ဆိုးသြမ္း

စကားေတြ အမ်ားၾကီး မေျပာပါနဲ႔တဲ့
ဆာေလာင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးက
ေပါင္မုန္႕တစ္ဖဲ့ပါ......။
သီခ်င္းေတြလည္း မဆိုျပပါနဲ႔တဲ့
ဂီတကို မသိတဲ့....ဆာေလာင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးက
ပန္းသီးတစ္စိတ္္ပါ......တဲ့။
ေအာ္.....တကယ္ဆို ေစတနာရွိရင္ အကုန္ေပးပစ္လိုက္ ။ ကိုယ့္အတြက္လည္း
မထူးျခားနား ၊ ရသြားတဲ့ လူအတြက္လည္း တစ္ဖဲ့ တစ္စိပ္နဲ႔ မလံုေလာက္။
တကယ္ ေစတနာရွိေပမယ့္ အျပည့္အ၀ မေပးနိင္ရင္ အေစာၾကီးကတည္းက
သြားမေခၚနဲ႔ေလ။ မေလာက္ငွတဲ့ အရာမ်ိဳးဆိုတာ ဘယ္လိုလူမွ အလိုမက်နိင္ဘူးေလ။
သဒၵါတရားကို ေလးစားပါတယ္ ၊ စိတ္အာရံုကို မွန္းၾကည့္လိုရတယ္။
အေစာၾကီးကတည္းက...ေပးဆပ္ဖို႔ရွိေနခဲ့မယ္ဆို တစ္စံုတရာ ကိုေမွ်ာ္လင့္လို႕
မေပးလိုက္ေလနဲ႔။ ရက္ရက္ေရာေရာ ေပးဆပ္လိုက္။ တဘက္လူက မတံုျပန္
ရင္ေတာင္....ကိုယ့္စိတ္ကို ယံုၾကည္ေစတယ္။

ပါးျပင္နုနု
ေခၽြးေတြစုလည္း.....
မ်က္ရည္ဥတို႕ မဖံုးေၾကး။

သနပ္ခါး ေမႊးျမ
ေနေရာင္က်လည္း......
နုတ္ခမ္းလွလွ မမဲ့ေၾကး။

လက္ဖ၀ါးနုနု
ေသြးၾကည္ဥလည္း.....
ေလာကဓံကို မမႈေၾကး။

ေျခဖ၀ါးလွလွ
ဆူးေတြခလည္း.....
မ်က္ရည္စတို႕ မက်ေၾကး၊

ဘ၀ အေရး
ေႏြးေထြးစရာ ၊ အၾကင္နာနွင့္
ေဖြရွာအားမာန္
ေလာက....ဒဏ္ကို
ခုခံရင္ဆိုင္ ၊ တုယဥ္ျပိဳင္လ်က္

နိုင္နိုင္ရႈံးရႈံး ၊ အတူျပံဳးမယ္
မုန္းတယ္လို႕လည္း....မေျပာေၾကးတဲ့။

အဲဒီလိုေျပာျပီး ထြက္သြားလိုက္တာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့လူ မ်က္ရည္ေတာင္
ခမ္းေျခာက္သြားတယ္။ သူမ...ကေတာ့ ျပန္မလာခဲ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္မွာ
တီဗီြတစ္လံုးမွ မရွိပါဘူး....
ဒါေပမယ့္....
တစ္နွစ္နဲ႔ ေျခာက္လလံုးလံုး
ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစုအားလံုးထိုင္ၾကည့္စရာ
အငယ္ဆံုး သမီးေလးမွာေတာ့
တီဗီြတစ္လံုးရွိေလရဲ႕
တီဗီြအမ်ိဳးအစားနာမည္က
“ အရိုးတီဗီြ ” တဲ့ေလ....
အဲဒီ အရိုးတီဗီြ တစ္လံုးကို
အသည္းနွလံုးနဲ႔ ေန႕စဥ္ထိုင္ၾကည့္ရင္း
ျမင္ကြင္းေတြကို အန္ခ်ပစ္လိုက္တာ
မိဘေမတၱာပဲ ျပန္အမ္းစရာ က်န္ေတာ့တယ္။

ဒီကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။
ေနာင္၀င္းထြန္း ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ေရးခဲ့တာပါ။
ဖတ္ရင္းနဲ႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္လြန္းလို႕ တင္ေပးလိုက္တာပါ။

“အေဖ...သား ေက်ာင္းသြားမလို႕ ကားခေပးပါဦး....”
“ဒီေန႕ေတာ့ ေက်ာင္းကို...ဒရိုက္ဘာနဲ႔ေတာ့ မသြားခ်င္ပါဘူး.. အေဖကိုယ္တိုင္
ေမာင္းျပီးလိုက္ပို႕ေနာ္...”

“ အံုနာခ (၂၀၀၀)က်ပ္ရေအာင္ေတာင္ မနည္း နင္းျပီး ရွာေနရတယ္ဗ်ာ”
“မေန႕က ေဘာပဲြရႈံးတာ (၂) သိန္း ေလာက္လစ္သြားတယ္”

“ဟယ္...အထည္ေလးက လွလိုက္တာ။ေန႕ျပန္တိုးနဲ႔ဆို ဘယ္ေလာက္
ေပးရမလည္းဟင္ အမ ”
“၀ူး...ေရွာ့ပင္း ထြက္ရတာလည္း....ေမာလိုက္တာ”

“အငယ္ေကာင္...ေဆးခန္းျပမလို႕ေလ....အေမ့ဆီက ပိုက္ဆံေခ်းလာတာ”
“ အိမ္က အေဖလား....ေနမေကာင္းလို႕ အမေရ ဗဟိုစည္မွာ စပယ္ရွယ္နပ္(စ္)
ငွားျပီး တင္ထားရတယ္”

“လခေလး ရတုန္း...အေဖ ေခါက္ဆဲြေၾကာ္ ၀ယ္လာတယ္ေဟ့...”
“မိန္းမေရ...ဒီေန႕ေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ ညစာ သြားစားၾကတာေပ့ါ”

“ဒီလ ကုန္ရင္ေတာ့....ဆင္းေပးပါ့မယ္ အစ္မရယ္”
“ဟိုေန႕က....ျခံနဲ႔တိုက္ တလံုး ေစ်းေကာင္းလို႕ ဆဲြလိုက္တာ ၆၀၀ေလာက္
က်တယ္”

အဲဒီေန႕က....မေၾကျငာဘဲ
နလံုးသားကို ဗဟိုျပဳ....အေနာက္ေတာင္
မုတ္သုန္ေလ တိုက္ခက္တယ္။

ရလာတဲ့ အက်ိဳးဆက္ကို
ဦးေနွာက္က တင္ျပေတာ့
နွလံုးသား တစ္ခုလံုးနီးပါး ေၾကပ်က္ျပီး
ပင္မေသြးေၾကာ (၅) ခုပ်က္စီးသြားပါတယ္တဲ့။

၀မ္းနည္းျခင္းေတြ ေပါက္ထြက္ ၊ သတိရျခင္းေတြ ယိုစီး
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ဆိတ္သုဥ္း ၊ အမုန္းေသြးေတြ တိုးလို႕
ေျဖသိမ့္ျခင္း ကလူးကို႕စ္ေတာင္ အားသြင္းလို႕ မရေတာ့ပါဘူး။

သက္သာလို သက္သာျငား
နာက်င္တဲ့ ေဆးေတြ ေသာက္ခဲ့ေပမဲ့
စိတ္မေကာင္းစရာ.....ေရာဂါက ေနာက္ဆံုးအဆင့္တဲ့ေလ။

ဒါေပမဲ့....ထူးထူးျခားျခား
အသည္နွလံုးမရွိဘဲ....ငါ အသက္ရွင္နိင္တယ္ဆိုတာ
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ေတာင္....မင္း သိမသြားခဲ့ဘူး။

နုတ္ဆက္လိုက္တယ္....ေကာင္မေလးေရ
လူတစ္ေယာက္ ေျပာဘူးသလို...ဒီည ဘ၀မွာ လမသာခဲ့ဘူးဆိုတာ မွားတယ္ကဲြ႕
တကယ္ေတာ့ ဒီညန႔ဲ အတူ....လ ပါပ်က္သုဥ္းသြားခဲ့တာပါ။