအေနမွန္ကို နားလည္သြားတယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ တန္းစီတာကို ျဖဳတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ဆရာၾကီးေတြကုိ ဘယ္သူက ကိုယ့္တပ္ခဲြရွိရာ ဘယ္နားကို သြား ၊ ဘယ္သူ႕ကိုေတာ့ ဘယ္စခန္းကို ေျပာင္းရမယ္ အစရွိသည္ျဖင့္ ေျပာျပျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ ( ၃ ) ေယာက္ကိုေတာ့ ဒီေန႕ တစ္ည ဒီမွာနားျပီး မနက္ျဖန္မွ မင္းတို႕ ဘာေတြ လုပ္ရမယ္ ဆိုတာကို ညႊန္ၾကားမယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ သူ႕အိပ္ခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္တခန္းေက်ာ္မွာ ေနရာ ခ်ေပးပါတယ္။ ေရွ႕တန္းဆိုလို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေတာထဲ ေတာင္ထဲ သြားရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမိဳ႕အစြန္မွာ တပ္စခန္း ခ်ျပီး နယ္ေျမလံုျခံဳးေရး ယူရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒါက စစ္ေၾကာင္း ( ၁ ) တည္ရွိတာ ေၾကာင့္ပါ။ က်န္တဲ့ တပ္စခန္းခဲြေတြကေတာ့ ေတာေတာင္နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာပါ။ အဓိက တာ၀န္ယူရတာ ကေတာ့ နယ္ေျမလံုုျခံဳေရးပါ။ ဘာလို႕လည္း ဆိုေတာ့ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ အပစ္အခက္ ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီထားတာ ေၾကာင့္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕လည္း တပ္စခန္းေတြ ဖြင့္ထားပါတယ္။ လက္နက္နဲ႔ တရား၀င္ သြားလာခြင့္ ျပဳထားရပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ဘယ္ေနရာ သြားသြား အနည္းဆံုး ၂ ေယာက္အျပင္ ၊ လက္နက္လည္း တပါတည္း ယူေဆာင္သြားရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ရွိတဲ့ တိုင္းရင္းသား အဖဲြ႕အစည္းေတြက SSNA / SSA / KDA အဖဲြ႕ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနရတာက ဘာေၾကာင့္ အခန္းေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနလဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခုေနရတဲ့ စစ္ေၾကာင္း ( ၁ ) တည္ရွိေနရာက ျမိဳ႕ျဖစ္တဲ့ အျပင္ ၊ အရင္ ဒီေနရာမွာ တုန္းက ဆက္သြယ္ေရးရုံး တည္ရွိတာေၾကာင့္ပါ။ အခုေျပာင္းေရႊ႕ဖြင့္လွစ္ လိုက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုက္ခန္းေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။ အေဆာင္က အေပၚက အမိုးရွည္တစ္ခုမွာ အခန္းငယ္ အျဖစ္ ( ၅ ) ခု ကန္႕ထားပါတယ္။ ေဆာက္ထားတာကေတာ့ အုတ္ေတြနဲ႔ပါ။ တရုတ္အုတ္ အၾကီးစားေတြပါ။ အခန္းထဲမွာေတာ့ ဘာမွ မရွိပါဘူး။ ၀ါးကပ္ကို ကုတင္လုပ္ အိပ္ရတာပါ။ တပ္စခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္ကေတာ့ ရွမ္းရြာငယ္ေလးပါ။ ၾကားမွာ ျခံစည္းရိုးပဲ ျခားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခလရ ( ၄၅ ) စစ္ေၾကာင္းနဲ႔အတူ အမွတ္ ( ၁ ) လႈပ္ရွားစစ္ဗ်ဴဟာ လဲတည္ရွိပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းမူးျပီး အန္ခဲ့တာက ဗ်ဴဟာမႈး ေရခ်ိဳးခန္းမွန္း သိလာရပါတယ္။ ကံေကာင္းလို႕....ရင္ဆိုင္ေတြ႕ရင္ေတာ့ မလြယ္ေလာက္ဘူး။ ၁၀ တန္းတုန္းက ဆရာမေျပာသလို “ နင္တို႕ေတြ စာေမးပဲြ မလာေသးေတာ့ စာမက်က္ၾကနဲ႔ ၊ ေတာ္ၾကာ ရင္ဆိုင္ အေတြ႕မွာ...ဖင္ထိုင္ေမ့မယ္တဲ့ ” ဆရာမေျပာတာ မွားသြားျပီ။ အဟဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဗ်ဴဟာမႈးနဲ႔ ရင္ဆိုင္မေတြ႕ခဲ့လို႕ ေတာ္ေသးတယ္ ဆရာမေရ။

တပ္စခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္ ရြာကေတာ့ ရြာငယ္ေလးပါ ။ အိမ္ေျခ ( ၁၅ ) လံုးေလာက္ေတာင္ မရိွပါဘူး။ ရြာထဲမွာလည္း လူငယ္ေတြကို သိပ္မေတြ႕ရပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္း ေျပာျပပါ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဲဒီကို ေရာက္ေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ တရုတ္နွစ္သစ္ကူး ကာလနဲ႔ သြားတိုက္ပါတယ္။ ၁ လပိုင္းေပ့ါဗ်ာ။ ၂၀၀၄ ခုနွစ္ရဲ႕ ( ၁ ) လပိုင္း ထဲမွာပါ။ ေနရာေတြ ခ်ေပးျပီးေတာ့ အဘရဲ႕ ကိုယ္ရံေတာ္ ရဲေဘာ္ေလးက လာေမးပါတယ္။ နာမည္ကေတာ့ ရဲေဘာ္ သန္း၀င္းပါ။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တတဲြတဲြေပ့ါ။ တဲြျဖစ္တာေပ့ါ တပ္ရင္းမႈးရဲ႕ အရာရွိ ေဘာ္ဒီဂတ္ ( I.O ) နဲ႔ ရဲေဘာ္ဆိုေတာ့ ခိုင္းသမွ် အတူတူ လုပ္ရတာေၾကာင့္ပါ။ အိုင္အို ဆုိတာက ( Intelligent Office ) လို႕ေခၚပါတယ္။ သူက ဗိုလ္ၾကီး “ ေနေကာင္းရဲ႕လားတဲ့ အဘက ၊ ေနမေကာင္းရင္ ေသာက္ဖို႕ ေဆးေပးလိုက္တယ္လို႕ေျပာေတာ့ ” ကိုယ္လဲ ယူထားျပီး ေဆးေသာက္ကာ လွဲအိပ္ေနလိုက္တယ္။ ေသခ်ာပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ဖ်ားေနခဲ့တာပါ။ အေမကေတာ့ ဂုဏ္ယူလိုက္တာ “ စစ္သားၾကီး လံုးလံုး...ဗိုလ္မႈးၾကီး ရံႈးေလာက္ပါရဲ႕ ” သူ႕သားကို ခ်ီမြမ္းေနလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေရွ႕တန္းေရာက္တာနဲ႔ ဖ်ားေနေတာ့တာပဲ။ က်န္းမာသန္းစြမ္းတာ ကေတာ့ ေျပာစရာကို မလုိတာ။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႕ ကုန္ဆံုးျပီး မနက္ျဖန္ေရာက္လာေတာ့ အထက္ဌာနက ေၾကးနန္း၀င္လာပါတယ္။ ဘယ္ပြိဳင့္ ၊ ဘယ္ေနရာ ၊ ဘယ္ေတာင္ကုန္းကို တပ္ရင္းမႈး ဦးစီးျပီး ရွင္းလင္းေရး ၀င္ပါ။ စီမံခ်က္ နဲ႔ ျဖစ္စဥ္ကို အေသးစိတ္ ျပန္တင္ပါတဲ့။ ဒီေတာ့ ခ်က္ခ်င္း လူစုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ဖ်ားေနလို႕ စခန္းမွာပဲ ဦးစီးျပီး ေနခဲ့ရန္ မွာၾကားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ( ၂ ) ေယာက္ကိုေတာ့ ယူေဆာင္ရမဲ့ ပစၥည္းေတြမွာ လူစုနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တပ္မေတာ္မွာ အစဥ္အလာ တစ္ခုရွိတာက တကယ္လို႕ တပ္စခန္းခ်တဲ့ ေနရာမွာ ပဲြေတာ္ ရွိလာတယ္ ဆိုတာနဲ႔ စခန္းမွာ မထားေတာ့ပဲ ရွင္းလင္းေရး စီမံခ်က္လုပ္ကာ ေစလႊတ္တက္ပါတယ္။ ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ တာ၀န္က တာ၀န္ဆိုေတာ့ တပ္ရင္းမႈးလဲ အမိန္႕နာခံရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တရုတ္နွစ္ကူး ကာလၾကီးမို႕ပါ။ ရွင္းလင္းေရးအတြက္ ၾကာမဲ့ရက္ကေတာ့ ( ၁ ) ပတ္တိတိ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို က်န္ခဲ့သည့္ စစ္သည္မ်ားအား ေသေသခ်ာခ်ာ ၊ ျပႆနာ မတက္ေစဘဲ ၾကီးၾကပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္မွ ေလွ်ာက္မသြားဘဲ စည္းကမ္းလိုက္နာရန္ လိုအပ္ဖို႕ ၊ အေရးအေၾကာင္း တစ္စံုတစ္ရာ ရွိပါက စခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္ ဗ်ဴဟာ ဌာနကို သတင္းပို႕ရန္ မွာၾကားခဲ့ျပီး ထြက္ခြာသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း စခန္းပတ္ပတ္လည္ ကို လိုက္ၾကည့္ ၊ တစ္စိတ္ေတြ တပ္စဲြရာ စခန္းေတြ လိုက္ၾကည့္ျပီး အဘမွာသြားတဲ့ အတိုင္း တပ္စိတ္ေခါင္းေဆာင္ ဆရာၾကီးေတြကို တဆင့္ ျပန္လည္ မွာၾကားပါတယ္။ အမိန္႕ဆိုတာ ဒီလိုပဲ လက္ဆင့္ကမ္းရပါတယ္။ ဒါမွ ေအာက္ေျခအထိ သိရွိနားလည္ျပီး လိုက္နာ ေဆာင္ရြက္နိင္တာ ေၾကာင့္ပါ။ ညေနဘက္ေရာက္လာေတာ့ တပ္ခဲြတပ္ၾကပ္ၾကီး CQ ကိုေခၚျပီး စကားေျပာစရာ ရွိေသာေၾကာင့္ ကင္းသမား နွင့္ စက္သမား မွ အပ က်န္သူမ်ား လာေရာက္ တန္းစီျပီး သတင္းပို႕ရန္ မွာၾကားခဲ့ပါတယ္။ CQ ( စီက်ဴ ) ဆိုတာက တပ္ရင္းမႈးအပါအ၀င္ ဒီစစ္ေၾကာင္းမွာ ရွိေသာ စစ္သည္နွင့္အရာရွိ မ်ား၏ စား၀တ္ေနေရးကို စီမံရေသာ သူပါ။ တန္းစီျပီးျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း လူစံုေၾကာင္း တန္းလာအပ္ပါတယ္။ ဗဟုသုတ ရရန္ အလို႕ဌာ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါ့မယ္။ တန္းစီပံု နည္းကေတာ့ လူတိုင္း မၾကည့္ဘူးရင္ေတာင္ ျမင္ဘူးၾကမွာပါ။ ဗီဒီယိုကားေတြမွာပါ။

ဆရာၾကီး ။ ေရွ႕ၾကည့္ ။ သတိ ။
( အေနာက္လွည့္ျပီး အေလးျပဳပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့... )
ဆရာၾကီး ။ အမွတ္ ခလရ (၄၅) စစ္ေၾကာင္း ( ၁ ) ၊ ရွိရင္း ( - ) ၊ တန္းစီ ( - ) ၊ ပ်က္ကြက္ ( - )
(ပ်က္ကြက္မွာ တာ၀န္ ) အေလးျပန္ျပဳ )
ကၽြန္ေတာ္ ။ ( အေလးျပန္ျပဳျပီး ) ေအးေစ။

ကၽြန္ေတာ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္ကေတာ့ .....ပါ။ ဘာလို႕ အခုလို႕ ဆရာၾကီးတို႕ကို တန္းစီခိုင္းရတာလဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕က အသစ္ေရာက္လာတာရယ္ေၾကာင့္ မိတ္ဆက္ ခ်င္တာနဲ႔ ၊ ေနာက္ျပီး တပ္ရင္းမႈးကလည္း တာ၀န္နဲ႔ ထြက္သြားတာေၾကာင့္ မွာသြားတာေတြ ျပန္လည္ မွာၾကားခ်င္တာေၾကာင့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စစ္တကၠသိုလ္ အပတ္စဥ္ ( - ) က ေက်ာင္ဆင္းလာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီက ဆရာၾကီးတို႕ထက္ အသက္အရြယ္ မ်ားစြာ ငယ္ရြယ္ေပမယ့္ ဆရာၾကီးတို႕ရဲ႕ တိုက္ပဲြအေတြ႕အၾကံဳ ၊ ဇဲြသတိၱရွိမႈ ၊ တိုင္းျပည္အေပၚ သစၥာေစာင့္သိမႈ႕ ေတြကုိ ေလးစားသလို႕ ၊ ဆရာၾကီးတို႕ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တာ၀န္ယူရမႈ အေပၚ တဖန္ ျပန္လည္ ေလးစားေစခ်င္ပါတယ္။ အခုကာလမွာ တရုတ္နွစ္သစ္ကူး ကာလျဖစ္တာေၾကာင့္ ျမိဳ႕ထဲမွာ ပဲြလမ္းသဘင္ အခမ္းအနားေတြ ရွိမယ္ ၊ ေနာက္ျပီး လူငယ္ပီပီ ေသာက္စားေပ်ာ္ပါးရင္း အမႈးလြန္ေနၾကတဲ့ လူေတြလဲ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဘက မည့္သူ႕ကိုမွ တပ္စခန္းက ေပးမထြက္ခိုင္းပါဘူး။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း မထြက္ခိုင္းပါဘူး။ ဒီစခန္းထဲမွာပဲ သူျပန္မလာခ်င္း ေနဖို႕မွာခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လို႕ အျပင္မွာ အဲဒီလို ကိစၥေတြ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာ ျမင္ေနရင္ေတာင္ ၀င္မစြတ္ပါနဲ႔။ ရဲစခန္း ရွိပါတယ္။ သူတို႕ တာ၀န္ ယူပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ျပီး ဒီက ဆရာၾကီးေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး ၊ လူမႈေရး ၊ စား၀တ္ေနေရး ကိစၥအ၀၀ အခက္အခဲ အားလံုး ရွိလာခဲ့သည္ ရွိေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေရာက္ ေျပာၾကားနိင္ပါတယ္။ အတက္နိင္ဆံုး ကူညီေပးနိင္ဖို႕လည္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တပ္ရင္းမႈးနဲ႔ တခန္းေက်ာ္မွာ ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက ဒီေလာက္ပါပဲ။ အားလံုးလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ အဘ အမိန္႕ကို နာခံၾကမယ္လို႕ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဘာသတင္းပို႕ စရာ ရွိလဲ ။

စစ္သည္မ်ား ။ မရွိပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ ။ ေရွ႕ၾကည့္ ။ တပ္ရင္း....သတိ ။ တပ္ခဲြတပ္ၾကပ္ျပီး.....ဆက္လုပ္။
ဆရာၾကီး ။ ဆက္လုပ္ခြင့္......ျပဳပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ။ ဆက္လုပ္။ ဆရာၾကီးလည္း မွာစရာ ရွိတာ မွာျပီး တန္းျဖဳတ္ေပးလိုက္ပါဟု ေျပာျပီး

အေလးျပဳကာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ ဆရာၾကီးေတြ ကို ခန္႕မွန္းၾကည့္တဲ့ အခါမွာ အသက္အရြယ္ေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပ့ါ။ ( ၂၀-၄၅ ) အတြင္းေလာက္ ရွိၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ပိန္ပိန္ ပါးပါး ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က နည္းနည္း ေတာင့္ေတာင့္ နဲ႔ မ်ိဳးစံုေပ့ါ။ ယူနီေဖာင္းေတြကေတာ့ ႏြမ္းေတာ့ ႏြမ္းေနၾကပါျပီ။ စစ္သည္ ဆိုတာကလည္း ဘယ္ခ်မ္းသာနိင္ပ့ါမလဲ။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ အေျခအေနေလးေတြကို တင္ျပခ်င္ေပမယ့္ အနည္းငယ္ ေဆြးေႏြးဖြယ္ရာ ေတြ ရွိလာနိင္တာေၾကာင့္ မေရးေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ( ၁ ရက္ ၊ ၂ ရက္ ၊ ၃ ရက္ ေလာက္ၾကာ ) ေနလာလိုက္တာ တစ္ေန႕မွာ တပ္ၾကပ္ၾကီး တစ္ေယာက္က ေနမေကာင္း ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ ျမိဳ႕ထဲကို ေဆးထြက္၀ယ္ဖို႕ အေၾကာင္းက ေပၚလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာၾကီး တစ္ေယာက္ကို ေခၚျပီး ျမိဳ႕ထဲကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ ညဘက္ၾကီးပါ ။ မွတ္မွတ္ရရ ညေန ( ၅ ) နာရီေလာက္ ရွိပါတယ္။ ျမိဳထဲက ထြက္လာေတာ့ စခန္းအျပင္ဘက္မွာ ေညာင္ပင္ အၾကီးၾကီး ရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ မီးဖိုျပီး လူေတြ စုထိုင္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္း ၊ ရဲစခန္း ၊ ဘုရား ၊ တို႕ကို ေက်ာ္လာေတာ့ အလာတုန္းက မွတ္မွတ္ရရ မၾကည့္ခဲ့တာ အခုမွ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိေတာ့ အိမ္ေတြ အကုန္လံုးက ခ်ိတ္ပိတ္ထားတာ...နည္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္ေတြ ဆိုေပမယ့္ အေဆာင္ေတြလို႕ အေပၚေအာက္ အထပ္ေတြ ျဖစ္ျပီး ခ်ိတ္အကုန္ ပိတ္ထားတာပါ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္မွာ စံုစမ္းၾကည့္ဦးမယ္ဆိုျပီး ေဆးခန္း လုိက္ရွာပါတယ္။ ကံေကာင္းေတာ့ ေဆးခန္းရွာေတြေပမယ့္ ဆရာ၀န္ မရွိပါဘူး။ ေဆးေရာင္းတဲ့ နပ္စ့္မ တစ္ေယာက္ပဲ ေတြ႕တယ္။ သူကလဲ ရွမ္းမ ဆိုေတာ့ ျမန္မာလိုလဲ မတက္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ မေတာက္တေခါက္ အဂၤလိပ္လို ေျပာေတာ့ ပိုဆိုုး ။ ေဆးခန္းလာတာေတာ့ သိတယ္။ တစ္ခုခု ျဖစ္မွန္း ။ ဒါနဲ႔ တရုတ္လိုလည္း ကၽြန္ေတာ္က မတက္တာေၾကာင့္ နိင္ငံတကာသံုး ဘာသာ စကားအျဖစ္ ( Body Language ) ကို သံုရေတာ့တာေပ့ါ။ နဖူးကို စမ္းျပ ၊ မ်က္နွာကို ရႈံျပ ၊ ကိုယ့္ကို အားမရွိေအာင္ နႈန္းေနတဲ့ ဟန္လုပ္ျပနဲ႔ ။ ေနာက္ဆံုး ေတာ့ နားလည္သြားပါတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း ပါတာစီတေမာ့ကို နာမည္ ေမ့ေနတာ ေၾကာင့္ပါ။ ျဖစ္ရေလ.... ေမာင္မင္းၾကီးသားေရ။

ေဆး၀ယ္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဆရာၾကီးကုိ နိး ၊ ေဆးတိုက္မယ္ လုပ္ေတာ့ ငယ္ငယ္က အေဖ ေျပာျပထားတာ ၊ ကိုယ့္ကို႕ေျပာထားတာကို ၾကားေယာင္မိတယ္ ။ အစာမရွိဘဲ ေဆးမေသာက္ရဘူး ဆိုတာေၾကာင့္ ။ ဆရာၾကီးကို ဘာစားထားလဲ ဆိုေတာ့ ဘာမွ မစားရေသးဘူးတဲ့။ ဆန္ျပဳတ္ေလးေတာ့ လုပ္တိုက္ဖို႕ ထမင္းခ်က္ဆရာၾကီးကို မွာထားတယ္တဲ့ ။ အင္း...ဒါနဲ႔ ဆရာၾကီးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း ရွိမဲ့ ပံု မေပၚတာနဲ႔ ကိုယ္လက္က်န္ထဲက ပိုက္ဆံနဲ႔ မုန္႕၀ယ္ဖို႕ စဥ္စားရျပန္ပါတယ္။ ျမိဳ႕ထဲကို သြားဖို႕ကလည္း ေမွာင္ေနျပီဆိုေတာ့ ရြာထဲမွာ မုန္႕ဆိုင္ေလးမ်ား ရွိမလားလို႕ ဆိုျပီး ရြာဘက္ကို ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ မုန္႕ဆိုင္ေလးတစ္ခုေတာ့ ေတြ႕ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပိတ္သြားပါျပီး။ ေနာက္ျပီး အဲဒီ ေဒသကလည္း ေတာ္ေတာ္ ေအးတာေၾကာင့္ ညဘက္ဆို ရွမ္းေတြက မီးလႈံျပီး စကားေျပာေလ့ အက်င့္ရွိတာေၾကာင့္ အဲဒီဆိုင္ ပိုင္ရွင္ အမၾကီး (၂) ေယာက္ ၊ တျခား ရွမ္းေကာင္ေလး ( ၃ ) ေယာက္ ၊ ရွမ္းမေလး ( ၂ ) ေယာက္ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စစ္ဗ်ဳဟာက ရဲေဘာ္ေလးေတြ စကားေျပာေနတာနဲ႔ သြားေတြ႕ပါတယ္။ အမယ္ ဒီေကာင္ေလးေတြက ေျခကုတ္ယူေနတာ။ ရွမ္းမေလးေတြကို လာလာပိုးၾကတာေပ့ါ။ လူပ်ိဳေတြ ဆိုေတာ့လည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဒါနဲ႔ သူတို႕ထဲက တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေကာ္ဖီမစ္ထုပ္နဲ႔ ကိတ္မုန္႕လို မ်ိဳးလိုခ်င္ေၾကာင္း ၊ ဒါေၾကာင့္ ၀ယ္ေပးပါဆိုျပီး ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ရဲေဘာ္ေလးက ရွမ္းမ ( ပီနန္း ) ကိုေခၚျပီး လိုခ်င္တာ မွာလိုက္ပါတယ္။ သူ႕က ခဏဆိုျပီး ဆိုင္ထဲ ၀င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာပါ ထိုင္ပါ ဆိုျပီး ၀ုိင္းေခၚၾကတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မထိုင္ခ်င္ ထိုင္ခ်င္နဲ႕ ၀င္ထိုင္လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာက တာ၀န္ၾကီးနဲ႔ အထူးသျဖင့္ တပ္ရင္းမႈး မရွိတဲ့ အခ်ိန္ ၊ တာ၀န္က ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိတာေၾကာင့္ ၾကာၾကာမေနခ်င္တာရယ္ ၊ေဆးတိုက္ရမွာရယ္ ေၾကာင့္ပါ ။ သူတို႕ထဲက အနည္းငယ္ရဲတင္း သြတ္လက္ဟန္ရွိတဲ့ ရွမ္းမတစ္ေယာက္က “ နင္ကလည္း လာစမ္းပါ ၊ ဘာေၾကာက္ေနတာလဲ ၊ လာမီးလႈံ ၊ မခင္ဘူးလား ” ဆိုျပီး ေဆာင့္ဆဲြလိုက္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ငပိန္လည္း ယက္ကန္ယက္ကန္န႔႔ဲ မုန္႕အလာကို ေစာင့္ရင္း ထိုင္ခ်လိုက္ရတယ္။

ေစာနက စကားကို ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္က ရွမ္းလိုတက္ေတာ့ သြားေျပာပါတယ္။ အဲဒါ ငါတို႕လို ရဲေဘာ္မဟုတ္ေၾကာင္း ၊ ဗိုလ္လံု ( ဗိုလ္ၾကီး - လံု=ၾကီး ) ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ေတာ့ သူလည္း နည္းနည္းေတာ့ လန္႕သြားတယ္။ ဘာလန္႕တာလဲေတာ့ မသိဘူး ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ၀တ္စံုနဲ႔ လည္း မဟုတ္ဘူး။ အထင္ေတာ့ ရုပ္ကို လန္႕သြားတာ ျဖစ္ေလာက္တယ္။ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းနဲ႔ ပိန္ပိန္လိန္လိန္ ဆိုေတာ့ ဒီငနဲ႔ကေတာ့ မလြယ္ေလာက္ဘူး ဆိုျပီးေတာ့ ထင္လို႕ေနမွာ။ တစ္ေအာင့္ေနေတာ့ လိုခ်င္တာေတြ ရျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အားလံုးကို နႈတ္ဆက္ျပီး ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႕ကေတာ့ အားလွ်င္ ေနာက္ေန႕ လာခဲ့ဖို႕လည္း မွာလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ စခန္းကုိ ျပန္ ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဆရာၾကီးကို ေဆးတိုက္ျပီး ေကာင္းေကာင္း အနားယူဖို႕နဲ႔ အေရးအေၾကာင္း ရွိလွ်င္ အခ်ိန္မေရြး တစ္ေယာက္ေယာက္ လႊတ္ကာ မွာၾကားဖို႕ ေျပာခဲ့ျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း အေဆာင္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ညေရာက္ေတာ့ စခန္းေတြကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ျပီး ေမာေမာနဲ႔ ဘုရားရွစ္ခိုး အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ေရွ႕တန္းမွာ အားကိုးစရာက ဘုရား ၊ တရား ပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ အေမႊးတိုင္ ၊ ဖေရာင္းတိုင္ ၊ ပန္းက အစ ကပ္ျပီး ေန႕တိုင္း ပူေဇာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ေနကုန္ လုပ္ခဲ့တာေတြ ျပန္စဥ္စားရင္း ၊ ေစာနက ရြာထဲက ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ နဲ႔ ရွမ္းမ ေတြအေျခအေနကိုလည္း မဆီမဆိုင္ ေတြးမိပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးတာက ဒီေကာင္ေတြ ဒီအခ်ိန္ၾကီး စခန္းမျပန္ဘဲ ဘာလုပ္ေနလဲလို႕ပါ။ စခန္းနဲ႔ကလည္း ျခံစည္းရိုးပဲ ကြာတာေၾကာင့္ သိပ္ေတာ့ အေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူးေလ ဆိုျပီး အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ ( ၅ း ၄၅ ) က်ေတာ့ အိပ္ရာကထ ၊ မ်က္နွာသစ္ျပီး စခန္းေတြကို တစ္ခါျပန္လိုက္စစ္ ၊ မနက္ ( ၆း၀၀ ) နာရီထိုးေတာ့ ထူးျခားျဖစ္စဥ္ မရွိေၾကာင္းကို စက္နဲ႔ အထက္ဌာနကို သတင္းလွမ္းပို႕ရပါတယ္။ ဒါက မနက္ ၆ ၊ ေန႕လည္ ၁၂ ၊ ည ၆ နာရီ တိုင္းပံုမွန္ သတင္းပို႕ရတာပါ။ တစ္ေအာင့္ေနေတာ့ မနက္ ( ၇ း ၀၀ ) နာရီထိုးေတာ့ မွာေၾကာင့္ သစၥာဆိုဖို႕ တန္းစီပါတယ္။

“ ငါတို႕သည္ နိင္ငံေတာ္နွင့္ နိင္ငံသားတို႕၏ သစၥာကို ေစာင့္သိ ၊ ရိုေသပါမည္ ”
“ ငါတို႕သည္ က်ဆံုးေလျပီးေတာ့ တပ္မေတာ္သား တို႕၏ သစၥာကို ေစာင့္သိ ၊ ရိုေသပါမည္ ”
“ င့ါအား အထက္မွ ေပးအပ္ေသာ အမိန္႕နွင့္ တာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ပါမည္ ”
“ င့ါနိင္ငံေတာ္ ၊ ငါ့နိင္ငံသား ၊ ငါ့တပ္မေတာ္ အတြက္...ငါ၏ အသက္ကို စြန္႕လႊတ္ရန္ အဓိဌန္ ျပဳပါ၏ ”

ဟု ရြတ္ဆိုျပီးေနာက္ တစ္ေန႕တာ လုပ္ေဆာင္ရမဲ့ တာ၀န္ေတြကို ခဲြေ၀ေပးဖို႕ စီစဥ္ရပါတယ္။ သစၥာေလးခ်က္ ရြတ္ဆိုတဲ့ အခါ အားနဲ႔မာန္နဲ႔ ရြတ္ဆိုရတာေၾကာင့္ ရြတ္ဆိုျပီးတိုင္းလည္း စိတ္ဓတ္တက္ၾကြလာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရြတ္ဆိုရံုတင္မကဘဲ လက္ေတြ႕မွာလည္း အမွန္တကယ္ လိုက္နာဖို႕ လိုေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီလုိနဲ႔ တာ၀န္ေတြ ခဲြေပးေတာ့.....

ဆက္ရန္

ဒီလိုနဲ႔ ေရွ႕တန္း မထြက္မီေန႕ မတိုင္ခင္ အေမ့ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ အေမက ငိုေနေလရဲ႕ ။ ျမန္မာဗီဒီယို ေတြထဲမွာ ေရွ႕တန္းဆိုတာေတြ သူေတြ႕ဖူး ၾကားဖူးေနေတာ့ သူသား ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စိုးရိမ္ရွာမွာေပ့ါ။ ေနာက္ျပီး အသက္ကလည္း ငယ္ေသးတာေၾကာင့္ တစ္ခုခုမ်ား တကယ္လို႕ ျဖစ္မ်ား ျဖစ္သြားရင္ သူရင္က်ိဳးရပါခ်ည္ရဲ႕ ဆိုျပီး ငိုသံ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ဘုရားတရားကို အျမဲအာရံုျပဳဖို႕အေၾကာင္း ၊ လက္ေအာက္ ငယ္သားေတြကို နိင္ထက္စီးနင္း မလုပ္ဖို႕အေၾကာင္း ၊ ကိုယ့္အထက္ အရာရွိ စကားကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ေစခ်င္ေၾကာင္း တတြတ္တြတ္ မွာေနပါေတာ့တယ္။ အေမျပီးေတာ့ ၊ အေဖ ၊ အမ ၊ ညီမ အကုန္လံုးကို စံုေအာင္ ေျပာျပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ စိတ္မပူဖို႕ အခြင့္ရတာနဲ႔ ခ်က္ျခင္း ရသလို ဆက္သြယ္ပါ့မယ္လို႕ ကတိအထပ္ထပ္ေပးရင္း ဖုန္းကို တိုးတိတ္စြာ ခ်ခဲ့မိပါတယ္။ ဖုန္းခ ကလည္း ပိုက္ဆံမေလာက္ေတာ့တာေၾကာင့္ မို႕လို႕ပါ။ သူတို႕ကို ကိုယ္က ဖုန္းဆက္တုန္းကေတာ့ စိတ္ဓတ္မာမာနဲ႔ အသိေပးတယ္ ဆိုရံုေလး ေပးလိုက္တာ အခုေတာ့ သူတို႕၀ိုင္းေျပာ ၊ စိုးရိမ္ေနတာနဲ႔ပဲ ကိုယ္ေတာင္ ေရွ႕တန္းသြားရမွာ လန္႕လာျပီ။

ဒါေပမယ့္ ဘာတက္နိင္မွာလဲ....က်ရာ တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႕က ကိုယ့္အလုပ္ျဖစ္ေနျပီပဲ။ ဒီေတာ့ ဖုန္းဆက္ျပီး အခန္းကိုျပန္ မနက္ျဖန္ အတြက္ လိုအပ္တာေတြ ထည့္ဖို႕ျပင္ေတာ့ ျပႆာနာက စတာပါပဲ။ အိတ္...ပစၥည္းေတြထည့္ဖို႕အိတ္။ ဟာ...ငါမွ ေရွ႕တန္းမသြားဘူးတာ ဘာနဲ႔ထည့္ရမွာလဲေပ့ါ။ က်န္တဲ့ ၂ ေယာက္ကလည္း ေယာင္ေတာင္ေတာင္ နဲ႔ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ( ၃ ) ေယာက္သား တိုင္ပင္ျပီး တပ္ေရးဗိုလ္ၾကီး အိမ္ကို ခ်ီတက္သြားၾကတယ္။ အစ္ကိုၾကီး လုပ္ပါဦး ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရွ႕တန္းသြားဖို႕ ဘယ္လိုအိတ္နဲ႔ သြားရမွာလဲ ဆိုေတာ့ သူက ေတာ္ေတာ္ အံၾသသြားတယ္။ “ ေဟ...မင္းတို႕ ဗိုလ္ေလာင္းတုန္းက မသင္ခဲ့ရဘူးလား ၊ ေက်ာပိုးအိတ္ အစိမ္းေရာင္ေလကြာတဲ့ ” ေအာ္....အဲဒီေတာ့မွ မ်က္လံုးထဲ ေျပးျမင္လိုက္တာ။ ဟုတ္ပေနာ္....ကိုယ္ သံုးနွစ္တာလံုး ရင္းနွီးခဲ့တဲ့ ၊ Outdoor ထြက္တိုင္းလည္း ဒီအိတ္နဲ႔ပဲ သြားေနၾကကို အခုမွ ေမ့ေနရတယ္လို႕ ။ ဒါနဲ႔ လိုတာေတြ ေမးျပီးေတာ့ ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ခက္တာက သူ႕ေရွ႕မွာမို႕ မေျပာရဲတာ ။ အဲဒီလို အိတ္ကလည္း မရွိဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က ဗိုလ္ေလာင္းတုန္းကပဲ သံုးမယ္ထင္တာ။ အခုေတာ့ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာလည္း ဒါပဲ သံုးတာဆိုေတာ့ ဒါေလးေတာင္ မသိရေကာင္းလား ဆိုျပီး ကိုယ့္ကို ကိုယ္ နည္းနည္းေတာ့ ေဒါသျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ျပီး ျမန္မာရုပ္ျမင္သံၾကား နဲ႔ ျမ၀တီမွာ လာတဲ့ စစ္ကားမွန္သမွ် မွာလည္း စာဖတ္သူတို႕ ျမင္ဖူးၾကမွာပါ။ ေက်ာပိုးအိတ္ အစိမ္းေရာင္ေလးနဲ႔ ခ်ီတက္ေနၾကတဲ့ တပ္မေတာ္ စစ္ေၾကာင္းေတြကိုေပ့ါ။

အခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရွ႕တန္းမွာ ၀တ္ဖို႕ ယူနီေဖာင္း ၊ ေျခအိတ္ ၊ ပုဆိုး ၊ သြားပြတ္တံ ၊ ေသာက္ေရခြက္ ျပီးေတာ့ လိုအပ္မယ္ထင္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္း ၊ ျပီးေတာ့ အပြင့္အမည္းေရာင္ေတြေပ့ါ ။ အပြင့္က ေတာထဲမွာ ဆိုေတာ့ ၀ါ၀ါထိန္ထိန္ ေရႊေရာင္ေတြ တက္ဆင္လို႕ မရပါဘူး။ ရန္သူက အလြယ္တကူ ေခါင္းေဆာင္ကို ေရြးခ်ယ္ သုတ္သင္နိင္တာေၾကာင့္ပါ။ ဒါနဲ႕ မနက္ေစာေစာ ေရွ႕တန္းတက္ရမွာဆိုေတာ့ ညက ျပင္ဆင္စရာ ရွိတာကို ျပင္ဆင္ျပီး ဘုရားရွစ္ခိုးကာ ေစာေစာ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ “ ဒက္...ဒက္....ဒက္.....ဒက္ ၀ုန္း.....ရႊီးးးးးးး ဖုန္း.... ဆိုတဲ့ ပစ္သံခက္သံ ေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ အသည္းအသန္ ၾကိဳးစား ေရွာင္တိမး္ေနရင္း ဒုန္း ဒုန္း .....ဒုန္း ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ အတူ ဟိုဘက္ခန္းက စစ္ကိုင္းသား ( ၂ ) ေယာက္က တစ္ေယာက္ တံခါးလာေခါက္တာေၾကာင့္ အိမ္မက္ထဲက လူးလဲထလာခဲ့ရတယ္။ “ ေဟ့ေကာင္.... ထ ... ထ ။ ေသနတ္ထုတ္ရမယ္ ၊ ဒါေၾကာင့္ ေစာေစာစီးစီး ဗဟိုကင္းကို သြားရေအာင္ ” ဆိုတာနဲ႔ မပြင့္တပြင့္ မ်က္လံုးကို အသာပုတ္ခက္ ပုတ္ခက္လုပ္ကာ တကိုယ္ေရ သန္႕ရွင္းေရးျပီးေတာ့ ဗဟိုကင္း ရွိရာကုိ ခ်ီတက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ထုတ္ေပးတဲ့ ေသနတ္ေတြက အားလံုးေပါင္း ၂ လက္ ။ ဘီေအ (၉၄) လို႕ေခၚတဲ့ အူဇီေသနတ္ ၊ ပစၥတို ပါ။ က်ည္ကေတာ့ အားလံုးေပါင္း ( ၂၄၀ ) နဲ႔ ပစၥတိုၾကည္ ၂၄ ေတာင့္ပါပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕တင္ လူက ေတာ္ေတာ္၀ပ္ေနျပီ။ အရပ္က ၅ေပ ၅ လက္မ ၊ ေပါင္က ( ၁၂၀ ) ေလာက္ပဲ ရွိတာ ဆိုေတာ့ သိပ္မဟန္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါနဲ႔ က်န္ေသးတဲ့ ေျမပံု ၊ ၀ွက္စာ( ဆိုက္ဖာ ) ေတြ ထပ္ထုတ္ျပီး ၊ ကိုယ္နဲ႔ အတူ လိုက္မဲ့ ဆရာၾကီး ၅ ေယာက္ကိုလည္း ေသနတ္ထုတ္ဖို႕ ၾကီးၾကပ္ရပါေသးတယ္။ သူတို႕ ေသနတ္ေတြက ကိုယ့္ထက္မ်ားတာေၾကာင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ စိစစ္ေနရတယ္ ။ MA - 1 ေျခမႈန္းေရးရိုင္ဖယ္ ၊ BA-100 ဒံုးပစ္ေလာင္ခ်ာ ၊ MA-4 စက္ေသနတ္ ၊ အစရွိသည့္ ေသနတ္ေတြ နဲ႕ ေနာက္ထပ္ လိုအပ္တဲ့ အရာေတြ ထုတ္ျပီးေတာ့ လူစစ္တန္းစီပါတယ္။ ၀ွက္စာ ( ဆိုက္ဖာ ) ဆုိတာက ဆက္သြယ္ေရး လ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ စကား၀ွက္ေတြပါတဲ့ စာလို႕ အဓိပါယ္ ေခၚလို႕ရပါတယ္။ တပ္စခန္းေတြ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုဆက္သြယ္ရာမွာ သုံးျပီး တပ္စခန္း တစ္ခု၏ ေခါင္းေဆာင္အရာရွိ ၊ အရာရွိ မရွိလွ်င္ အၾကီးဆံုး ရာထူးရွိသူက အလံုျခံဳဆံုး သိမ္းဆည္းထားရသည္။ အကယ္၍ က်ေပ်ာက္ပ်က္ဆီး ခဲ့သည္ ရွိေသာ ၾကီးေလးေသာ အျပစ္ဒဏ္ ၾကခံရေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္တို႕လည္း အတက္နိင္ဆံုး လံုျခံဳေအာင္ သိမ္းဆည္းကာ လက္ေအာက္ စစ္သည္မ်ား မည္သည့္အရာမ်ား လိုအပ္သလဲ ဆိုတာ လိုက္လံၾကည့္ရႈရင္း တပ္ရင္းမႈးမွ ေခၚလာမည့္ အခ်ိန္ကို ဆက္သြယ္ေရး စက္နားမွာ အသင့္ထိုင္ေစာင့္ ေနခဲ့ပါသည္။ ကြက္ခိုင္ေရာက္တာမွ ၁ ပတ္မျပည့္ေသးဘူး ေလွ်ာက္ၾကည့္မယ္ ၾကံကာ ရွိေသးတယ္ ေရွ႕တန္းတက္ရမည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ သိပ္ေတာ့ မေက်နပ္ခ်င္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ေရွ႕တန္းသာ ဆိုတယ္ ဘယ္ကို သြားရမွန္းလဲ မသိဘူး။ ေနာက္တစ္နာရီ အၾကာေတာ့ အဘက ဆက္သြယ္ေရးစက္က ေခၚလာတာေၾကာင့္ တပ္ရင္းဆက္သြယ္ေရး စခန္းကို အသည္းအသန္ ေျပးလႊားခဲ့ပါတယ္။

အဘ ။ ဟလို...အခု ငါေျပာတာ ၾကားလား
ကၽြန္ေတာ္ ။ ဟုတ္ကဲ့..အဘ။ ၾကားပါတယ္
အဘ ။ ေအး...ၾကားရင္....မင္းတို႕ အခု ကားနဲ႔ထြက္လာျပီးရင္ မူဆယ္တပ္စခန္းကို ၀င္။
ကၽြန္ေတာ္ ။ ဟုတ္ကဲ့...
အဘ ။ ျပီးရင္ အဲဒီမွာ တစ္ညအိပ္။ ေနာက္ေန႕ မနက္ငါ့ဆီ အဲဒီကေန ဖုန္းျပန္ဆက္။ ၾကားလား ....
ကၽြန္ေတာ္ ။ ဟုက္ကဲ့...အဘ။ ၉၆ ပါ။
အဘ။ ေအး...ဖုန္းနံပတ္က.....@$#%!*&# ။ ေအး....ေအး။ ဒါဆို ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့မယ္။ မွာလိုက္တာေတြ ယူဖို႕မေမ့နဲ႔။
ကၽြန္ေတာ္ ။ ဟုတ္ကဲ့...အဘ။ ေလးစားပါတယ္။

ဆိုျပီး စက္က ခ်သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေရွ႕တန္း တက္ဖို႕ ကားအလာကို ေစာင့္ၾကာတာေပ့ါ။ တစ္ေအာင့္ေနေတာ့ ကားလာျပီဆိုေတာ့ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားက ေထာ္လာဂ်ီ ကို ကိုယ္ထည္ေတြနဲ႔ ကာရံထားတဲ့ အဆင့္ပဲရွိတယ္။ အင္ဂ်င္ကေတာ့ ေထာ္လာဂ်ီထက္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပ့ါ။ ေလဘီးကားအဆင့္ထက္ နည္းနည္းေက်ာ္တယ္ ျမန္နႈန္းကို ေျပာတာပါ။ ဒါနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ကိုယ္ျမင္ဘူးတာက စစ္ေၾကာင္းေတြ ေရွ႕တန္းထြက္ရင္ တီအီး ၊ Faw ကားေတြ နဲ႔ တစီတတန္းၾကီး ထြက္ၾကတာ ။ အခုေတာ့ ကိုယ္အလွည့္ ၾကမွ ဘယ္လို ျဖစ္ရတာတုန္းလဲ လို႕ ဘယ္သူ႕ကို ေမးလို႕ ေမးရမွန္း မသိဘူး။ ဆရာၾကီးေတြ ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ သူတို႕က ၾကိဳသိေနသလို မ်က္နွာထားေတြနဲ႔ ဆုိေတာ့ ၊ သူတို႕ကိုလဲ မေမးျဖစ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ဗ်ဴဟာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ တပ္ကို ေရာက္တုန္းက လာတဲ့ G-3 အစ္ကိုၾကီး ေရာက္လာျပီး ဟိုမွာ ေနရမဲ့၊ လိုက္နာရမဲ့ အေျခအေန ေလးေတြ ေျပာျပ ၊ သူေျပာတာ ကိုယ္နားေထာင္ျပီးေတာ့ ဘယ္ရမလဲ ။ အခု ကိုယ့္အလွည့္ေပ့ါ။ ကိုယ္ေျပာတာ သူျပန္နားေထာင္ ရမဲ့ အလွည့္ ေရာက္လာျပီ။

“ အစ္ကုိၾကီး....ဒီကားၾကီးလား ” လို႕မ်က္နွာငယ္ေလးနဲ႔ ေမးလိုက္ေတာ့။ “ ဟုတ္တယ္...ညီေလး ၊ မင္းတို႕က ေနာက္က လိုက္တာဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲ ၊ ၾကံဳရာ ကားနဲ႔ တက္ရတာ။ ” ဆုိေတာ့ ကိုယ္လည္း ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ျဖစ္တက္ပါတယ္ေလလို႕ သေဘာထားျပီး။ ကားေပၚကို တက္ၾက တက္ၾက လို႕ေျပာရင္း ဆရာၾကီးေတြကို ကားေပၚတက္ခိုင္း ၊ ေနာက္ဆံုးလူစစ္ျပီး ကိုယ္ပဲ က်န္ေတာ့မွ ကားေပၚလည္း တက္လိုက္ေရာ...စေတြ႕လိုက္ရတာက ျဖဴျဖဴအိတ္ေတြ။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆန္အိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ေအာ္....သူတို႕က မူဆယ္ကို ဆန္ပို႕မယ့္ကားကို ေခ်ာဆဲြထားတာကိုး။ စိတ္ေတာ့...မေကာင္းပါဘူး။ လမ္းခရီးက တူေနေတာ့ သူတို႕လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပါေတာ့ မလြတ္လပ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္း သူတို႕ နဲ႔ မသြားခ်င္ေပမယ့္ မတက္နိင္တာေၾကာင့္( ဒိုးရေတာ့ အခ်စ္ေရ ~~~~~ နုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ~~~~~~~ ဒိုးရေတာ့မယ္...အခ်စ္ေရ ၊ နုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္~~~~ ကိုယ္တကယ္ မခံစားနိင္ဘူး~~~~ အခ်စ္ရယ္ ) ဆိုတဲ့ ဦးေက်ာ္ဟိန္းဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ၾကားေယာင္မိပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ဖြတ္ခ်က္ ဖြတ္ခ်က္....ကားကိုစီးရင္း ကြတ္ခိုင္-မူဆယ္ ခရီးကို စတင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

လားရိႈး - သီႏီၵ ( ၃၂ မိုင္ )
သီႏီၵ - ကြတ္ခိုင္ ( ၁၆ မိုင္ )
ကြတ္ခိုင္ - နမ့္ဖက္ကာ ( ၂၉ မိုင္ )
နမ့္ဖက္ကာ - မုန္းယု ( ၂၈ မိုင္ )
မုန္းယု - မူဆယ္ ( ၈ မိုင္ )

၁၉.၁၂.၂၀၀၇ တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ အမွတ္စဥ္ ( ၄၆ ) ဗိုလ္ေလာင္းသင္တန္း ေက်ာင္းဆင္း ခဲ့တာ ( ၄ ) နွစ္ျပည့္ အထိန္းအမွတ္ အျဖစ္ေရာ ၊ ဗိုလ္ၾကီး အျဖစ္ ရာထူး အဆင့္တိုးျမင့္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ ျမန္မာနွင့္ ရုရွား နိင္ငံတြင္ ပညာသင္ၾကားေနေသာ သူငယ္ခ်င္း အားလံုးမွာ စုေပါင္း၍

၁. ဓမၼစကုမုျဒာ ၊ ဓမၼစၾကာၤ ဗုဒ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး - ၄၆သိန္း
၂. ဓမၼစကုမုျဒာ၊ဓမၼစၾကာၤ ဗုဒ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး(ေက်ာင္းေဆာင္) - သိန္း၅၀
၃. ဒုိးပင္ မိဘမဲ့ကေလးေက်ာင္း - ၅သိန္း
၄. မ်က္မျမင္ေက်ာင္း (ေရသန္႔စက္) - ၁၀သိန္း
၅. ဘိုးဘြားရိပ္သာ - ၅သိန္း
၆. ေရစက္ခ် ႏွင့္ အလွဴေတာ္ မဂၤလာ - ၁၄သိန္း

တို႕ကို အလွဴဒါန ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဓတ္ပုံမ်ား ဒီေန႕မွ ရ၍ ေဖာ္ျပနိင္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အလွဴေငြ စုစုေပါင္းမွာ က်ပ္ေပါင္း ( ၁၃၀၀၀၀၀၀ ) ျဖစ္ပါသည္။









ရရွိေသာ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈ အစုစုအား လက္ရွိ ျမန္မာနိင္ငံ အနွံအျပား အရပ္ေဒသ အသီးသီးတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ တိုင္းျပည္အတြက္ အသက္စြန္႕ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေရာက္ရာ ၊ ၾကားရာ အရပ္မွ သာဓုေခၚနိင္ၾကပါေစ။ တိုင္းျပည္၏ အမ်ိဳးဘာသာ ၊ သာသနာ နွင့္ ျပည္သူ႕ အသက္အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ကို အမွန္တရားဘက္မွ ရဲ၀င့္စြာ ရပ္တည္နိင္ေသာ “ေနာင္တစ္ေခတ္၏ ေအာင္စစ္သည္ေတာ္ ” မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ လို႕ ဆုေတာင္းရင္း

ဗိုလ္ၾကီး ေက်ာ္လင္းထြန္း
ခလရ ( ၄၅ ) ကြတ္ခိုင္ ၊ အေရွ႕ေျမာက္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ ၊ လားရိႈးျမိဳ႕။

“ ေဟာင္းရြက္ေတြ ညွာတံေၾကြတဲ့ ခါယံ ေႏြဦးနွင့္ အတူ ” စာပန္းခ်ီ အမွတ္(၃) မဂၢဇင္းဟာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကားမွ ေအာင္ျမင္စြာ ထြက္ရွိလာခဲ့ပါျပီ။ ကဗ်ာ ( အတို/အရွည္ ) ၊ ၀တၱဳတို ၊ ေဆာင္ပါး ၊ ကာတြန္း မ်ိဳးစံုနွင့္ ဤေနရာ သို႕ကလစ္ နွိပ္၍ ရယူဖတ္ရႈ နိင္ပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္း ပါးအပ္ပါသည္။

လားရိႈးျမိဳ႕အေၾကာင္း

လားရိႈးျမိဳ႕က ေယဘုယ်အား ျဖင့္ေတာ့ အဓိက လိုင္းကား လမ္း အတိုင္းသြားမယ္ဆိုရင္ စတုရန္းပံုစံလို သြားပါတယ္။ ျမိဳ႕ပံုသ႑ာန္ကို ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ လားရိႈးမွာ ဆိုင္ကယ္ကို အိမ္တိုင္းနီးပါး သံုးနိင္ေပမယ့္ လိုင္းကား ပါပလက္ကာ ကားအျဖဴေရာင္ေလးေတြ ဘာေၾကာင့္ရွိေနတာလဲဆိုတာ စစေရာက္ျခင္းေတာ့ အထူးအဆန္း ျဖစ္မိပါေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွ သိလာတာက လားရိႈးျမိဳ႕က ျပင္ဦးလြင္-မူဆယ္ အထိ ဆက္စပ္သြားလို႕ ရတာေၾကာင့္ ကူသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး ထြန္းကားသည့္ ျမိဳ႕ျဖစ္သည့္ အျပင္ ခရီးသြား ဧည့္သည္မ်ားတာေၾကာင့္ ေရာက္လာၾကေသာ ခရီးသြားမ်ား လည္ပတ္နိင္ရန္ ၊ သြားလာရ လြယ္ကူနိင္ရန္ လိုင္းကားမ်ား စီစဥ္ထားျခင္း ျဖစ္နိင္ပါသည္။ ေနာက္တစ္ခု ရွိတာက ျမိဳ႕၏ အဓိက တည္ေနရာမ်ား ျဖစ္ေသာ ဘူတာ ၊ ေလယဥ္ကြင္း ၊ ျမိဳ႕ေစ်းၾကီး နွင့္ ေဆးရံု ၊ ကားၾကီးဂိတ္ ၊ မန္ဆူဘုရား ၊ လားရိႈးဒီဂရိ ေကာလိပ္ တို႕သည္ တစ္ခုနွင့္တစ္ခု တည္ေနရာ မွာ ဆန္႕က်င္ဘက္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သြားလာရာတြင္ ခဏတျဖဳတ္ ေရာက္လာၾကေသာ ခရီးသြားမ်ား လြယ္ကူေစရန္ စိီစဥ္ထားျခင္း ျဖစ္နိင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ရွိခဲ့စဥ္က ကားခမွာ တစ္ဦးလွ်င္ က်ပ္ေငြ ၅၀ ျဖစ္ျပီး ၊ ဘူတာမွ ျမိဳ႕ထဲသို႕ သြားပါက ကုန္းတက္လမ္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ကားသမားမ်ားက ၁၀၀ိက်ပ္ ေတာင္းပါတယ္။ အမ်ားဆံုး အသံုးျပဳေသာ ပို႕ေဆာင္ေရးမွာ ဆိုင္ကယ္ျဖစ္ပါသည္။

ဒီဂုဏ္ျပဳလႊာေလး မွတ္တမ္းကေတာ့ လိႈင္သာယာ မီးေဘးသင့္ခံရေသာ အိမ္ေထာင္စုသည္ မ်ားအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေ၀းေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ားမွ အလွဴေငြ မွတ္တမ္းေလး ျဖစ္ပါသည္။ ပါ၀င္လွဴဒန္းသည့္ ေက်ာင္းမ်ားမွာ MPEI , BMSTU , MUCTR , MAI ေက်ာင္းမ်ား ျဖစ္ျပီး လွဴဒန္းေငြ ပမာဏမွာ က်ပ္ေငြ ၇၇၀၀၀၀ ျဖစ္ပါသည္။

ေမာင္႔ႏွလံုးသားရဲ႕ဇာတာကို ႀကိဳသိေနခဲ႔လို႔
ေနာင္တေတြကို ပိုင္ဆိုင္သင္႔တယ္တဲ႔လား .....

မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔လား ကံၾကမၼာရယ္
ထုဆစ္လို႔မရတဲ႔အနာဂါတ္ကို ေငးၾကည္႔ရင္း
ကြ်န္မအေတြးေတြ ရပ္တန္႔ခဲ႔ရတာ မ်ားပါၿပီ။

ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ႔ ကြ်န္မကို
ေခါင္းမာခြင္႔ေပးပါ .......ေမာင္

မာယာဆုိတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ
နံမည္ပ်က္ေပါက္ရင္ေပါက္ပါေစေတာ႔
ႏွလံုးသားက ဘယ္သူ႔ကို ကိုးကြယ္တယ္ဆိုတာ
ေဟာဒီ မ်က္ရည္ေတြ သိပါတယ္။

ကၽြန္မကေတာ႔
ေမာင္ရွိတဲ႔အရပ္ကေန
အံတစ္ခ်က္ႀကိတ္ရင္း ျပန္ခဲ႔ပါၿပီ။

ကၽြန္မရဲ ့ေမွ်ာ္လင႔္ခ်က္ေတြနဲ႔
ေမာင္႔ရဲ႔အိမ္မက္ေတြကို ၀န္မေလးေစခ်င္ဘူး ......
ကၽြန္မအေပၚတိုင္တည္ထားတဲ႔သစၥာေတြအတြက္
ေမာင္႔ရဲ႔အနာဂါတ္ကို မရူးႏွမ္းေစခ်င္ဘူး ........

ကြ်န္မကိုသယ္ေဆာင္ခ်င္တဲ႔ေမာင္႔ရည္မွန္းခ်က္မွာ
အားေကာင္းေမာင္းသန္အခ်စ္ေတြျမင္ေပမဲ႔
ဆူးတစ္ခ်က္မ၀င္ေစ႔ခ်င္ဘူး

ကြ်န္မႏွလံုးသား ေဖာက္ျပန္ျခင္းကင္းတယ္ဆိုတာေတာ႔
ဘုရားသခင္တိုင္းက ေခါင္းညိမ္႔မွာပါ .. ေမာင္။

ေမာင္မရွိေတာ႔ေပမဲ႔
ေမာင္ရွိခဲ႔ဖူးတဲ႔ရင္ခြင္ကို......ေႏြးေႏြးေလးထားပါ႔မယ္

ေမာင္ရွိတဲ႔အတိတ္ကို
မ်က္စိေလးမွိတ္ၿပီး...တိတ္တိတ္ေလးလာခဲ႔မယ္

ေမာင္ေနတဲ႔ရင္ခြင္ခန္းကို
ဘယ္ေတာ႔မွ မႏြမ္းေအာင္.....အသက္နဲ႔က်မ္းက်ိန္ၿပီး လြမ္းပါ႔မယ္

သမုဒၵရာ အနား ဘယ္လိုပဲသတ္သတ္
ကြ်န္မနဲ႔ေမာင္ရဲ႕ အအဆံုးသတ္ကိုေတာ႔
လြမ္းမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေဘာင္ခတ္ပါရေစ
ဘယ္ေတာ႔မွ ေဖာက္မထြက္ဘူး ....... ေမာင္

ကၽြန္မရဲ႔ ႏွလံုးေသြးေတြ
အဲဒီ စာမ်က္ႏွာမွာ အျမဲလည္ပတ္ပါ႔မယ္
ေမာင္တစ္ေယာက္ ေက်နပ္ပါေစ။

သံုးေယာက္သား ရထားလက္မွတ္ သြား၀ယ္ဖို႕ ခ်ီတက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူေတြနဲ႔ သြားတိုးသလဲ ဆိုေတာ့ ခြင့္ျပန္လာတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္းေတြနဲ႔ သြားေတြ႕ပါတယ္။ သူတို႕ကလည္း ရန္ကုန္ျပန္ၾကမွာ ဆိုေတာ့ လက္မွက္ကို အေဖနဲ႔ အေမ့အတြက္ပဲ ၀ယ္ျပီး ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာင္းတူျခင္း ညီအစ္ကိုေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စီးဖို႕ သူတို႕အတဲြမွာပဲ သြားေနလိုက္ပါတယ္။ လက္မွက္ဖိုး မကုန္ေတာ့ ဘူးေပ့ါဗ်ာ။ ဒီလိုနဲ႔ မႏၱေလး-ရန္ကုန္ မီးရထားလမ္း ကို ညေန ၆ နာရီမွာ စထြက္ခဲ့ပါတယ္။

ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ ဒီခရီးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဗိုလ္ေလာင္းတုန္းကလဲ အရမ္းေပ်ာ္တာဗ်။ ရထားထြက္ေတာ့မယ္ လို႕ အသံၾကားလိုက္တာနဲ႔ ရထားနံရံေတြကို ထုျပီး ေအာ္ဟစ္ေတာ့တာပဲ။ ၀ူး...ေဟး...၀ိုး အသံမ်ိဳးစံုထြက္ ၊ ေရသန္႕ဘူးေတြ ထုတဲ့သူက ထုနဲ႔ ကမၻာပ်က္ေနသလား မွတ္ရတယ္။ လိုက္ပို႕တဲ့ အရာရွိေတြကလည္း ဘာမွ မေျပာပါဘူး။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတြက္ သိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ဆိုတာ သူတို႕လည္း သိတယ္ ၊ ျပီးေတာ့ သူတို႕လည္း ဒီအရသာကို ခံစားဖူးတာကို။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္မွ ကိုယ္က အရာရွိျဖစ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း ၊ အခုအတူ ျပန္ေနတာကလည္း ကိုယ့္ထက္အငယ္ေတြ ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ဟန္လုပ္ေနရတာေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို႕ကို ၾကည့္ရင္း ေပ်ာ္ေနတာေပ့ါ။

ကၽြန္ေတာ္ ဗိုလ္ေလာင္းတုန္းက ခြင့္ျပန္ရင္လည္း ရထားနဲ႔ပဲ ျပန္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူတို႕နဲ႔ အတူကားနဲ႔ ျပန္ဖို႕ေခၚတာေပ့ါဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုေျပာမလဲ ကၽြန္ေတာ္က လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သမား ၊ ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ တေပ်ာ္ၾကီးနဲ႔ ျပန္ရမွာ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ၊ ေနာက္တစ္ခ်က္က အရိုးသားဆံုး ၀န္ခံရရင္ ရထားေပၚမွာ ေရာင္းတဲ့ မုန္႕ေတြ၀ယ္၀ယ္စားရတာကို အင္မတန္ ခံုမင္တာေၾကာင့္ပါ။ ျပီးေတာ့ ရထားက ကားနဲ႔ သြားရတာထက္ စာရင္ ပိုေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဗ်။ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ လယ္ကြင္းေတြ ၊ အိမ္ေတြ ၊ ဘုရားေတြ ကိုေငးရင္း ေလတျဖဴးျဖဴးေလးနဲ႔ အရမ္း ၾကည္နူးဖို႕ေကာင္းတယ္။ စားျပီးတဲ့ ဟာေတြကိုလည္း ရထား ေဘာင္ေပၚကေန အလြယ္တကူ လႊင့္ပစ္နိင္တယ္ ( နိင္ငံၾကီးသား ပီသတာ ) ၊ မ်က္နွာ အလြယ္တကူ သစ္နိင္တယ္ ၊ ျပီးေတာ့ ရထားလမ္းဆိုတာက ရြာေတြ ၊ လယ္ကြင္းေတြထဲက ေဖာက္ထားတာ ဆိုေတာ့ မ်က္စိေအး ၊ နားေအးတယ္။ ကားလမ္းၾကေတာ့ ျမိဳ႕ထဲမွာ ေဖာက္ထားတာ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ နားညီးတယ္ ။ မလြတ္လပ္ဘူး။ အဆိုးဆံုးက အေပါ့အပါးသြားတာ မရွိတာ။ ရထားမွာ ၾကေတာ့ ၀မ္းလြယ္ တက္သူေတြ အတြက္ အရမ္းကို အဆင္ေျပပါတယ္။ အိမ္သာပါတာကိုး။ ျပီးေတာ့ ဘူတာေတြ ၀င္တိုင္းလည္း ရြာေတြက လာေရာင္းက်တဲ့ အသီးအနွံေတြ ၊ အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္ေတြ ၊ အစားအေသာက္ေတြ စိတ္ၾကိဳက္ ၀ယ္ယူနိင္တယ္ဗ်ာ။ ကဲ...ဟန္ မၾကဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ကိန္းၾကီးခန္းၾကီး မနိင္ေတာ့ ကားနဲ႔သြားရတာကို အလြန္ စိတ္ပ်က္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ေဒသေတြမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ကားနဲ႔ သြားခ်င္ေပမယ့္ ရန္ကုန္-မႏၱေလး ကိုေတာ့ ဘာအေၾကာင္းနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မီးရထားစီးသြားရတာကို နွစ္ၾကိဳက္မိပါတယ္။



ဒီလုိ ျမင္ကြင္းေလးေတြ ျမင္ေတြ နိင္တာေပ့ါဗ်ာ။ ဒါကေတာ့ ရထားနဲ႔ သြားျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူး ေလးေတြေပ့ါ။ စာဖတ္သူတို႕မွာလည္း ရထားနဲ႔ ခရီးသြားဖူးတဲ့ သူေတြ ရွိေတာ့ ဒီအရသာကို ခံစားဖူးၾကမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ပါတယ္။ တစ္ခုရွိတာကေတာ့ မႏၱေလး ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရန္ကုန္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ( မႏၱေလး ဘက္က ပိုမ်ားပါတယ္ ) ဘူတာကို ၀င္လာျပီဆို ကေလးေတြဗ်ာ ေရသန္႕ဗူးးေလး ေပးခဲ့ပါ...ေရသန္႕ဗူးေလး ေပးခဲ့ပါဆိုျပီး လက္ေလးျပလို႕ ေတာင္းေနၾကတာ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြက ေက်ာင္းစိမ္း ၀တ္စံုနဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႕က အက်ီမပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ နည္းနည္း အသက္ၾကီးၾကီး ဘယ္လိုေျပာမလဲ ( ၉ ) နွစ္ေလာက္ ရွိမွာေပ့ါ ၊ အဲဒီကေလးက ေနာက္ ၃ နွစ္ေလာက္ ရွိတဲ့ကေလးကို ခါးမွာ ခ်ီထားျပီး အေပၚက ပစ္ခ်ေပးတဲ့ ေရဗူးကို လိုက္ေကာက္ေနတာ။ တကယ့္ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာ ျမင္ကြင္းပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ခရီးသည္ေတြက လည္း ေစတနာေတာ့ ပါပါရဲ႕။ ပစ္ခ်ေပးလိုက္တာ ဆိုေပမယ့္ ေ၀းေ၀းပစ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ရထားနဲ႔ နီးနီးေလးကို ျဖစ္ကတက္ဆန္း ပစ္လိုက္တာ။ ဟိုက ကေလးေတြကလည္း သိတာမဟုတ္ဘူး ။ ေရဗူးပဲ ျမင္တာဆိုေတာ့ မေတာ္ ရထား ေအာက္ေတြမ်ား ေရာက္သြားရင္ မေတြး၀ံစရာပါပဲ။ ဒီကိစၥေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဘယ္သူ႕ကို အျပစ္တင္ရမွန္း စာဖတ္သူပဲ ဆံုးျဖက္ပါေတာ့။

ခြင့္ဆိုသည္မွာ.....

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ရန္ကုန္ေရာက္ ဟိုအမ်ိဳးအိမ္၀င္ ၊ ဒီအမ်ိဳးအိမ္သြား ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႔ တကၠသိုလ္ေတြ လိုက္လည္ ၊ အေမ့ရြာကို အလည္သြား ။ အေမခ်က္ေကၽြးတဲ့ ထမင္းဟင္းေတြကို တ၀တျပဲစားျပီး ေနလာလိုက္တာ အခ်ိန္တန္လာေတာ့ အိမ္ျပန္ရဖို႕ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ခြင့္ ( ၁၀ ) ရက္မွာ အသြားအျပန္ ခရီးလမ္း ( ၄ ) ရက္ကို နုတ္လိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ စုစုေပါင္း အိမ္မွာ ေနခဲ့ရတာ အားလံုးေပါင္းမွ ( ၆ ) ရက္တည္းရယ္ပါ။ စစ္သားျဖစ္လာမွေတာ့ အခ်ိန္ဆိုတာ ကိုယ္မပိုင္မွန္း သိေပမယ့္ ျပန္လည္း မျပန္ခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီခံစားမႈ႕ကို နားလည္ေပးနိင္ၾကမယ္လို႕လည္း ထင္ပါတယ္။ အသက္ ( ၁၆ ) နွစ္ကတည္းက အိမ္ကထြက္ခဲ့တာ ( ၃ ) နွစ္လံုးလံုးမွာမွ ကၽြန္ေတာ္ ခြင့္ရခဲ့တာ ( ၂ လ နဲ႔ ၆ ) ရက္ထဲပါ။ ဒါ တပ္မေတာ္မွာ အၾကီးမားဆံုး ခြင့္ခံစားမႈ႕ပါပဲ။ အဲဒါျပီးေတာ့ အခု ၂၀၀၈ ခုနွစ္ ဒီအခ်ိန္အထိ မိသားစု ၊ သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ရတာ ၂၀၀၄ ခုနွစ္ကတည္းကေန ဆိုရင္ အားလံုးေပါင္း ( ၄ ) နွစ္မွာ ခြင့္ ( ၁ လ ) နီးပါးေလာက္ပဲ ရလိုက္ပါတယ္။ ဒီတစ္လ ဆိုတာကလည္း ( ၁ ) လ လံုးလံုး ခံစားရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၂ နစ္ေလာက္ ေနမွ သင္တန္း သြားခါနီး အိမ္ကို ခြင့္ ( ၅ ) ရက္ ၊ ( ၈ ) ရက္ အဲဒီေလာက္ေလးပဲ ရတာပါ။ အားလံုးေပါင္းလို႕ (၁) ေလာက္ပဲ ရွိတယ္လို႕ ေျပာရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္တာျခင္း မတူေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ ဒီကိုလာတဲ့ ညီအစ္ကိုမ်ားလည္း ဒီေလာက္ပဲ ခြင့္ရၾကမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္။ အခုလို ေျပာျပရတာကလည္း သိေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ တခုတည္းနဲ႔ သာ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

မနက္ျဖန္ ျပန္မယ္ဆို ဒီေန႕ည ဘူတာၾကီးမွာ လက္မွတ္၀ယ္ ၊ အိမ္မွာ အေမက စားစရာေတြ ျပင္ဆင္ေပး ၊ ထည့္စရာရွိတာ ထည့္ျပီး ညက်ေတာ့ အမ်ိဳးေတြကို လိုက္နုတ္ဆက္ ၊ အသက္ၾကီးတဲ့ သူေတြကိုလည္း ကန္႕ေတာ့နဲ႔ ေပ့ါ။ မနက္ျဖန္ ညေနေလာက္ ေရာက္လာေတာ့ အေဖနဲ႔အေမ့ကို ကန္ေတာ့ ၊ အစ္မ ညီမ ၊ ညီေတြကို နုတ္ဆက္ရင္း ဘူတာၾကီး ကို ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ရထားမလာခင္ အခ်ိန္ထိေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္းရင္း ဟိုေနာက္ ၊ ဒီေနာက္ေပ့ါ။ အေမကလည္း ရတနာ ( ၃ )ပါးကို အျမဲရြက္ဆို ဖို႕အေၾကာင္း ၊ ကိုယ့္လက္ေအာက္ ငယ္သားေတြအေပၚကို ၾကင္၂နာ၂ ဆက္ဆံဖို႕ ၊ လူၾကီးသူမကို ရိုေသဖို႕ စတဲ့ အေမတို႕ ၀တၱာရားရွိသည္ထက္ ပိုစြာ မွာေနတာေပ့ါ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆိုတာကို ဘယ္နွစ္ၾကိမ္ ေျမွာက္မွန္း မသိ ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရထားလာေတာ့ ပစၥည္းေတြ ကိုယ့္ေနရာထားရင္း ဒုတိယ အၾကိမ္ေျမွာက္ နုတ္ဆက္ ၾကတာေပ့ါ။ ဒီတခါေတာ့ အေမေရာ ၊ အစ္မေရာ ၊ ညီမေရာ မ်က္ရည္ေတြက ၀ဲလုိ႕။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေယာက်ၤားဆိုေပမယ့္ အတူတူပါပဲ။ မနည္း ဟန္လုပ္ေနရတယ္။ သူတို႕ကို ေဖ်ာင္းဖ်ဖို႕ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ေနာက္ပို႕ထားရတာေပ့ါဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ ရထားထြက္ဖို႕ အခ်က္လည္း ျပေရာ....ကၽြန္ေတာ္လည္း ရထားေပၚ ေလွကားကေန တက္ျပီး အေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ အေမေရာ ၊ အမေရာက ငိုေနျပီ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကာၾကာ ၾကည့္မေနေတာ့ဘူး သံေယာဇဥ္ တစ္ခါတည္း ျဖတ္လို႕ ေနရာသြားထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္က မရပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ျပတင္းေပါက္က ေန ထြက္ၾကည့္တဲ့အခ်ိန္ အေဖကေတာ့ ေယာက်ၤားကြာ ေအာင္ျမင္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ လက္မေထာင္ျပတယ္။ အေမကေတာ့ ငိုျပီး ျပံဳးေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မ်က္ရည္ေတာ့ နည္းနည္းက်သြားတယ္ဗ်။ ရွက္စရာလို႕ေတာ့ မထင္ပါဘူး ။ ရထားက ထြက္သြားေတာ့မွပဲ သက္ျပင္းခ်နိင္ေတာ့တယ္။ ၀ူး.....ဘယ္ေတာ့မွ အိမ္ကို ျပန္လာရမလဲ မသိေသးအေမ။ အေဖနဲ႔အေမ သာ က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ ။ အပြင့္လင္းဆံုး ေျပာရရင္ စစ္သားရယ္လို႕ ျဖစ္လာမွေတာ့ အေဖ၊အေမ ေသတာကို ဘယ္ေတာ့မွ ျမင္ရလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ အျပန္ခရီးမွာေတာ့ တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ပဲ အလြမ္းသင့္ျပီး ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ တိုးတိုးတိတ္တိတ္နဲ႔။ ကိုယ့္ေဘး၊ ဘယ္ညာ ၾကည့္ေတာ့လည္း အားလံုးကလည္း ျငိမ္သက္ေနၾကတယ္။ ေအာ္...ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစု ျဖစ္ပံုကို ျမင္လိုက္လို႕ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနၾကတာ ေနတာလားေပ့ါ ဆိုျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ အမွန္က အိပ္ငုိက္္ေနၾကတာကိုး။

ဒါနဲ႔ မႏၱေလး ဘူတာၾကီးထဲ ေရာက္ ။ ဟုိေရာက္ေတာ့ ရထားေပၚမွာ ခင္လာတဲ့ အစ္ကိုၾကီးက သူနဲ႔အသိ လူေတြ ရွိတယ္ေပ့ါ။ ဘူတာမွာ ေသတၱာသယ္ေပးခိုင္းမယ္ေပ့ါ။ ကားဂိတ္အထိ ၊ ဒါမွ မဟုတ္ ဆိုက္ကား ဂိတ္အထိ တဲ့။ ဒါနဲ႔ ေသတၱာ၀ိုင္းသယ္ေပးတဲ့ သူေတြ ဘာေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုးသြမ္းတို႕မ်ား ကံေကာင္းေနလိုက္တာ။ အမယ္...ဒါေတာင္ သူက အစ္ကို ဆိုက္ကားဂိတ္ အထိ လိုက္ပို႕ေပးမယ္ ဆုိပဲ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လည္း ဟုတ္ကဲ့...ေက်းဇူးပါပဲေပ့ါ။ ဒါနဲ႔ အတူတူ စီးလာတဲ့ အစ္ကိုၾကီးကို နုတ္ဆက္။ ေသတၱာေတြ သယ္ေပးတဲ့ လူေတြေနာက္ လိုက္ရင္း ဘူတာၾကီးက ထြက္လာပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ သိတယ္...ဆိုက္ကားဂိတ္လည္း ေရာက္ေရာ အစ္ကို လက္ဖက္ရည္ဖိုးေလး မစပါတဲ့။ အင္း...ထင္ေတာ့ ထင္သား။ အစကတည္းက မသကၤာေနတာ။ ျဖစ္ရမယ္ဆိုျပီး ၂၀၀ တန္ တစ္ရြက္ထုတ္ေပး လိုက္တယ္။ နားလည္မႈေပ့ါ ။ ဒါေတာင္ ဒင္းက... သိပ္ေက်နပ္ပံုမေပၚဘူး။ ၅၀ တိုးမေပးလို႕တဲ့။ ၂၅၀ ေတာင္းတာေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ အိတ္ထဲမွာလည္း ၂၅၀၀၀၀ ေလာက္ပဲ ပါတယ္ဗ်။ ဒါေတာင္ ဘယ္လိုေျပာမလဲ တပ္ေရာက္တဲ့ အထိေပ့ါေနာ္။ လမ္းမွာ စားရမယ့္ သံုးရမဲ့ ကားစရိတ္ေတြကလည္း ရွိေသးတယ္ မဟုတ္လား။ အတက္နိင္ဆံုး ေခြ်တာေနရတာ။

သူတို႕ဘ၀ကိုလည္း နားလည္ပါတယ္။ ပညာမတက္ေတာ့ ကာယနဲ႔ ရင္းရတဲ့ ဘ၀။ တစ္ခ်ိဳ႕အန္တီၾကီးေတြဆို ဗိုက္ၾကီးသည္ေတြ ျဖစ္ေနတာေတာင္ ေသတၱာ၀င္ထမ္းတယ္ဗ်ာ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အဘြားၾကီးေတြ ေပ့ါ။ ဘယ္ ခိုင္းခ်င္ပါ့မလဲ။ သူတို႕က ပိုေတာင္ လုပ္ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာတာေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ ၀မ္းတထြာ အတြက္ ရွာေဖြရတယ္ မဟုတ္လား။ ပိုက္ဆံဆိုတာ ဘယ္လို ရွာရခက္တယ္ ဆိုတာ သာမန္ မိသားစုက ေမြးဖြားလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္း၂ သိတာေပ့ါ။ ဒါနဲ႔ သိပ္မေတြးအားပါဘူး...ကိုယ့္ကိစၥကလည္း ရွိေသးတယ္ မဟုတ္လား ။ ဒါနဲ႔ လားရိႈးသြားဖို႕ ဘယ္ကားကို စီးရမွန္း မသိဘူး။ ဒါနဲ႔ ဟိုနား ဒီနား ေလွ်ာက္ေမးေတာ့ ဘူတာၾကီး အေရွ႕ဘက္မွာ န၀ရတ္ ကားဂိတ္ ရွိတယ္ ။ အဲဒီကေန သြားလို႕ရတယ္ေပ့ါ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လည္း အဲဒီကို ေရာက္။ ျပီးေတာ့ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ကားက ဗန္ကားနဲ႔ဆို ( ၇၅၀၀ ) က်ပ္ ၊ ညေန (၄) နာရီထြက္မယ္ ။ မွန္လံုနဲ႔ဆို ( ၄၅၀၀ ) က်ပ္။ ဒါေပမယ့္ မွန္လံုက ည ( ၉ ) နာရီေလာက္မွ ထြက္မွာ။ ျပီးေတာ့ လမ္းမွာလည္း ကုန္ေတြပါေတာ့ ၾကာဦးမယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဗန္ကားကို ပဲ ေရြးရေတာ့တာေပ့ါ။ ဒါနဲ႔ အိပ္ထဲက ေနာက္ထပ္ ေထာင္တန္ (၇) ရြတ္နဲ႔ ငါးရာတန္ ( ၁ ) ရြတ္ သူတို႕ဆီ အျပီးေျပာင္းသြားၾကတယ္။

ညေနေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ခရီးသည္ ဦးေလးၾကီး (၃) ေယာက္ ၊ အန္တီၾကီး (၂ ) ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကားသမား အပါအ၀င္ ေပါင္း ( ၆ ) ေယာက္ လားရိႈးကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ဗိုက္ဆာေတာ့ ေတြ႕ရာဆိုင္ရပ္ ၊ ျပီးေတာ့ ခရီးဆက္နဲ႔ လား၇ိႈးကို မနက္ (၄) နာရီေလာက္ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ မိုးေတာင္ မလင္းေသးဘူးေပ့ါဗ်ာ။ ေနရာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ခဏထားတဲ့ ေဆးရံုထဲမွာေပ့ါ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ေရာက္နွင့္ေနၾကပါျပီ။ ဒီေကာင္ေတြ ဒီေလာက္ေစာေစာ ျပန္ေရာက္ေနတာ အိမ္နဲ႔ သံေယာဇဥ္ သိပ္မရွိဘူးနဲ႔တူတယ္လို႕ ေတြးရင္း ရယ္မိပါေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ပစၥည္းေတြ ခ်ရင္း ၾကိဳေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို နုတ္ဆက္ေပ့ါ။

အဲဒီေန႕ညေန ( ၆ ) နာရီမွာပဲ လူစံုလား ျပန္စစ္ပါတယ္။ အာလံုးစံုေတာ့ လူစစ္တဲ့ ဗိုလ္ၾကီးက ေလာေလာဆယ္ ဒီမွာပဲ ေနရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ တိုင္းမႈးနွင့္ေတြ႕ျပီး သည္နွင့္ တပ္ေတြကို သြားရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း မွာၾကားပါတယ္။ မနက္ျဖန္ေရာက္ေတာ့ ဒီေဆးရံုထဲ က အေဆာင္မွာ ဘယ္ၾကာၾကာေနနိင္မလဲ။ ဟိုစူးစမ္း ဒီစူးစမ္းဖို႕ ထြက္တာေပ့ါ။ အဲဒီမွာ လားရိႈးျမိဳ႕နွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပထမဆံုး စတင္မိတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုဗ်......

ဆက္ရန္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ယဥ္တန္းဟာ လားရိႈးျမိဳ႕ရဲ႕ တပ္ေဆးရုံတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ကုတင္ ( ၇၀၀ ) ကုိ ေရာက္ရွိ လာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ပစၥည္းေတြခ် ၊ လူစစ္ ၊ တန္းစီ ပါတယ္။ တပ္မေတာ္မွာ ဘယ္ေနရာကိုပဲ သြားသြား ၊ လူျပန္စစ္ပါတယ္။ အားလံုးျပီးေတာ့ ဘာဂ်ာေဆာင္လို႕ ေခၚတဲ့ အေဆာက္အဦး ( ေဟာ ) မွာ ေနရာခ်ေပးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနရာကို ဖုန္ခါ ၊ သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ျပီး ပါလာတဲ့ ဟာေလးေတြ ထုတ္ခင္းတာေပ့ါ။ ေတာ္ေသးတယ္ မံုရြာေစာင္ ခပ္ပါးပါး ၂ ထည္ပါလာလုိ႕။ တစ္ထည္ကို ထုတ္ခင္း ၊ တစ္ထည္ကို ျခံဳေပ့ါ။ ကိုယ့္ေသတၱာကိုယ္ ေဘးမွာ ထားျပီး မ်က္နွာသစ္ ၊ ကိုယ္လက္ေဆးျပီးတာနဲ႔ ထမင္းစားဖို႕ အသင့္ျပင္ထားတဲ့ ေနရာမွာ သြားစားၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ( ၆၂၆ ) ေထာက္ပံေရး တပ္က လာ ေကၽြးပါတယ္။ ဒါနဲ႕ စားျပီးေတာ့ ခရီးပင္ပန္းတာေၾကာင့္ အိပ္ရာေစာေစာ ၀င္ခဲ့ပါတယ္။

မနက္ေရာက္ေတ့ာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆးရံုထဲ ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ နိးေတာ့မွ သိတယ္။ ဒါေတာင္ အျပင္ထြက္တဲ့ သူေတြ ေျပာမွ သိတာ။ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြက အားထည့္တယ္လို႕ ေျပာရမလိုပါပဲ။ ေစာေစာထျပီး ဟိုေလွ်ာက္ၾကည့္ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ေပ့ါ။ ေ၀းေ၀းေတာ့ သြားလို႕မရပါဘူး။ ဘာလို႕လည္း ဆိုေတာ့ တိုင္းမႈးက ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေတြ႕မယ္လို႕ ေျပာထားတာကိုး ။ ေနာက္ျပီး အၾကားခ်င္ဆံုး စကားတခြန္းကိုလည္း ၾကိဳျပီး ေျပာထားေသးတယ္ ခင္ဗ်ာ။ တိုင္းမႈးနဲ႔ ေတြ႕ျပီးတာနဲ႔ ခြင့္ျပန္ရမယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ( ၁၀ ) ရက္ေပးမယ္တဲ့ ။ ဒီ ( ၁၀ ) ရက္ေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းလာတဲ့ အရာရွိငယ္တုိင္း ရၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြၾကေတာ့လည္း ေနတာက ျမစ္ၾကီးနား ၊ တာ၀န္က်တာက တနသၤာရီ ဆိုေတာ့ လမ္းမွာတင္ ၾကာကုန္တာေပ့ါဗ်ာ။ အဲဒီလို႕ ကပ္သီးကပ္သပ္ အေနအထားမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတာေပ့ါ။ ဒါနဲ႔ တိုင္းမႈးနဲ႔ ေတြ႕မဲ့ ေန႕ကို ေစာင့္ရင္း ေစာင့္ရင္း ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ေရာက္ျပီး ေနာက္ ( ၂ ) ရက္ အၾကာမွာေတာ့ တိုင္းမႈးနဲ႔ ေတြ႕ရပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက အေရွ႕ေျမာက္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ တိုင္းမႈးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမင့္လိႈင္ပါ။ အရပ္က ၅ ေပ ၅ ေလာက္ပဲရွိပါတယ္။ ပိန္ပိန္ နဲ႔ သေဘာအင္မတန္ ေကာင္းတဲ့ တိုင္းမႈးတစ္ေယာက္ပါ။ သူနဲ႔ေတြ႕မယ္ဆိုေတာ့ ယူနီးေဖာင္း၀တ္ ၊ ဖိနပ္ ၊ ခါးပတ္ ၊ ေကာ္လံဂ်က္ ၊ အပြင့္ အကုန္တိုက္ခၽြတ္ျပီး မနက္ ( ၉ ) နာရီေလာက္ တိုင္းရုံးမွာ သြားေစာင့္ေနရတယ္။ လူစံုေတာ့ တိုင္းမႈး ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီအခါ သတင္းပို႕ ၊ တန္းအပ္ျပီး တိုင္းမႈးက “ အခုလုိ သူ႕အုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ့ တိုင္းမွာ တာ၀န္က်တဲ့ အတြက္ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူမိေၾကာင္း ၊ ၾကိဳဆိုပါေၾကာင္း ၊ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တပ္မေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ေသာ အခ်က္အလက္ အနည္းအက်ဥ္းကို ေမးျမန္းျပီး ျပန္ထြက္သြားပါတယ္။ တုိင္းမႈး တစ္ေယာက္ဆုိေတာ့ အခ်ိန္ မအားတာ ေၾကာင့္လည္း ပါေတာ့ သိပ္ၾကာၾကာ စကားမေျပာလိုက္နိင္ပါဘူး။

ေနာက္ေတာ့ G -1 ( စစ္ဆင္ေရးနွင့္ ဆိုင္ေသာ) ၊ Q - 1 ( အုပ္ခ်ဳပ္မႈနွင့္ ဆိုင္ေသာ ) ၊ A - 1 ( ဥပေဒနွင့္ ဆိုင္ေသာ ) စတဲ့ ဒုတိယ ဗိုလ္မႈးၾကီးမ်ားက သူတို႕နွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အေျခအေန မ်ားကို လိုက္နာ ေစာင့္ထိန္းဖို႕ မွာၾကား ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အားလံုးျပီးေတာ့ အၾကားခ်င္ဆံုး စကားေလး တစ္ခြန္းကေတာ့ ဒါျပီးရင္ MO ထုတ္ေပးျပီး မနက္ျဖန္ ခြင့္ ( ၁၀ ) ရက္ေပးလိုက္ပါဆိုေတာ့ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းသာလံုး ဆို႕သြားတာေပ့ါ။ အိမ္ကို ခဏျပန္ရမယ္ ဆိုတာ ၾကိဳသိေနေပမယ့္ ေစာေစာစီးစီး ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ထားပါဘူး။ ဒါနဲ႔ လာရိႈးျမိဳ႕ကို ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ ေလွ်ာက္မၾကည့္နိင္ ေသးပဲ အိပ္ျပန္ဖို႕ ျပင္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ နည္းနည္း စျပီး အခက္ေတြ႕တာက ကား ။ လားရိႈးကားဂိတ္က ဘယ္နားရွိမွန္း လည္း မသိဘူး။ ေနာက္ျပီးေတာ့ MO ထုတ္ေပးတယ္ ဆိုေပမယ့္ ျပန္သြားရမွာ ရထားလမ္းၾကီးပဲဗ်။ ဟဲ..ဟဲ ။ ဒီတခါေတာ့ ဘယ္ရမလဲ ။ မစီးေတာ့ဘူး။ သိသြားျပီ။ ေနာက္ျပီး အိမ္ကို ျမန္ျမန္ ေရာက္ခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း ၊ ရထားဆို ေနာက္က်မွာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ မစီးၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကားစင္းလံုးဌားဖို႕ စီစဥ္ရတာေပ့ါ။

အိမ္ျပန္လမ္းသို႕....

ဘယ္က ဌားရမွန္းမသိဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကားဂိတ္ဘယ္မွာ ရွိသလဲ ေမးရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ေနာက္တစ္ေယာက္ရယ္ ကားသြားဌားတာေပ့ါ။ ေမးစမ္းျပီး သြားရတာ။ ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ကားက ဟိုင္းလပ္ကားပါ။ သူတို႕ကလည္း မႏၱေလးကို ဆင္းမွာ အခ်ိန္က မမီွေတာ့ဘူး။ ဘာလို႕လည္း ဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ညေန ( ၄ ) နာရီ ရွိေနပါျပီ။ ဒီေတာ့ ေနာက္ခ်ိဳ ဂိတ္က ပိတ္ေတာ့မွာ ဆိုေတာ့ သြားခ်င္ရက္နဲ႔ သူတို႕က မသြားျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္း ျပန္ခ်င္ေနတာဆိုေတာ့ သူတို႕ကို ကတိေပးလိုက္ပါတယ္။ ရေအာင္ေျပာေပးမယ္လို႕ ။ တုိင္းမႈးအမိန္႕ပါတယ္။ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူးေပ့ါ။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႕ကလည္း ကုန္ေတြအနည္းငယ္တင္ျပီး ဌားခ်လာခဲ့တယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ လိုက္ခ်င္တဲ့ သူက မ်ားေနတယ္။ ကားက မဆန္႕ဘူး။ အားလံုး ၂၀ ေလာက္ရွိမယ္ ။ ပစၥည္းေတြနဲ႔တင္ ရႈပ္ေနတာ ဆိုေတာ့ ။ အရင္ေျပာထားတဲ့ လူ ၇ ေယာက္ကိုပဲ ေခၚျပီး တစ္ေယာက္ကို ၃၀၀၀ ေကာက္ပါတယ္။ ေစ်းနည္းနည္း ခ်ိဳတာေပ့ါခင္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ လူေတြခ်ည္း သီးသန္႕စီးတဲ့ ကားမဟုတ္တာေၾကာင့္ရယ္ ၊ သူတို႕ ကုန္ေတြပါ ပါတာေၾကာင့္ရယ္ ၊ မနက္ သူတို႕ကုန္ ပစၥည္း အခ်ိန္မွ ေရာက္တာ အားလံုးေၾကာင့္ ယဥ္စီးခ ေလွ်ာ့ယူတာပါ။

Van ကားနဲ႔ဆို အျပန္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဒီကိုမလာခင္ ၂၀၀၄ တုန္းက က်ပ္ - ၇၀၀၀ ေလာက္ေတာ့ ရွိပါတယ္။ လခက အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္ဆင္းစ အရာရွိ ဒုဗိုလ္ က်ပ္- ၁၁၀၀၀ ပဲရတာပါ။ ဒီေတာ့ ပစၥည္းေတြတင္ လူစုနဲ႔ ညေန ၇ နာရီေလာက္မွ စထြက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာအခ်ိန္ ( ၇ ) နာရီဆိုတာကလည္း ေမွာင္ေနျပီ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ကားေမာင္းသမားကို အရက္မေသာက္ဖို႕ ေတာင္းပန္ရင္း ၊ သတိေပးခဲ့ပါတယ္။ အားလံုးေပါင္း ၉ ေယာက္ဗ်။ ကားသမား ၊ စပယ္ယာ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ( ၇ ) ေယာက္ ေပ့ါ။ ဒီေတာ့ လမ္းခရီးသြားရင္ ( ၉ ) ေယာက္ဆို မသြားေကာင္းဘူး ဆုိျပီး ေမာင္ေက်ာက္ခဲ မင္းလည္း လိုက္ခဲ့လို႕ ေျပာျပီး ေက်ာက္ခဲ တစ္လံုးကို ေကာက္တင္ခဲ့ပါတယ္။ စားစရာ အတြက္ကေတာ့ မပူရပါဘူး။ ဘာလို႕လည္း ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တေတြခ်ည္းပဲ ဆိုေတာ့ ဗိုက္ဆာတာနဲ႔ အနီးဆံုး ဆိုင္မွာ ၀င္ရပ္ျပီး စားလို႕ ျဖစ္နိင္တာေၾကာင့္ ဘာမွ မ၀ယ္ဘဲ ျပန္ခဲ့ပါတယ္။

ကားလမ္းခရီးက ညဘက္ဆိုေတာ့ သိပ္လည္း ဘာမွ မျမင္ရပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ေတာင္တက္လမ္း အေကြ႕အေကာက္ေတြ မ်ားတယ္ဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္ပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က အိပ္လုိက္တာကိုး။ ကားေနာက္ပိတ္ကို တဲြေလာင္းခ်ျပီး အဲဒီေပၚ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ထပ္အိပ္ျပီးလိုက္တာ ။ နည္းနည္း ေၾကာက္တဲ့ ေကာင္ေတြကို အထဲမွာထည့္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕က အျပင္က ေပ့ါ။ ကၽြန္ေတာ္က မေၾကာက္တက္လို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ အထဲမွာ ကားစီးရင္ အိုက္လို႕ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အျပင္ထြက္စီးတာေပ့ါ။ အေပၚက မိုးေကာင္ကင္ၾကီးကို ၾကည့္ ၊ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုၾကရင္း ကာလမ္း ညခရီးကို ျဖက္သန္းခဲ့ၾကပါတယ္။ အိပ္လိုက္တာ ဆိုေတာ့...ေတာင္ပတ္လမ္းေတြမွာ ၾကယ္တစ္လံုးကို ၾကည့္လိုက္ ၊ အဲဒီၾကယ္ကို ၾကည့္ေနရင္း ေတာ္ၾကာ ညာဘက္ ေရာက္လိုက္ ၊ ဘယ္ဘက္ေရာက္လိုက္ ၊ အတည့္ျဖစ္လိုက္ နဲ႔ ၾကယ္ကေတာ့ တစ္ေနရာတည္းေပ့ါ ကိုယ္ကသာ ေတာင္တက္ ဆိုေတာ့ ပတ္ေနတာေလ။ ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ညဆိုေတာ့ ေနမရွိေတာ့ မပူဘူး။ ေအးကလည္း ေအးေနတာေၾကာင့္ ခရီးသြားရတာ သင့္ေတာ္ပါတယ္။

လားရိႈးကားလမ္း တစိတ္တပိုင္း

ဒီပံုေလးကေတာ့ ေနာင္ခ်ိဳဂိတ္ေပ့ါ။ တံတားက ေပးမျဖတ္ဘူးဗ်။ ၆ နာရီေက်ာ္ရင္လား ၉ နာရီေက်ာ္ရင္လား ဆိုေတာေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ အဲဒီနားကို ျဖက္ေတာ့ တံတားမွာ တာ၀န္ရွိသူေတြကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပျပီး ျဖက္သန္းခြင့္ ေတာင္းကာ ျဖက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တပ္မေတာ္သားေတြ ဆိုေတာ့ အေၾကာင္း မရွိေပမယ့္ ေနာင္ခ်ိဳ အထြက္မွာေတာ့ မူးယစ္က စစ္ေဆးေရးနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခါမွာေတာ့......

“ ကြီ်....အား ၊ ေသပါျပီဗ် ၊ ဟ...ဘာျဖစ္တာတုန္း ” ဆိုတဲ့ အသံေပါင္းစံုနဲ႔ အတူ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္စြာနဲ႔ ကားသမားကို ေအာ္ေျပာတာေပ့ါ။ အားလံုးက အိပ္ေနၾကတာ ဆိုေတာ့ အမွတ္မထင္ ဘရိတ္အုပ္လိုက္ေတာ့ တိုင္နဲ႕ ေဆာင့္တဲ့လူ ေဆာင့္ ၊ လူခ်င္း ေခါင္းခ်င္းတိုက္တဲ့သူ တိုက္နဲ႔ ၊ ေတာ္ေတာ္ ပ်ာယာခက္သြားၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေဘးနားမွာ ဓာတ္မီးေရာင္ေတြ လက္ခနဲ႔နဲ႔ ဟိုထိုး ၊ ဒီထိုး လုိက္ထိုးေတာ့မွ အေၾကာင္းစံုသိတာ။ အဲဒီမွာ ျပႆာနာက........ သူတို႕က ဟိုလွန္ ဒီလွန္ လုပ္ေတာ့ အိပ္ေနတဲ့ လူေတြလည္း အကုန္နိးကုန္ေရာ။ ျပီးေတာ့ တာ၀န္အရ စစ္ေနတယ္ ဆုိေပမယ့္ စကားေျပာေတာ့ နည္းနည္း ခ်ိဳသင့္တာေပ့ါေနာ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္း စစ္သားေတြဆိုေတာ့ နည္းနည္း နားလည္ေပးသင့္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ခြင့္ျပန္လာတာ ၊ အခ်ိန္မမွီမွာဆိုးလို႕ ညဘက္ၾကီး ဆင္းလာတာပါေပ့ါ။ ေျပာျပလိုက္ေတာ့ နားလည္သြားျပီး ဆက္ေမာင္းခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေမာင္းလာလိုက္တာ မနက္ ၅ နာရီေလာက္ က်ေတာ့ ျပင္ဦးလြင္ကို ျပန္၀င္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရာက္တာနဲ႔ အေဖ နဲ႕ အေမ တည္းေနတဲ့ ေနရာကို ကားကို ေမာင္းခိုင္း ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ၂ ေယာက္လံုးကလည္း ၀မ္းသာေနၾကတယ္။ ကားသမားေတြကို နုတ္ဆက္ ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို နုတ္ဆက္နဲ႔။ ျပီးေတာ့ ၂၄ မိုင္ဂိတ္ကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာျပဖို႕ မွာလိုက္ပါေသးတယ္။ ကဲ..သြားေပဦးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တို႕ေရ။ ေနာက္ ၁၀ ရက္ေက်ာ္ရင္ ျပန္ေတြ႕မယ္ကြ လို႕ ေျပာရင္း ကားကလဲ ျပန္လည္ ေမာင္းထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေအာ္...ဒီလိုပဲ ဘ၀မွာ ခဏတာ ခဲြလုိက္ ၊ ခဏတာ ျပန္ေတြ႕လိုက္နဲ႔ ။ အတည္တက် အေျခအျမစ္ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စစ္သားဘ၀ေတြကို သြားခ်င္တို္င္း သြား ၊ လာခ်င္တိုင္း လာလို႕မွ မရတာကိုး။။

ဒီလိုနဲ႔ အေဖနဲ႔ အေမ့ကို ျပန္ေတြ႕ေတာ့ အေၾကာင္းစံုရွင္းျပရင္း ခ်က္ခ်င္း မႏၱေလးကို ဆင္းဖို႕ ျပင္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္ကေတာ့ ဘူတာၾကီး ေရာက္မွ ၀ယ္မယ္ေပ့ါ။ ဒီလိုနဲ႔ သားအမိသားအဖ ( ၃ ) ေယာက္ မႏၱေလးကို ဆင္းခဲ့ပါတယ္။ ကားက မႏၱေလး ( ၃၅ ) လမ္းမွာ ရပ္ေပးေတာ့ အဲဒီမွာ ပစၥည္းေတြ ခ်ျပီး ဘူတာၾကီးကို သြားဖို႕ ( ၃ ) ဘီးကား ဌားပါတယ္။ ဟဲဟဲ...။ နီးနီးေလး ဆိုေတာ့ ေသတၱာကလည္း မသယ္ခ်င္တာနဲ႔ ဌားလိုက္တာ။ ပစၥည္းေတြလည္း အားလံုး စစ္လိုက္ေရာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဖိနပ္ထုပ္ၾကီး ကားေပၚပါသြားတာ ။ ရွိသမွ် ဖိနပ္ အကုန္ပါသြားတာ။ ေလာေလာဆယ္ စီးထားတဲ့ ေျခညွပ္ကတီၱပါ ပဲ က်န္ခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ မစီးဘဲ ထည့္ထားရင္ ပါသြားမွာ။ ကြန္ဘတ္ဖိနပ္ ၊ ေဘာကန္ဖိနပ္ ၊ ရႈးဖိနပ္ ၊ ကင္းဘတ္ ၊ အကုန္ပါသြားတာ။ ေျပာင္ပါေလေရာ။ ဒါနဲ႔ ၀တ္စံုၾကီးနဲ႔ ျပန္ရင္ ႐ႈးဖိနပ္မရွိလို႕ နွီးရာ ဆိုင္မွာ ၀င္၀ယ္တာ ၈၀၀၀ ေပးလိုက္ရတယ္။ ဆိုးပ...ဘ၀ကလည္း။ အဲဒီလုိ ေသသပ္တာေပ့ါ ။

ဒီလိုနဲ႔ ဘူတာၾကီးကို ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ဗ်ာ......

ဆက္ရန္ ။