ဆိုးသြမ္း

ေနေရာင္ေအာက္မွာလဲ၊
အရိပ္မဲ ရွိတတ္တယ္။

လေရာက္ေအာက္မွာလဲ၊
အရိမ္မဲ ရွိတတ္တယ္။

အလင္းေရာင္ကြယ္ဆိတ္ေတာ့၊
အရိပ္လဲ ေပ်ာက္ျပန္တယ္။

ေမာင့္ရင္ထဲမွာလဲ၊
အရိပ္မဲထင္ေနတယ္။

ေန၊လေရာင္ ကြယ္ဆိတ္ေပမယ့္၊
သည္အရိပ္မပ်က္ျပယ္။


ေမတၱာဆိုတဲ့ အလင္းနဲ႕၊
သတိယျခင္း ဆိုတဲ့ အရိပ္ပါ အခ်စ္ရယ္။

မ်က္စိမွိတ္ထားပါလွ်က္
ေကာင္းကင္ကို သတိရသည့္အခါ
တိမ္မ်ားကို ျမင္ေနရပါသည္။

အလြန္ေဝးကြာသည့္ အရပ္သို႕ ေရာက္ေနပါလွ်က္
ပင္လယ္ျပာကို စဥ္းစားမိသည့္အခါ
လႈိင္းပုတ္သံကို ၾကားေယာင္ေနတတ္ပါသည္။

အခန္းက်ဥ္းထဲမွာ အိပ္ေနပါလွ်က္
ဥယ်ာဥ္ထဲသို႕ စိတ္ေရာက္သြားသည့္အခါ
ႏွင္းဆီရန႕ံကို ခံစားရရွိေနတတ္ျပန္သည္။

ေသဆံုးသည္အထိ
မွတ္မိကၽြမ္းဝင္သြားေစမည့္အရာမွာ
( ငါ့ ) ခ်စ္သူသာျဖစ္ပါသည္။

အဘုိးနႈတ္က ၊ အဆံုးမကို
ခုမွယံုတယ္... သူငယ္ခ်င္း။

ဘေလာ့ဂ္လည္း ပစ္ထားတာ ၾကာပါျပီ။ ေရးခ်င္စရာေတြ ၊ စာဖတ္သူနဲ႔ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးတင္ျပ ခ်င္တာေတြ ရွိေပမယ့္ အေျခအေနေတြက ရပ္ကြက္လူၾကီး ပုဆိုးဖင္ေပါက္ၾကီးနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနသလို ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ဘာမွကို ေျပာခ်င္ ဆုိခ်င္စိတ္ ျဖစ္မလာတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ ပစ္စလက္ခက္ကို ပစ္ထားလုိက္တာပါ။ စီေဘာက္စ္မွာ လာေအာ္တဲ့ မနွင္းပြင့္ေရ.. ျပီးသြားျပီဆိုတာ ေမာ္စကိုမွာ စာသင္ျခင္းအလုပ္ကို ေျပာတာပါ ခင္ဗ်ာ။ ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာကလည္း မေရးပဲ ပစ္ထားရင္ ဆက္မေရးခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုတာပါ သိလုိက္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေရးခ်င္ ေရးခ်င္နဲ႔ ဖတ္မိထားတဲ့ ကဗ်ာေလးပဲ ျပန္တင္လုိက္တယ္။ အသိအမွတ္ျပဳ လာလည္တဲ့ လူေတြကို အားနားပါတယ္ ၊ ခင္လည္း ခင္တယ္ အဲဒီလုိပဲ ေျပာလိုက္ရေတာ့မယ္။ ေအာ္...စာဖတ္သူတို႕ေရ ကဗ်ာကို ကဗ်ာလုိပဲ ဖတ္ပါဗ်ာ။ က်န္တာ ဘာမွ မပါေစခ်င္ပါဘူး။ ေတာ္ၾကာ ဒီကဗ်ာတင္လို႕ ဒီလိုျဖစ္ေနျပန္ျပီ ထင္ေနဦးမယ္။ ကဗ်ာေလး လွလို႕ တင္ေပးတဲ့ သေဘာပဲ ရွိပါတယ္။ က်ေနာ့္ ခံယူခ်က္က ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္မွာ ကိုယ္ပိုင္စာေတြ မေရးနိင္တဲ့ အခါ ၊ စာဖတ္သူအတြက္ အက်ိဳးရွိမယ္ ထင္တဲ့ ၊ စာဖတ္သူအတြက္ တခုခုေတာ့ ခံစားမႈေပးနိင္မယ္ ထင္တဲ့ စာေလးေတြကို ရွာၾကံျပီး တင္ေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ပါ။

မင္း မရွိရင္
ငါ့ အတြက္၊ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး
အေမာေဖာက္ခဲ့တဲ့
ေအာင့္သက္သက္ ေန႕ရက္ေတြမွာ
မင္းသာ...ငါ့ရဲ႕ အသက္ရႈရာ

ၾကမ္းတမ္းခဲ့တဲ့
ခက္ထန္စရာ ရာသီဆိုးထဲမွာ
မင္းသာ...င့ါရဲ႕ လဲေလ်ာင္းရာ

လိႈင္းထန္ခဲ့တဲ့
ထိတ္လန္႕စရာ မုန္တိုင္းမ်ားၾကားမွာ
မင္းသာ...ငါ့ရဲ႕ ကယ္တင္ရာ

မြန္းက်ပ္ခဲ့တဲ့
ရင္နင့္စရာ ေန႕ညမ်ားစြာမွာ
မင္းသာ...ငါ့ရဲ႕ ရင္ဖြင့္ရာ

မင္း မရွိရင္ .. အသက္ရႈမ၀ဘူး
မင္း မရွိရင္ .. လဲေလ်ာင္းရာ ေနရာမရွိဘူး
မင္းမရွိရင္ .. ကယ္တင္မယ့္သူ မရွိဘူး
မင္း မရွိရင္ .. စကားေျပာေဖာ္ မရွိဘူး
မင္း မရွိရင္ .....

ငါ့မွာ.....ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး

( ေမာင္လွမ်ိဳး )

ပန္းပြင့္ ပန္းမိုး..သြန္းျဖိဳးတယ္လို႕
ကိုယ္ခံယူပါ့မယ္......သခင္

မိုးေရထြက္ခ်ိဳးလို႕...နွာေစးမိတဲ့ ကေလးထက္
ကိုယ့္အျဖစ္က ပိုဆိုးပါတယ္

မာနကို ျမွားလုိခၽြန္ျပီး....အျငိဳးၾကီးတဲ့ ေလးအတက္နဲ႔
သခင္ကိုယ္တုိင္ ပစ္ခြင္းမွေတာ့
ကိုယ္က ဘာေၾကာင့္ ေရွာင္ေနရမွာလည္း

သခင္ရယ္........

အျငိဳးၾကီးသူ အခ်င္းခ်င္း
သုဘဒၵါကမွ လူစားလႊတ္ပါေသးရဲ႕


ေမာင္လွမ်ိဳး ( ခ်င္းေခ်ာင္းျခံ )

သူေမ့ျပီလား.....
လူေတြ႕ရန္ မဆိုထားနဲ႔
နွစ္ကိုယ္ၾကားရံု ဖုန္းဆက္တဲ့ ဓေလ့ေတာင္မွ.......
ေၾသာ္......မုန္းရက္ျပီလို႕ထင္ ။

ၾကားေယာင္ကာ
နားေထာင္ရေတာ့မလားရယ္နဲ႔
သူ႕စကား မုသားေတာင္ ယံုခ်င္တက္သူမို႕
( သူေျပာလွ်င္ )......
ပံုျပင္ပင္ တကယ္မွတ္ျပန္ေတာ့
မလည္ပတ္သူလို သူျငိဳျငင္

မလြမ္းတက္လုိ႕လား
လြမ္းတတ္သူ မပူရွိနိင္ပ့ါ
သူသိေအာင္ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ
ဘယ္လိုေမာကာ ဘယ္ေလာက္ရင္ဆို႕ရေပမယ့္
ခင္မို႕လို႕ သူစိမ္းျပင္ျပင္
စိမ္းခ်င္ခ်င္နဲ႔ စိမ္းနိင္ရက္

ခင္ခင္စိမ္းေပမယ့္
ရင္ျငိမ္းေအာင္ အပူမသတ္နိင္လို႕
အပူဇာတ္ကို အခန္းဆက္ေနတဲ့
ပန္းသက္ေသ ေ၀ဒနာပြင့္ေတြက
လြမ္းရက္ရွည္ေၾကြကာ မရင့္ျပန္ေတာ့
ခင္ခင့္လို..... ဘယ္သူခဲြနိင္မလဲ
ပူရဲတယ္ သည္ရင္ကၽြမ္းေအာင္
လြမ္းေတာ့.... ဆယ္သက္


ေမာင္စိန္၀င္း ( ပုတီးကုန္း )

င့ါပခံုးကို ခ်ည္ေနွာင္ရစ္ဖို႕
ပန္းပြင့္အရွင္ေတြနဲ႔ ၾကိဳးကို က်စ္ခဲ့တယ္
မေၾကြ ပစ္လုိက္ၾကပါနဲ႔......။

( သံေယာဇဥ္ဆိုတာ )
ျပတ္သြားရင္ ျပန္ဆက္လို႕မွ မရတာ


မင္းခိုက္စိုးစန္

နဂိုမလွပါဘူး
မိတ္ကပ္ေကာင္းလို႕ပါ

မနက္လင္းကတည္းက
မွန္ေရွ႕မွာ
မိတ္ကပ္လိမ္းရင္း.....ၾကီးျပင္းခဲ့သူ

ေက်ာင္းေနစဥ္က...စ
အလုပ္ခြင္၀င္တဲ့...အလယ္
ပင္စင္ယူသည္အထိ

သူက
မိတ္ကပ္....တေဖြးေဖြးနဲ႔
ဘ၀ကို........ ေတြးေခၚခဲ့တယ္
မိတ္ကပ္....တျပင္ျပင္နဲ႔
ဘ၀ကို........ ရင္ဆိုင္ခဲ့တယ္

မိတ္ကပ္ေတြ....ခြာၾကည့္
ပကတိအတိုင္း ျမင္ရတဲ့အခါ
မလွတာ....ေသခ်ာတယ္

ဒါေပမဲ့
သူက....တစ္သက္လံုး မိတ္ကပ္သံုးခဲ့ေတာ့
ေဟာ.....ေသေတာ့လည္း
မိတ္ကပ္ေတြ မႈန္လို႕

သူ႕ကုိ လုိက္ပို႕သူေတြ မ်က္နွာမွာလည္း
မိတ္ကပ္ေတြ အေဖြးသားနဲ႔ ။ ။

( ျမ၀တီမဂၢဇင္း )

ေအာင္ဆန္းေပးတဲ့ ျမန္မာျပည္...ေအာင္ဆန္းေပးတဲ့ ျမန္မာျပည္

အရပ္ပုပုမ်က္.....ေမွာင္ကုတ္ကုတ္
ပိုသီပတ္သီ အညာသား။

ဘီေအေက်ာင္းသား
စကားမေျပာ
ေျပာရင္မရပ္
ညႇင္းသိုးသိုး အ႐ိုးခံ
ေခါင္းအမာဆံုး
ဇြဲအရွိဆံုး
စိတ္ဓာတ္အျပင္းထန္ဆံုး လူသား။

သူမသိ နားမလည္တာေတြကအမ်ားသား
ေရမကူးတတ္ဘူး
စက္ဘီးမစီးတတ္ဘူး
စႏၵရားမတီးတတ္ဘူး
သီခ်င္းေကာင္းေကာင္း နားမေထာင္ခဲ့ရဘူး
မိန္းမ မပိုးတတ္ဘူး။


ဘိလပ္ျပန္သန္းကို ေမရွင္သီခ်င္း ဆိုခိုင္းခဲ့သူ
ခ်စ္ရတဲ့နာစ့္မေလးၾကည္ကို လူငွားနဲ႔ ပိုးခဲ့ရသူ
ဗြီအိုင္ပီဆိုတဲ့ စာတန္းကို အလြန္စက္ဆုပ္ရြံရွာသူ
လမ္းေဘးမွာ ေက်ာက္ေက်ာေရေသာက္တဲ့ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္
မဂၤလာေဆာင္မွာ ခဲဖိုးေတာင္းတာ နားမလည္တဲ့သူ။

လြတ္လပ္ေရးကိုစဥ္းစားရင္း စစ္ဖိနပ္ေျပာင္းျပန္စီးတဲ့သူ
လြတ္လပ္ေရးကိုစဥ္းစားရင္း ဆံပင္ညႇပ္မၿပီးခင္ ထထြက္သြားတဲ့သူ
ေတြ႕ခ်င္လြန္းလို႔ လမ္းမွာတားတဲ့ ရြာသားေတြနဲ႔
အတူလမ္းေဘးမွာအေၾကာ္စားတဲ့ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္
သူ႕ ကုိယ္သူ ျပည္သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ခံယူတဲ့ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္

“ - ၾကည္... ပဲျပဳတ္နဲ႔ နံျပားရရင္ စားခ်င္တယ္ - ” ဆိုတဲ့
မိန္းမကို မနက္စာျပင္ခိုင္းတဲ့ သူ႕ ရဲ႕ ကမၻာေက်ာ္စာ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္အဆင့္ရဲ႕ အမွားနဲ႔ သာမန္ရဲေဘာ္အဆင့္ရဲ႕ အမွန္ကို
ကြဲကြဲျပားျပားသိတဲ့သူ
လူငယ္ဘ၀၊ လူ႕ ဘ၀ရဲ႕ စည္းစိမ္အရသာေတြ
ခံစားဖို႔ အခ်ိန္မရခဲ့တဲ့သူ
သူ႕ ျဖတ္သန္းမႈမွာ
လြတ္လပ္ေရးဆိုတာတစ္ခုတည္းနဲ႔
ပကတိ႐ိုးရွင္းသန္႔စင္ခဲ့တဲ့သူ
သူ႔ကို
ဒဂုန္တာရာက ကင္ပြန္းတပ္
ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ “ အ႐ိုင္း ” တဲ့။

လုပ္သက္က ခပ္ႏုႏု
ေက်ာင္းသားေပါက္စ
သခင္ေပါက္စ
စစ္သားေပါက္စ
ႏိုင္ငံေရးသမားေပါက္စ
ဘ၀ေတြက အဖံုဖံု
အသက္က ၃၀ မရွိတရွိ။

ဒီေအာင္ဆန္း လက္ေတာက္ေလာက္ေလးကို
ဘာ့ေၾကာင့္
ေနမ၀င္အင္ပါယာၾကီး ဒူးေထာက္ခဲ့ရပါသလဲ...။

တကယ္ဆိုေတာ့
ငါတို႔ေအာင္ဆန္းက
နယ္နယ္ရရမဟုတ္ -
႐ိုးသားတဲ့ျမန္မာေတြထက္
ပို႐ိုးသားတဲ့ေအာင္ဆန္း
သတၱိေျပာင္တဲ့ ျမန္မာေတြထက္
ပိုသတၱိရွိတဲ့ ေအာင္ဆန္း
စြန္႔လႊတ္ရဲတဲ့ ျမန္မာေတြထက္
ပိုစြန္႔လႊတ္ျပတဲ့ ေအာင္ဆန္း၊
ဒီလိုေအာင္ဆန္း
သူ႕ ေသြးသားအ႐ိုးအခ်ဥ္ေတြအားလံုး
လြတ္လပ္ေရးတစ္ခုတည္းနဲ႔အၿပီး
စုစည္းတည္ေဆာက္ျပတဲ့ ေအာင္ဆန္း
တကယ့္အ႐ိုးခံ ေအာင္ဆန္းေပါ့။

ဒီေအာင္ဆန္းကို
လြတ္လပ္ေရးလမ္း၀မွာ ဘြားကနဲ ျမင္လိုက္ရ႐ံုပဲ
ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ဆရာေတြ မႈိင္း၊ ျမ၊ ခ်ိဳတို႔ကအစ
- ငါတို႔ အားကိုးပါရေစ - ဆိုလာၾက၊
ေရွးဘိုးဘြားမိဘျပည္သူေတြက
- ငါတို႔ ကိုကယ္မယ့္ မင္းေလာင္းေပၚၿပီ - ၿပံဳးေပ်ာ္ၾက
လူငယ္ေသြးေသာက္ျမန္မာေတြက
- ငါတို႔ စြန္႔ပါရေစ - ဆိုၿပီး ေရွ႕ထြက္လာၾက
စုၾက၊ ႐ံုးၾက၊ စည္းလံုးၾက။

တကယ့္ဗမာေတြ
မဟာေအာင္ဆန္းအေနာက္က
ျပည္သူ႕ ဒီလႈိင္းလံုးၾကီးေတြရဲ႕
တ၀ုန္း၀ုန္း ႐ိုက္ခတ္သံဟာ
အဲဒီအခ်ိန္က ၀ိတိုရိယဘုရင္မၾကီးကိုေတာင္
အိပ္မက္ေတြ ေအးခဲေစခဲ့သေပါ့။

ေအာင္ဆန္းေရွ႕ ေရာက္ရင္
ရွမ္းေတြက ရွမ္းစကားမဆိုၾက
ကခ်င္ေတြကလည္း ကခ်င္စကားမဟၾက
ေအာင္ဆန္းကို ယံုၾကည္စြာနဲ႔
သူတို႔ သခင္အျဖစ္ သိမွတ္ျပဳၾက
အားလံုးေသာ တိုင္းရင္းသားေတြ။

ဒီျပည္လံုးကြၽတ္အားကို
စုစည္းႏုိင္ခဲ့လိုလည္း
အဂၤလိပ္ေတြက ဒီေအာင္ဆန္းလက္ေတာက္ေလာက္နဲ႔
တစ္စားပြဲထဲ ၀ိုင္းခဲ့ၾကေပါ့
အကင္းပါးသူေတြပီပီ
မတိုက္မီက ႐ံႈးေနတဲ့ ဒီစစ္ကို
ဒင္းတို႔ မတိုက္၀ံ့ၾက
မ်က္ႏွာမပ်က္ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာမယ့္လမ္းကို
သူတို႔ ေရြးခဲ့ၾက
ေအာင္ဆန္းနဲ႔အေတြ႕ မွာ။

ယံုၾကည္အားကိုးတဲ့ မ်က္လံုးေပါင္း သန္း ၆၀
ေအာင္ဆန္းမွာ ရွိတယ္
လြတ္လပ္ေရးကို တ႐ႈိက္မက္မက္ေတာင့္တတဲ့ ႏွလံုးသားသန္း ၃၀
ေအာင္ဆန္းမွာရွိတယ္
ေအာင္ဆန္းေသဆို ေသျပ၀ံ့တဲ့သူ
ေအာင္ဆန္းမွာ တျပည္လံုးရွိတယ္
ဒီ မ်က္လံုးႏွလံုးအသက္ ဗို႔ အားသိန္းသန္းခ်ီ မီးဆလိုက္အားေတြနဲ႔
ေနမ၀င္အင္ပါယာကို ျပတ္ျပတ္သားသား လွမ္းထိုးလိုက္တဲ့အခါ
အေျခာက္တိုက္ ဘ၀င္ျမင့္ေနသူေတြ
အားလံုး အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့ၾက။

ဘယ္ရာဇ၀င္မွာ ခင္ဗ်ားတို႔ ေတြ႕ ဘူးလဲ။
ဂ်ပန္ဆိုတာ မႏူးမနပ္မဟုတ္ဘူး။
အဂၤလိပ္ဆိုတာက ေ၀လာေ၀း
သူငယ္ႏွပ္စားမဟုတ္။
ဒင္းတို႔ေတြေတာင္ ရေအာင္ စည္း႐ံုးႏိုင္တဲ့သူ
ေအာင္ဆန္း။

ဒီေအာင္ဆန္းက စစ္ကို မလို
ဒါေပမဲ့

ရရင္ရ မရရင္ခ် ဆိုတာ ေအာင္ဆန္း၀ါဒ
လြတ္လပ္ေရးကို အျမန္ဆံုးလိုခ်င္ေနတဲ့
အဲ့ဒီအခ်ိန္ ျပည္သူေတြရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ကိုယ္စားလွယ္
ငါတို႔ ေအာင္ဆန္းေပါ့။

ေအာင္ဆန္း
ဒီအခ်ိန္ဆို
၉၃ ႏွစ္ရွိၿပီ
ေအာင္ဆန္းေျပာမယ္
အဘိုးရဲ႕ စကား နားေထာင္...။

- မေမ့နဲ႔
မင္းတို႔
ကေန႔ ရွဴေနတဲ့ ေလဟာ
ငါတို႔
မေန႔က ေခြၽးစက္ေတြဆိုတာ၊
မေမ့နဲ႔
မင္းတို႔
ျမန္မာဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကိုရဖို႔
ငါတို႔
ဘံုးေဘာလေအာ က်ဆံုးေပးခဲ့ရတာ၊
မေမ့နဲ႔
မင္းတို႔
ကမၻာ႔ေျမပံုေပၚတက္ႏိုင္ဖို႔
ငါတို႔
အေလာင္းေကာင္ေတြဆင့္ၿပီး ထမ္းတင္ေပးခဲ့တာ
မေမ့နဲ႔။

ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းမွာ
အေဖႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္
တစ္ေယာက္က
ကိုယ့္ေသြးသားအေဖ

က်န္တစ္ေယာက္က
ျမန္မာလူမ်ိဳးကို ေမြးေပးတဲ့အေဖ
ျမန္မာလူမ်ိဳးရဲ႕ အေဖ
ျမန္မာ့အေဖ
ေအာင္ဆန္းေပါ့။

က်ဳပ္အေဖနဲ႔အဖိုးဟာ ေအာင္ဆန္းသားေတြ
ေအာင္ဆန္းက က်ဳပ္အဖိုး
က်ဳပ္သားက ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ျမစ္ေပါ့
သူ႕ အဘိုးကို သူ လြမ္းတတ္ေနၿပီ
သူ႕ သားက်ရင္လဲ သူ႕ အေဘးနဲ႔
ေပးေတြ႕ ႏိုင္ဖို႔
အခုကတည္းက အေသအခ်ာ
က်ဳပ္ မွာထားရအံုးမယ္။

ခ်စ္သူေတြ အိပ္စက္ေနၾကတာ.....
သြားမနိးလုိက္ပါနဲ႔....၊
ရာသီဥတုကိုက ဆိုးလြန္းတယ္။

နွစ္ေယာက္သား အတူေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ စၾကၤန္မွာ
သစ္ရြက္ေၾကြသံေတြကလဲြလို႕...
ေၾကြကဲြမႈနဲ႔ တိတ္ဆိတ္

အလြမ္းေတြ အျပည့္အသိပ္နဲ႔
ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကိုယ္ပိတ္ထားတဲ့
အခန္းတံခါးေတြ ရွိတယ္.....။

ေဟာဒီ...မွန္ျပတင္းရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာ ပူျပင္း
ပိုးစုိးပက္စက္ ေသေနတဲ့ ေန႕လည္ခင္းတခုပဲရွိ.......၊
ကိုယ့္အရိပ္ေတြ ရွည္လ်ားလာတာကို
ၾကည့္ ၾကည့္ရင္း
အထီးက်န္ျခင္းဆိုတာ
တစ္ေယာက္တည္း အသက္ရႈရင္းေသေနတာ......လို႕
သိလာတယ္။

သြားမနိးလုိက္ပါနဲ႔....
ခ်စ္သူေတြ အတူတူ အသက္ရႈရတဲ့ တန္ဖိုးက
ကမၻာၾကီး ပိုင္စိုးရတာထက္ သာတယ္။

ေဟာဒီ ေႏြရာသီတစ္ခုလံုး ပုပ္သိုး
ခ်စ္သူေတြ အိပ္စက္ေနၾကတာ....မနိႈးလုိက္ပါနဲ႔
သူတို႕ေတြ....ကံဆိုးျပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း
နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္
ေနာက္က်ျပီး သိရတာ ေကာင္းတယ္။

( မင္းခိုက္စိုးစန္ )

“ ကိုယ္တို႕ေနတဲ့ ေလာကၾကီးဟာ
ဘာနဲ႔တူသလဲ ” တဲ့
အကဲစမ္းသလို မင္းကေလး
ေမးမွ ေမးရက္တယ္ကြယ္................။

ခပ္လြယ္လြယ္ ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္
တို႕ျမင္ေနၾက လမ္းေဘးမွာ
မေသေဆးေရာင္းေနတဲ့
အလမၸာယ္ဆရာရဲ႕ ပျခဳပ္နဲ႔ တူသေပ့ါ.....

အထဲမွာကေတာ့ ေျမြမ်ိဳးစံု
ဘယ္ပံုစံနဲ႕ပဲ ကိုက္ကိုက္
ကတိုက္ကရုိက္ ေသၾကရတာခ်ည္းပဲ

ၾကည့္ -
မင္းသိဖို႕ ေျပာျပမယ္။
တကယ္ေတာ့ ငါတို႕
မင္းတို႕တစ္ေတြရဲ႕ ရင္ထဲက အဆိပ္ဟာ
ေျမြဆိပ္ထက္ျပင္းတယ္ဆိုရင္
မင္းယံုခ်င္ပ့ါမလား......

တကယ္ေတာ့
လူသားတစ္ဦးရဲ႕ ကိုယ္ထဲမွာ
အဆိတ္မ်ိဳးအိတ္ ဆိုတာရွိေလရဲ႕..........။

တစ္မ်ိဳးက
ေလာဘဆုိတဲ့
တစ္မ်ိဳးက
ေဒါသဆိုတဲ့
တစ္မ်ိဳးက
ေမာဟဆိုတဲ့
ဒီအေကာင္ေတြဟာ
မင္းတို႕ ငါတို႕မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္းေနရတဲ့
ေျမြဆိုးေတြေပ့ါ........

ျပီးေတာ့
တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳးစီ
ခ်စ္ျပ
တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳးစီ
ျပံဳးျပ
တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳးစီ
မုန္းၾက

လံုး၀ယံုၾကည္တယ္ဆိုတာ ဘယ္အရပ္မွာတဲ့လဲ.....
ဒီေနရာမွာ ေျမြနဲ႔ကင္းတဲ့ အလမၸာယ္ဆရာ ျဖစ္ခ်င္ရင္
ကမၻာစစ္ကိုေတာ့ မုန္းၾကရလိမ့္မယ္ ။ ။


၀င္းေမာင္ ( အျပံဳးေရာင္သီခ်င္း - ကဗ်ာမ်ား )

အသစ္မဟုတ္ဘဲ
ေနေရာင္နဲ႔ ျပန္သထားတဲ့
မနက္ခင္း တစ္ခုမွာပါ....

ကၽြန္ေတာ္ အရူးအမူးျဖစ္ေနတာကေတာ့
အိမ္မက္ထဲက
ေမႊးျမတဲ့ နားရြက္ေလးတစ္ဖက္ပါပဲ။

ေလကလည္း တဟူးဟူး တိုက္ေနရဲ႕
နွလံုးသားေပၚမွာ ခိုကိုးရာမဲ့ က်ီးကန္တစ္ေကာင္က
တစာစာ အာေနေလရဲ႕
အလြမ္းေတြ ဖြာလန္က်ဲလို႕.....

ျမင္မေကာင္းေအာင္ ငိုထားတဲ့
ေတးသြားေလးလိုပဲ သက္ဆင္းခဲ့
သိပ္ေတာ့လည္း မဆန္းပါဘူးကြယ္တဲ့
တခၽြတ္ခၽြတ္ျမည္ေနတဲ့
သစ္ကိုင္းေျခာက္က
မာဂဓဘာသာစကားနဲ႔
ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၽြးသိပ္ခဲ့တယ္။

နွလံုးသား တရပ္စာသာျမင့္တဲ့
ေမွ်ာ္စင့္တစ္ခုေဆာက္ျပီး
ကမၻာဦးအစကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္.....

မီးကို စတင္ေတြ႕ရွိသူဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ရဲ႕ ။ ။



ေမာင္သိန္းေဇာ္

(၁)
စိတ္ကူးအရင့္အမာၾကီးနဲ႔ လြမ္းရတာ
တစ္ကမၻာလံုးကို ထမ္းထားရတာထက္
ပိုေလးတယ္.....

(၂)
ေကာင္မေလးရယ္.....
ေနာက္က်ခဲ့တာက
တစ္စံုတစ္ရာကို ခ်စ္ဖုိ႕.....
ငါတို႕.....
ဘာမွ အဆင္သင့္ မျဖစ္ခဲ့ၾကတာ တစ္ခုပါပဲ။

(၃)

“ ေခါင္းကေလး ၀င္ပါရေစ ”

(၄)

“ လက္ကေလး ၀င္ပါရေစ ”

(၅)

“ ေျခေထာက္ကေလး ၀င္ပါရေစ ”

(၆)
အခ်စ္ဟာ ကုလားအုတ္တစ္ေကာင္ပါပဲ။
ငါ့ရင္ဘတ္ရြက္ထည္ထဲမွာ လာမိုးခို
ငါကေတာ့.....
စြန္႕လႊတ္ဖို႕ အတြက္ သက္သက္ပဲ ၾကိဳခဲ့တယ္။
“ ၀င္ခဲ့ေလကြယ္.....”

(၇)
ျပီးေတာ့.....
အဲဒီ ကုလားအုတ္ရဲ႕ ေျခဖမိုးကို နမ္းရႈပ္....
ရက္ထည္တဲရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို
( ငါ့ဘာသာငါ ) သံုးရာသီလံုးလံုး ေနာက္ဆုတ္ျပီး ထြက္ခဲ့တယ္။
ၾကည့္စမ္း.......
ငါဟာ ပိုးစိုးပက္စက္ ျမင့္ျမတ္ေနလိုက္ပံုမ်ား

(၈)
ေကာင္မေလးေရ....
တို႕ေတြ နားလည္လိုက္ရေအာင္
မင္းနဲ႕ငါ တကယ္နားလည္သြားသလိုပံုမ်ိဳးနဲ႔
နားလည္ ပစ္လိုက္ၾကရေအာင္ေလ.....................။


မင္းခိုက္စိုးစန္

အေ၀းေရာက္ ျမန္မာနိင္ငံသားေတြ အေနနဲ႔ ျမန္မာလို ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ဆိုတာ ဖတ္ရဖို႕ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ဒီေတာ့ တစ္အုပ္တေလေလာက္ ကိုယ့္လက္ထဲ ေရာက္လာရင္ ေပ်ာ္မဆံုးနဲ႕ ။ ဖတ္ခ်င္ ၾကည့္ရႈ႕ခ်င္ၾကတာ သဘာ၀ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆီမွာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ သူ႕ေက်ာင္းကစာအုပ္ ကိုယ္ယူ ၊ ကိုယ္ေက်ာင္းက စာအုပ္ သူ႕ေပးနဲ႔ လဲလွယ္ဖတ္ရႈ႕တက္ၾကပါတယ္။ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ဖတ္ရတာစာရင္ ၊ စာအုပ္ကို ကိုယ္တိုင္လက္က ကိုင္ျပီး ဖတ္ရတာက ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ေနရာ ၊ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ ပံုစံနဲ႕ ဖတ္ရတာ ပိုနွစ္သက္မိပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ တပတ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ကိုမိုးလိႈင္ည ကဗ်ာေလးကို ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ကိုယ္စား ဂုဏ္ယူမိသလုိ ဒီလိုမဂၢဇင္းေတြမွာ ပါနိင္ေအာင္ လည္း ၾကိဳးစားၾကည့္ခ်င္မိပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးကို ကိုမိုးလႈိင္ညကေတာ့ မွတ္မိေနမယ္ထင္ပါတယ္။ ၂၀၀၆ ခုနွစ္ ဧျပီလက ထြက္ခဲ့တဲ့ ရယ္စရာ ရသစံုမဂၢဇင္းမွာ ဒုတိယေျမာက္ကဗ်ာတပုဒ္အေနနဲ႔ ေဖာ္ျပထားခဲ့တာပါ။ ကဗ်ာေလးက......

ေမာင္႔ႏွလံုးသားရဲ႕ဇာတာကို ႀကိဳသိေနခဲ႔လို႔
ေနာင္တေတြကို ပိုင္ဆိုင္သင္႔တယ္တဲ႔လား .....

မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔လား ကံၾကမၼာရယ္
ထုဆစ္လို႔မရတဲ႔အနာဂါတ္ကို ေငးၾကည္႔ရင္း
ကြ်န္မအေတြးေတြ ရပ္တန္႔ခဲ႔ရတာ မ်ားပါၿပီ။

ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ႔ ကြ်န္မကို
ေခါင္းမာခြင္႔ေပးပါ .......ေမာင္

မာယာဆုိတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ
နံမည္ပ်က္ေပါက္ရင္ေပါက္ပါေစေတာ႔
ႏွလံုးသားက ဘယ္သူ႔ကို ကိုးကြယ္တယ္ဆိုတာ
ေဟာဒီ မ်က္ရည္ေတြ သိပါတယ္။

ကၽြန္မကေတာ႔
ေမာင္ရွိတဲ႔အရပ္ကေန
အံတစ္ခ်က္ႀကိတ္ရင္း ျပန္ခဲ႔ပါၿပီ။

ကၽြန္မရဲ ့ေမွ်ာ္လင႔္ခ်က္ေတြနဲ႔
ေမာင္႔ရဲ႔အိမ္မက္ေတြကို ၀န္မေလးေစခ်င္ဘူး ......
ကၽြန္မအေပၚတိုင္တည္ထားတဲ႔သစၥာေတြအတြက္
ေမာင္႔ရဲ႔အနာဂါတ္ကို မရူးႏွမ္းေစခ်င္ဘူး ........

ကြ်န္မကိုသယ္ေဆာင္ခ်င္တဲ႔ေမာင္႔ရည္မွန္းခ်က္မွာ
အားေကာင္းေမာင္းသန္အခ်စ္ေတြျမင္ေပမဲ႔
ဆူးတစ္ခ်က္မ၀င္ေစ႔ခ်င္ဘူး

ကြ်န္မႏွလံုးသား ေဖာက္ျပန္ျခင္းကင္းတယ္ဆိုတာေတာ႔
ဘုရားသခင္တိုင္းက ေခါင္းညိမ္႔မွာပါ .. ေမာင္။

ေမာင္မရွိေတာ႔ေပမဲ႔
ေမာင္ရွိခဲ႔ဖူးတဲ႔ရင္ခြင္ကို......ေႏြးေႏြးေလးထားပါ႔မယ္

ေမာင္ရွိတဲ႔အတိတ္ကို
မ်က္စိေလးမွိတ္ၿပီး...တိတ္တိတ္ေလးလာခဲ႔မယ္

ေမာင္ေနတဲ႔ရင္ခြင္ခန္းကို
ဘယ္ေတာ႔မွ မႏြမ္းေအာင္.....အသက္နဲ႔က်မ္းက်ိန္ၿပီး လြမ္းပါ႔မယ္

သမုဒၵရာ အနား ဘယ္လိုပဲသတ္သတ္
ကြ်န္မနဲ႔ေမာင္ရဲ႕ အအဆံုးသတ္ကိုေတာ႔
လြမ္းမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေဘာင္ခတ္ပါရေစ
ဘယ္ေတာ႔မွ ေဖာက္မထြက္ဘူး ....... ေမာင္

ကၽြန္မရဲ႔ ႏွလံုးေသြးေတြ
အဲဒီ စာမ်က္ႏွာမွာ အျမဲလည္ပတ္ပါ႔မယ္
ေမာင္တစ္ေယာက္ ေက်နပ္ပါေစ။

ညီမေလးေရ
မင္းဆိုေနတဲ့ သီခ်င္း...မင္းဘ၀ရဲ႕ သီခ်င္းဟာ
ငါ့နားနဲ႔ စိမ္းေနတဲ့...ဂီတ အမ်ိဳးအစားပါ ။

ညီမေလးေရ
မင္းဆိုေနတဲ့ သီခ်င္း...မင္းဘ၀ရဲ႕ သီခ်င္းဟာ
ငါမတီး ခက္တက္တဲ့ သံစဥ္ေတြနဲ႔
တည္ေဆာက္ထားတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါ ။

ညီမေလးေရ
မင္းဆိုေနတဲ့ သီခ်င္း...မင္းဘ၀ရဲ႕ သီခ်င္းဟာ
ငါအဓိပါယ္ မဖြင့္ဆိုတက္တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔
ဖဲြ႕သီထားတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါ ။

ညီမေလးေရ
မင္းဆိုေနတဲ့ သီခ်င္း...မင္းဘ၀ရဲ႕ သီခ်င္းဟာ
မလံုျခံဳတဲ့ ငါ့အသံေသတၱာထဲ
ဖမ္းဆုပ္ထည့္ယူဖို႕ မသင့္တဲ့
အျပင္းစား သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါ ။

ညီမေလးေရ
မင္းဆိုေနတဲ့ သီခ်င္း...မင္းဘ၀ရဲ႕ သီခ်င္းဟာ
အသံထြက္ ညံလြန္းမက ညံေနတဲ့ ငါ့အဖို႕
ပါးစပ္ေတာင္မွ မဟ၀ံ့တဲ့
“ကီး” ျမင့္ျမင့္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနခဲ့တာ
မင္း မသိခဲ့ပါလား...မင္းမသိခဲ့တာလား
ညီမေလး ရယ္ ။ ။

ကဗ်ာေရးဖုိ႔အတြက္
ကၽြန္ေတာ္လူလုပ္ေနတာပါဆုိေတာ့
တခ်ိဳ႕ကေမးေငါ့ၾကတယ္…အေမ

မြဲခ်င္တဲ့ေခြးၿပာပုံကုိပဲေရြးတယ္လုိ႔
ၿပာပုံထဲက အေႏြးဓါတ္က
သုိးေမြးထည္ယဥ္ေက်းမႈၿမင့္ၿမတ္တာ
ဘယ္သူေတြသိတတ္မလဲ…..။

ကုိယ္ဟာကုိယ္ေတာင္
လူေမြးလူေတာင္မေၿပာင္လုိ႔
ေၾကြးေဟာင္းေတြမေၾကခဲ့ဘူး…။

အေမ့ ေက်းဇူးဘန္းၿပၿပီး…
တၿခားမိသားစုေတြရဲ႕မ်က္ရည္ေတြကုိ
အဖုိးတန္တဲ့အရာေတြၿဖစ္ေအာင္
ကၽြန္ေတာ္အသြင္ေၿပာင္းမေပးတတ္ဘူး…အေမ

ကၽြန္ေတာ္ရုိးသားခဲ့ပါတယ္…
ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္…
ကၽြန္ေတာ္ရင္ဆုိင္ရတဲ့ေခတ္က
အဲဒီေလာက္နဲ႔မလုံေလာက္ဘူးတဲ႔…အေမ

အေမ့သားက ကဗ်ာေရးရုံပါ
ဘာမွမဟုတ္ခဲ့ဘူး ဘာမွမရႈပ္ခဲ့ဘူး

အမွန္တရားအတြက္ဆုိ
သားဖြားၿပီးစ က်ားသစ္မလုိ
ရန္လုိေနတတ္တာတစ္ခုပါ…

ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာဗ်ဴဟာမရွိဘူးလုိ႔
ေကာက္က်စ္သူေတြကေ၀ဖန္ၾကတယ္
ကၽြန္ေတာ္ကအရုိင္းဆန္ရုံသက္သက္ပါ
မယုတ္မာခဲပါဘူး…အေမ

ဒီဘ၀မွာမေၾကခဲ့တဲ့အေမ့အေၾကြးေတြအတြက္
သံသရာမွာကၽြန္ေတာ့္အေမ ထပ္လုပ္ပါ…

အခုေတာ့သားကဗ်ာေရးပါရေစ
စာနာမႈေတြဆီ
ေလာကလွည္းအိမ္ကုိ
ၿမင္းအုိၾကီးတစ္ေကာင္လုိဆြဲယူေနပါရေစ..အေမ