ဆိုးသြမ္း

မေန႕က အိပ္ရာ၀င္တာ ေနာက္က်တာေၾကာင့္ ကိုေလးျဖဴ သီခ်င္းေခြေလး အေၾကာင္းတင္ဖို႕ ေနာက္က်သြားတယ္ဗ်ာ။ ဘယ္္သူေတြ တင္လုိက္လဲေတာ့ မသိဘူး။ ကဲ..... IC ခ်စ္သူေတြျဖစ္တဲ့ ၊ ကိုေလးျဖဴကို အားေပးသူေတြ အတြက္ “ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ သီခ်င္းေခြ ” ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။

“ ကိုယ္တို႕ေနတဲ့ ေလာကၾကီးဟာ
ဘာနဲ႔တူသလဲ ” တဲ့
အကဲစမ္းသလို မင္းကေလး
ေမးမွ ေမးရက္တယ္ကြယ္................။

ခပ္လြယ္လြယ္ ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္
တို႕ျမင္ေနၾက လမ္းေဘးမွာ
မေသေဆးေရာင္းေနတဲ့
အလမၸာယ္ဆရာရဲ႕ ပျခဳပ္နဲ႔ တူသေပ့ါ.....

အထဲမွာကေတာ့ ေျမြမ်ိဳးစံု
ဘယ္ပံုစံနဲ႕ပဲ ကိုက္ကိုက္
ကတိုက္ကရုိက္ ေသၾကရတာခ်ည္းပဲ

ၾကည့္ -
မင္းသိဖို႕ ေျပာျပမယ္။
တကယ္ေတာ့ ငါတို႕
မင္းတို႕တစ္ေတြရဲ႕ ရင္ထဲက အဆိပ္ဟာ
ေျမြဆိပ္ထက္ျပင္းတယ္ဆိုရင္
မင္းယံုခ်င္ပ့ါမလား......

တကယ္ေတာ့
လူသားတစ္ဦးရဲ႕ ကိုယ္ထဲမွာ
အဆိတ္မ်ိဳးအိတ္ ဆိုတာရွိေလရဲ႕..........။

တစ္မ်ိဳးက
ေလာဘဆုိတဲ့
တစ္မ်ိဳးက
ေဒါသဆိုတဲ့
တစ္မ်ိဳးက
ေမာဟဆိုတဲ့
ဒီအေကာင္ေတြဟာ
မင္းတို႕ ငါတို႕မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္းေနရတဲ့
ေျမြဆိုးေတြေပ့ါ........

ျပီးေတာ့
တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳးစီ
ခ်စ္ျပ
တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳးစီ
ျပံဳးျပ
တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳးစီ
မုန္းၾက

လံုး၀ယံုၾကည္တယ္ဆိုတာ ဘယ္အရပ္မွာတဲ့လဲ.....
ဒီေနရာမွာ ေျမြနဲ႔ကင္းတဲ့ အလမၸာယ္ဆရာ ျဖစ္ခ်င္ရင္
ကမၻာစစ္ကိုေတာ့ မုန္းၾကရလိမ့္မယ္ ။ ။


၀င္းေမာင္ ( အျပံဳးေရာင္သီခ်င္း - ကဗ်ာမ်ား )

“ ဟာကြာ....ေတာက္ ၊ ကန္ေလ......ကန္ ၊ ကန္လိုက္ေတာ့ ၊ အာ.....အသံုးမက်တာကြာ ၊
အေစာၾကီးကတည္းက ကန္ထည့္လုိက္ရမွာ ၊ ဒိုင္ကလည္း ပံုမလာပါဘူးကြာ ၊ ဟာ...ဂိုးေတာ့မယ္ဟ ၊ အဲ....ဂိုး...ဂိုး......ဂိုးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ၊ အရူးလားကြ ၊ အခ်ဥ္မ်ား မွတ္ေနလား ျမန္မာကြ ၊
ဘာမွတ္ေနလဲ ”

“ တူ.......................တူ.....................တူ................. ဟယ္လို ”

“ ဟုတ္ကဲ့ ၊ သရက္ေတာ္ ( - ) လမ္း ၊ အခန္း ( - ) က ေဒၚ ( - ) ကိုေခၚေပးပါ ခင္ဗ်ာ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ ခဏေလး ကိုင္ထားေပးပါ......ရွင္ ”

“ အေမလား.....”

“ အေမမရွိဘူး ေမာင္ေလး။ ငါပါ...နင့္အမ ”

“ ေအာ္ ”

“ အေမက လိႈင္သာယာက ေစ်းဆိုင္သြားေနတယ္ ”

“ ေအာ္...ေနေကာင္းၾကတယ္ မဟုတ္လား ၊ အဆင္ေျပၾကရဲ႕လား ”

“ ေအးဟယ္ ၊ လူေတြကေတာ့ ေနေကာင္းၾကပါတယ္ ၊ အဆင္ကေတာ့ ဘယ္သူမွ
မေျပၾကဘူး ဟဲ့။ နင္လည္း...သိမွာပါဟာ ။ အင္တာနက္ သံုးေနတာပဲ ”

“ အင္း.......................... ၊ ဘာေတြလုပ္ေနၾကလဲ အခုေရာ ”

“ ဒီလိုပဲေပ့ါဟာ ၊ အရင္ကထက္ အခုဒီနွစ္က ပိုပိုဆိုးလာတယ္ ၊
ဘယ္အရာမွကုိ အဆင္မေျပတာ ၊ အာလံုးလိုလိုပါပဲ ၊ ေျပာျပရင္ နင္လည္း စိတ္ေကာင္းမွာ
မဟုတ္ဘူး ”

“ ငါတို႕လည္း တက္နိင္သေလာက္ေတာ့ ရုန္းကန္ေနရတာပဲ ၊ သိတယ္ မဟုတ္လား ၊
အယဥ္ေက်းဆံုး ေျပာရရင္ေတာ့ ၊ ထမင္းေတာ့ မငတ္ေသးဘူးဟ ၊ ဟဲဟဲ ( အသက္မပါသည့္ ရယ္သံျဖင့္ )
စာၾကိဳးစား ၊ ငါ့ေမာင္ေလးက လိမ္မာတယ္ ”

“ အမ်ိဳးေတြေရာ ၊ ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲ ”

“ အင္း...သူတို႕လည္း ဒီနွစ္ ကိုင္းက ဘာစိုက္လို႕ ၊ စိုက္ရမွန္းေတာင္ မသိၾကဘူး ၊
ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီး ရွိေနလို႕ ၊ ငါးဖမ္းစားေနတာနဲ႔ အသက္ဆက္ေနၾကတယ္နဲ႔ တူတယ္
ေအာ္..အေဖလာျပီ ၊ အေဖ့ကို ေပးလုိက္မယ္ေနာ္...အေဖနဲ႔ ေျပာလုိက္ဦး ”

“ အေဖ....အေဖလား ”

“ ေအး...သား ၊ အေဖပါကြ ”

“ အေဖ...ေနေကာင္းလား အေဖ ၊ က်န္းမာေရး ၊ အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေျပရဲ႕လား ”

“ လူကေတာ့ ေကာင္းတယ္..သား ၊ အလုပ္ကေတာ့ ပါးတယ္ကြ ၊ စက္ရံုကလည္း
အလုပ္လုပ္စရာ မရွိဘူး ၊ တခါတေလ အျပင္ဘက္ေတာ့ လုိက္ျပင္ေပးတယ္
အမ်ားၾကီးေတာ့ မရပါဘူးကြာ ၊ မင္းညီမေလးေတြ မုန္႕ဖိုးေတြနဲ႔ မင္းအေမဆီေတာ့
၂၀၀၀ ၊ ၃၀၀၀ ေထာင္မ်ိဳးေလာက္ပဲ အပ္နိင္ေတာ့တယ္ ”

“ သားလည္း...စာၾကိဳးစားကြာ ၊ အေဖ..ယၾတာေတြလည္း လုပ္ထားေပးမယ္ ၊
ေနေကာင္းေအာင္ ဂရုစိုက္ ၊ ကဲ..ဘာမွာဦးမလဲ ၊ မင္းပိုက္ဆံေတြ ကုန္ေနလိမ့္မယ္
မင္းအေမက ေတြ႕ခ်င္ေနတာ...ဖုန္းမဆက္လို႕ စိတ္ပူေနေလရဲ႕ ၊ အခုေတာ့ အေဖေျပာလုိက္မယ္
ဟုတ္ျပီလား ”

“ ဟုတ္ကဲ့..အေဖ ၊ အားလံုးကို သတိရပါတယ္လို႕ ၊ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ၾကဦးေနာ္ ”

“ ေအး...သား ၊ ဒါဆို ခ်လိုက္ေတာ့မယ္ သား ၊ ဘိုင္ ဘိုင္ ”

“ ဂေလာက္.......”

ပုိက္ဆံမေပးရလို႕ မက္ခ်င္တိုင္းမက္ေနတဲ့ အနာဂတ္ရဲ႕ ၊ အိမ္မက္ေတြ ရွိမယ္
ခင္ဗ်ားမွာေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာေရာ

မျပည့္စံုေသးတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိမယ္
ခင္ဗ်ားမွာေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာေရာ

မေက်နပ္နိင္ေသးတဲ့ စိတ္ရဲ႕ ၊ ခံစားမႈေတြ ရွိမယ္
ခင္ဗ်ားမွာေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာေရာ

မေရရာလို႕ ေသခ်ာခ်င္တဲ့ ပစၥဳပၸန္ရဲ႕ ၊ အေတြးေတြ ရွိမယ္
ခင္ဗ်ားမွာေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာေရာ

အတူတူ ၾကည့္တာေတာင္ ထပ္တူညီခ်င္မွညီမယ့္ မ်က္လံုးတစ္စံုရဲ႕ ၊ အျမင္ေတြ ရွိမယ္
ခင္ဗ်ားမွာေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာေရာ

ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ တူေပမယ့္.....အသက္ရႈပံုေတြ ကဲြျပားတဲ့ အခါ
ကိုယ့္ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ကိုယ္
ကိုယ့္ေပးဆပ္မႈ႕နဲ႔ ကိုယ္
ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ ကိုယ္

ဒီအတြက္....... ဒါဟာ ၀မ္းနည္းစရာလည္း မဟုတ္ဘူး
၀မ္းသာ စရာလည္း မမည္ဘူး
အနာဂတ္ဟာ လက္ထဲမွာ မရွိေသးတာေၾကာင့္
ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တစိမ္းေတြလို ပဲျမင္ေနၾကဦးမယ္

ဒီကဗ်ာကို ဖတ္တဲ့အခါ
ေျပာခ်င္စရာေတြ ရွိလာလိမ့္မယ္
ခင္ဗ်ားမွာေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာေရာ

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက ဘ၀မွာ ေၾကာက္ရမယ့္ သူေတြရွိေနခဲ့ရတယ္။ အသက္ၾကီးလာတဲ့ အခါလည္း ေၾကာက္ေနရတဲ့ အရာေတြ ရွိေနခဲ့တုန္းပဲ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မျပည့္စံုမႈ ၊ အေတြ႕အၾကံဳ မရင့္က်က္မႈ ေတြနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္ခ်င္ သက္ဆိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ကေလးအရြယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႔ ၃ လမ္းေက်ာ္ အကြာက ညႊန္႕၀င္းထြန္း ၊ ဘဲဥ ၊ ေက်ာ္မိုး ဆိုတဲ့ ကေလးတအုပ္ေနၾကတယ္။ တျခားနာမည္ေတြေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အေမက ငယ္ငယ္တုန္းက အသုပ္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ေရာင္းေတာ့ မနက္တိုင္း ၊ ညေနတိုင္း ေခါက္ဆဲြေတြကို ေစ်းမွာ သြား၀ယ္ရတယ္။ ေစ်းကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႔ မေ၀းေပမယ့္ ေစ်းကုိသြားမယ့္ လမ္းမွာ အဲဒီကေလး တစ္အုပ္ေနထိုင္ၾကတယ္။ သူတို႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕တိုင္း လမ္းမွာ ပိတ္ျပီး စၾက ေနာက္ေျပာင္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကေလးကေလး ခ်င္းေတာင္ လူေကာင္က ပိုေသးေတာ့ သူတို႕အတြက္ အနိင္က်င့္စရာ ၊ စခ်င္ေနာက္ခ်င္ စရာျဖစ္ေနေတာ့တာေပ့ါ။

သူတို႕က ကၽြန္ေတာ္သြားမယ့္ လမ္းမွာ ပိတ္ျပီးရပ္တယ္ ၊ ျပီးရင္ လက္နဲ႔ တြန္းထိုးလုပ္တယ္ ၊ တခါတေလဆို ေဘာင္းဘီကို ဆဲြခၽြတ္တာတို႕ ၊ လက္ထဲက အေမ၀ယ္ခိုင္းလုိက္တဲ့ ေခါက္ဆဲြထုပ္ကို ယူေျပးတာတို႕ လုပ္တက္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွက္ကလည္း ရွက္ ၊ ေဒါသကလည္း ထြက္ ၊ အေမကလည္း ေနာက္က်လို႕ ဆူမွာကို ေတြးျပီး ေၾကာက္ေနရသလို ၊ ဒီေကာင္ေတြကို ျပန္ေျပာရင္လည္း သူတို႕က လူေကာင္လည္း ၾကီးတဲ့ အျပင္ ၊ လူအုပ္ကလည္း မ်ားတာေၾကာင့္ ၊ ေနာင္လည္း အျမဲတမ္းေတြ႕ေနရမွာ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွာ ျပန္လည္း မေျပာရဲ ၊ သူတို႕လုပ္သမွ် ျငိမ္ခံေနရခဲ့ရတယ္။ ျဖစ္နိင္ရင္ အဲဒီေကာင္ေတြ ေနတဲ့လမ္းက ကၽြန္ေတာ္ မသြားခ်င္ဘူး။ တက္နိင္သမွ် ေရွာင္ရွားခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး အေမက ရန္မျဖစ္ရဘူး ၊ ရန္မျဖစ္၇ဘူးလို႕ အျမဲတမ္း မွာထားတာ မဟုတ္လား ။ အခုေတာ့ သူတို႕ကို ကၽြန္ေတာ္ မေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး။ ေၾကာက္တယ္ဆိုတာထက္ ကိုယ္အသားနာခံရမွာမို႕ စိတ္ကို ထိန္းခဲ့ရတာပါ။ သူတို႕ကလည္း အခုေတာ့ လူလတ္ပိုင္း အရြယ္ေတြေရာက္လို႕ ကိုယ့္လုပ္စရာ ရွိတဲ့ အလုပ္ေတြကိုယ္စီနဲ႔။ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ ရီျပနုတ္ဆက္ၾကနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သူတို႕လူစုကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ခဲ့ရတယ္။




ေနာက္တစုကေတာ့ လမ္းထိပ္က လူစု။ သူတို႕လည္း အတူတူပဲ ။ သူတို႕လူစုက အေကာင္ပိုၾကီးတယ္။ လူအုပ္လည္း ေတာင့္တယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ သူတို႕က ကေလးခ်င္းမေျပာနဲ႔ ကိုယ့္ထက္အသက္ၾကီးတဲ့ လူငယ္ေတြကိုေတာင္ အုပ္စုလိုက္ ရိုက္ပစ္တာ ၊ ထိုးပစ္တာေတြ လုပ္တက္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလူစု ၂ စုတည္ရွိတဲ့ အလယ္မွာ ေနရတဲ့လူ။ ဒါေပမယ့္ လမ္းထိပ္က လူစုထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အမ်ိဳးေတာ္တဲ့ သူရခ်ိဳ ဆိုတဲ့ သူပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္ေတာ့ အျဖဲမခံရဘူးေပ့ါ။ ဒီေကာင္နဲ႔ကလည္း ေက်ာင္းက စာသင္ခန္းမွာ အတူတူထိုင္တာေၾကာင့္ ေအးရာေအးေၾကာင္းပါပဲ။ သူတို႕လူစုက ဘဲဥတို႕ လူစုထက္ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာၾကတယ္။ ျဖစ္လာလိုက္ရင္ မိဘက ပိုက္ဆံနဲ႔ ရွင္းေပးေနၾကဆိုေတာ့ အျငိမ္းပဲေပ့ါ။ ကံဆိုးတာကေတာ့ သူတို႕ေတြက အခုထိ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အရက္ေသာက္လိုက္ ၊ မိန္းမကိစၥေၾကာင္လုိက္နဲ႔ပဲ အခုထိ အခ်ိန္ကုန္ေနတုန္း။



ေနာက္တခု ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ခဲ့ရတာက ၄ တန္းတုန္းက ေက်ာင္းမွာပါ။ သူ႕နာမည္က တင္မိုး။ သူ႕အေဖက ဆိုက္ကားနင္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူကလည္း အားရင္အားသလို နင္းေတာ့ ဆိုက္ကားနင္းေတာ္ေတာ္ ကၽြမ္းတယ္။ ပံုဆဲြလည္း အရမ္းေတာ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ၾကီးလာရင္ ပန္းခ်ီဆဲြစားလို႕ မ်က္နွာရလို ရျငားေျပာဖူးတယ္။ သူ႕ကိုေၾကာက္တာက ဒီေကာင္က စရိုက္အရမ္းၾကမ္းတယ္။ အခန္းထဲမွာ သူနဲ႔ အခန္႕မသင့္လို႕ ရန္ျဖစ္ျပီဆုိတာနဲ႔ အဲဒီျဖစ္တဲ့ေကာင္ မ်က္လံုးညိဳခ်င္ညိဳ ၊ မညိဳခ်င္ တစ္ေနရာရာမွာေတာ့ ေသြးထြက္သြားေအာင္ သူက လုပ္ပစ္တက္တယ္။ တင္မိုးနဲ႔ေတာ့ ရန္မျဖစ္ဘူးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေရွာင္တာကိုး။ ေနာက္တခုက ကၽြန္ေတာ္က ေဘာလံုးနည္းနည္းပါးပါး ကန္တက္ေတာ့ သူက ကေလးခ်င္း ပိုက္ဆံေၾကး ကန္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚေခၚကန္တယ္။ အခုေတာ့ တင္မိုးလည္း ဘယ္ဆီေရာက္လို႕ ေရာက္ေနမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ တခါတေလ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဆိုက္ကားတစ္စီးနဲ႔ ေတြ႕ရတက္တယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို မမွတ္မိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ကို ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ သူကို ကၽြန္ေတာ္က ေၾကာက္ခဲ့ဖူးတာကိုး။

ဒါနဲ႔ မူလတန္းေအာင္လုိ႕ ၊ အေျခခံပညာအထက္တန္းေက်ာင္းကို တက္ရျပီေပ့ါ။ တင္မိုးနဲ႔ လြတ္ေပမယ့္ ရပ္ကြက္ထဲက ေကာင္ေတြနဲ႔ေတာ့ အလိုက္သင့္ေပါင္းေနရတုန္းပါပဲ။ တင္မိုးရန္က လြတ္လို႕ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ဒုတိယတင္မိုးကို ေတြ႕ရေတာ့တာပါပဲ။ သူတုိ႕က တင္မိုးထက္ လူေကာင္လည္း ၾကီးတယ္ ၊ စရိုက္ကလည္း ၾကမ္းတယ္ ၊ စာေမးပဲြကို ၁ တန္းကို ၂ နွစ္ေျဖျပီး ေအာင္ေနၾကတာ။ နာမည္ေတြက ေဇၾကီး နဲ႔ ညီညီထြန္း။ ရိုေသမႈအရဆုိရင္ေတာ့ ကိုေဇၾကီး ၊ ကိုညီညီ ေပ့ါ။ သူတို႕က အတန္းက ေမာ္နီတာေတြပါ။



သူတို႕ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေပၚတင္ၾကီး အနိင္က်င့္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အတန္းပိုင္ဆရာမက အတန္းကို ျငိမ္ေအာင္လုပ္ထားဆိုျပီး အပ္ထားခဲ့လို႕ကေတာ့ ေသဖို႕သာျပင္ထားပဲ။ သူတို႕လက္ထဲမွာ လမ္းထဲက ေရပိုက္ထည့္တဲ့ ၁ ေပေက်ာ္ေက်ာ္ ပိုက္ၾကိဳး အျပက္ေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီအျပက္ေတြနဲ႔ စကားမ်ားေနတာတို႕ ၊ လႈပ္လႈပ္ရြရြလုပ္ေနတာတို႕ ဆိုရင္ ရိုက္တာတို႕ ၊ ေကာက္ေပါက္တာတို႕ လုပ္တက္တယ္။ သူ႕ကို ဆရာမအပ္သြားျပီဆို အကုန္လံုးက ေမွာက္အိပ္ေနရတယ္။ အသံလည္း မထြက္ရဘူး။ တခါ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္။ သူက ေက်ာင္းေျပာင္းလာတာ။ အေျခအေနမသိပဲ စကားထမ်ားလို႕ ေဇၾကီးက အသစ္ဆိုေတာ့ ထေဟာက္တာေပ့ါ။ စကားမမ်ားနဲ႔ ေျပာေနတာ မၾကားလားဆိုေတာ့ ဟုိေကာင္မေလးကလည္း မခံဘူး။ ဘာျဖစ္လဲ မ်ားတာ ၊ နင္အပူပါလားလည္း ဆုိေရာ ေမာင္ေဇၾကီးခဗ်ာ အာလံုးေရွ႕မွာ မိန္းခေလးက သူ႕ကို ျပန္ေျပာရမလားဆိုျပီး သူနဲ႔နီးစပ္တဲ့ ခံုေပၚက စတီးထမင္းခ်ိဳင့္နဲ႔ မ်က္နွာကို ေကာက္ေပါက္လိုက္တာ ၊ ေတာ္ေသးတယ္ဗ်ာ ဟုိကေလးမက သိုင္းတက္တယ္နဲ႔ တူတယ္။ မ်က္နွာနားက ပြတ္ျပီး ထြက္သြားတယ္။

ထိမ်ား ထိလုိက္လို႕ကေတာ့ ဟက္တက္ပဲ။ တသက္လံုး အမာရြက္ ျဖစ္က်န္ခဲ့မယ္ အေျခအေနမ်ိဳး။ ဒါနဲ႔ ဟိုကေလးမလည္း ေၾကာက္လန္႕ျပီး ဆရာမသြားတိုင္တာ။ ဆရာမလည္း ေဇၾကီးကို အျပစ္ေပးတာေပ့ါ။ ၂ ပင္လိမ္ ၾကိမ္လံုးနဲ႔ကို ရိုက္တာ။ အဲဒီရိုက္ျပီးကတည္းက ပိုဆိုးလာလိုက္တာ သူတို႕ေက်ာင္းထြက္သြားမွ သက္ျပင္းခ်နိင္ေတာ့တယ္။ မနက္ဆို ေက်ာင္းမွာ သူတို႕နဲ႔ ေတြ႕ရမွာ ေတာ္ေတာ္ကုိ ေၾကာက္တာ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ တတန္းလံုး ေၾကာက္ေနရတာပါ။ သူတို႕သတင္းကေတာ့ ဘာမွ မၾကားရေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ မဟုတ္မခံစိတ္ရွိေနေပမယ့္ အခုအေျခအေနေတြက မဟုတ္လည္း ကိုယ္ပဲ ခံရမွာဆိုေတာ့ ျငိမ္ေနရတယ္။ တခါတေလ ေယာက်ၤားေလးကို ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ေမြးေပးတဲ့ အေဖနဲ႔အေမကို စိတ္တိုခ်င္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို အစ္ကုိျဖစ္ရင္ ညီကကူ ၊ ညီျဖစ္ရင္ အစ္ကိုက ကူနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း။

ေနာက္တခု ေၾကာက္တာက စာအုပ္ကိစၥ။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ညတိုင္းမဟုတ္ေတာင္ အေဖက ေမာင္နွမေတြအတြက္ တစ္ေယာက္ကို မုန္႕ဖိုး ၂ က်ပ္ ဆီေပးေလ့ရွိတယ္။ အခုေခတ္နဲ႔ေတာ့ ၂ က်ပ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ ရီဖို႕ေကာင္းမွာ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ။ အဲဒီတုန္းက စာအုပ္အငွားဆိုင္မွာ ေနာက္ဆံုးလမွ ထြက္တဲ့ ကာတြန္းျဖစ္ျဖစ္ ၊ စာအုပ္ျဖစ္ျဖစ္ အမ်ားဆံုး ၅ က်ပ္ပဲေပးရတယ္။ ၁ ရက္ငွားခေပါ့။ အိမ္မွာ စာဖတ္၀ါသနာ ပါသူက ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ရွိတာေၾကာင့္ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း စာအုပ္ဖိုး ေပးလိုက္ရတဲ့ ေငြဟာ ၊ ကိုယ့္အတြက္ စားစရာ မက်န္ေတာ့တာေၾကာင့္ အျမဲပဲ စာအုပ္အပ္ခါနီးတိုင္း ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ ကေလးဆိုေတာ့ တခါတေလ စားစရာ၀ယ္စားလုိက္ရင္ စာအုပ္မအပ္နိင္ေတာ့တာေၾကာင့္ ေငြတိုးေခ်းထားတဲ့ အတိုင္းပဲ ရက္ေက်ာ္ခေတြပါ ေပးရကာ ေနာက္ဆံုး ၂ က်ပ္တန္ စာအုပ္ခဟာ ၅ ရက္ေလာက္ေနမွ အေဖ့ကို ေျပာျဖစ္ေတာ့ ၁၀ ျဖစ္လုိ႕။

၃ ၊ ၄ ရက္ေလာက္ စာအုပ္မအပ္နိင္ေတာ့ျပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မ်က္နွာက ငိုခ်င္ သလိုလို ျဖစ္ေနပါျပီ။ စာအုပ္ဆိုင္က လာတိုင္မွာလည္း ေၾကာက္ရေသးတယ္။ တခါတေလ စည္းကမ္း မရွိလို႕ ေပ်ာက္သြားခဲ့ျပီ ဆိုရင္ ၅၀ မ်ိဳး ၊ ၁၀၀ မ်ိဳးေလွ်ာ္ရတာဆိုေတာ့ အေဖ့ကိုလည္း မေျပာျပရဲဘူး။ ဒီေတာ့ စာအုပ္က ဖတ္ခ်င္ ၊ စာအုပ္ငွားဖတ္ရင္ ျဖစ္လာမယ့္ ျပႆာနာေတြကို ေတြးျပီး ေၾကာက္မိတယ္။

အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ကိုယ္ရတဲ့ လခေလးနဲ႔ စာအုပ္ေတြ ငွားရံုတင္ မဟုတ္ဘဲ အပိုင္ကို ၀ယ္လိုက္ေတာ့တယ္။ အမ်ားဆံုး ၀ယ္ျဖစ္တာက ဆရာခ်စ္ဦးညိဳရဲ႕ စာအုပ္ေတြပါ။ ဒါေတြအားလံုးက ငယ္ငယ္တုန္းက ရွိခဲ့တဲ့ အေၾကာက္တရားေတြေပ့ါ။ အခုေတာ့လည္း ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ျပံဳးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ေၾကာက္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္တခါ အခ်ိန္ရရင္ ၾကီးလာေတာ့ ေၾကာက္ရမယ့္ အျဖစ္ေတြကို ေရးပါဦးမယ္။

စာဖတ္သူအား အစဥ္ေလးစား ၊ ေက်းဇူးတင္လ်က္

သူက ကဗ်ာကိုလည္း အရူးအမူး စဲြလန္းခဲ့ပါသည္။ “ ပက္ဘလိုနီရူဒါ ” ၏ ကဗ်ာမ်ားအား အာဂံုေဆာင္ နိင္သည္အထိ ဖတ္ခဲ့၏။ ဖခင္က လက္၀ဲ၀ါဒီ တဦးျဖစ္၍ သူ႕ဖခင္၏ စာၾကည့္ခန္းတြင္ ကားမတ္ခ္၏ က်မ္းမ်ားက ရွိျပီးျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ထိုက်မ္းမ်ားကိုလည္း ေလ့လာခြင့္ရခဲ့၏။

၁၉၄၇ ခုနွစ္တြင္ သူသည္ “ ေဗြနိဇာရီး ” တကၠသိုလ္တြင္ ေဆးပညာ သင္ယူခဲ့သည္။ ထိုတကၠသိုလ္မွပင္ ေဒါက္တာဘဲြ႕ ရရွိခဲ့၏။ ၁၉၅၁ ခုနွစ္တြင္ ေဆးတကၠသိုလ္တက္ရင္း ခြင့္ယူ၍ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးနွင့္ အတူ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ တစ္စီးနွင့္ လက္တင္ အေမရိကတိုက္တလႊား ခရီးနွင္ခဲ့ၾကသည္။ ခ်ီလီသို႕လည္း ေရာက္၏။ ၄င္းမွတဆင့္ ပီရူး ၊ အီေကြေဒါ ၊ ကိုလံဘီယာ ၊ ထိုမွ ဗင္နီဇဲြလား....။ ထိုသို႕ လည္ပတ္ရင္းျဖင့္ ထိုခရီးစဥ္မွ သူသည္ လက္တင္ အေမရိကရိွ ျပည္သူတို႕၏ ဆင္းရဲမဲြေတမႈ ၊ လူတန္းစား မညီမွ်မႈမ်ားအား ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ထိုအေၾကာင္းကိုလည္း သူကိုယ္တုိင္ စာျပန္ေရးသားခဲ့သည္။ “ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ဒိုင္ယာရီ ” ဟူေသာ နာမည္ျဖင့္ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါသည္။ အစတြင္ စပိန္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားခဲ့ျခင္းျဖစ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွ အဂၤလိပ္ဘာသာသို႕ ျပန္၍ ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ၂၀၀၄ ခုနွစ္တြင္ ထိုစာအုပ္အား မွီး၍ ရုပ္ရွင္ျပန္ရိုက္ခဲ့ၾကသည္။


၁၉၅၃ ခုနွစ္တြင္ အာဂ်င္တီးနား အစိုးရက ဆရာ၀န္မ်ားအား အတင္းအက်ပ္ အမႈထမ္းခိုင္း၏။ သူက လူတေယာက္ခ်င္း ခံစားေနရသည့္ ေ၀ဒနာအား မကုသခ်င္။ ဤတြင္ သူသည္ အာဂ်င္တီးနားမွ တိမ္းေရွာင္ ထြက္ခဲ့ေတာ့၏။ ပီရူး ၊ အီေကြေဒါ ၊ ပနားမား ၊ ေကာ္စတာရီကာ ၊ နီကာရာဂြား ၊ ဟြန္ဒူးရပ္စ္ ၊ အဲလ္ဘာလဗာဒို ၊ ဂြာတီမာလာတို႕မွ မကၠဆီကိုသို႕ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ မကၠဆီကိုတြင္ သူသည္ က်ဴးဘားမွ ဖီဒယ္ကက္စထရိုတို႕ အုပ္စုနွင့္ ေတြ႕ရာမွ ေပါင္းသင္းမိၾကေတာ့သည္။ ထိုစဥ္က ဖီဒယ္ကက္စထရိုတို႕ အုပ္စုအား “ ၂၆ ေဂ် ” ရဲေဘာ္မ်ားဟု ေခၚၾကသည္။ သူတို႕လူစုကား က်ဴးဘား အာဏာရွင္ “ ဖူလ္ဂ်င္စီယို ဘာတစၥတာ ” အစိုးရအား လက္နက္ကိုင္ ပုန္ကန္ရန္ ၾကိဳးပမ္းေနၾကသည့္ ေတာ္လွန္ေရးသမား လူငယ္မ်ား။ ကက္စထရိုတို႕နွင့္ ပင္ သူစစ္သင္တန္း တက္ခဲ့၏။ သင္တန္းဆရာက မကၠဆီကိုမွ ဗိုလ္မႈးၾကီးေဟာင္းတစ္ဦး ၊ သင္တန္းမႈး ဗိုလ္မႈးၾကီးေဟာင္း “ အယ္ဘာတိုေဘးယို ” က သူ႕အေပၚ မွတ္ခ်က္ျပဳ၏။

သူက်ဆံုးခဲ့သည္ ၁၉၆၇ ခုနွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ( ၉ ) ရက္ေန႕မွ ၊ ဒီေန႕ထိဆို နွစ္ေပါင္း ( ၄၁ ) နွစ္ ရွိေလျပီ။ သူကား ဆရာ၀န္တစ္ဦး။ သို႕ေသာ္ ေမာင္ျပန္ရိုင္ဖယ္ ေသနတ္ကိုသာ ကိုင္၏။

“ လူတစ္ေယာက္ခ်င္း ခံစားရတဲ့ ေရာဂါေတြကို ကုရတာထက္ လူ႕အဖဲြအစည္းအလိုက္ ခံစားရတဲ့ ေ၀ဒနာေတြကို ကုသေပးရတာ ပိုအက်ိဳးရွိပါတယ္ ”

ဟု သူေျပာခဲ့သည့္ စကားျဖစ္၏။ ၁၉၅၉ ခုနွစ္ ဇန္န၀ါရီ ( ၁ ) ရက္ေန႕က က်ဴးဘားနိင္ငံ ဟားဗားနားျမိဳ႕၌ ေျပာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၆၇ ခုနွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ( ၉ ) ရက္ေန႕တြင္ သူကြယ္လြန္ခဲ့ျပီ ဟူသည္ကား အတည္ျပဳနိင္သည္က ေအာက္တိုဘာလ ( ၁၅ ) ရက္ေန႕ ျဖစ္သည္။ က်ဴးဘား သမၼတ ရဲေဘာ္ၾကီး ဖီဒယ္ ကတ္စထရိုမွ အတည္ျပဳ ထုတ္ျပန္ေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ၏ ရုပ္အေလာင္းမွ ျဖတ္၍ ယူလာခဲ့သည္ လက္ေမာင္ရင္းမွ ျပတ္ေနသည့္ လက္နွစ္ဖက္အား ၾကည့္၍ သူကြယ္လြန္ခဲ့ျပီဟု အတည္ျပဳခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ၏ အေလာင္းကိုမႈ မေတြ႕ခဲ့ၾက႐။ နွစ္ေပါင္း ( ၃၀ ) အထိ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ပါသည္။ ၁၉၉၇ ခုနွစ္ ဇူလိုင္လ ( ၁၂ ) ရက္တြင္မွပင္ သူ၏ ရုပ္အေလာင္းအား ျပန္လည္တူးေဖာ္ ရရွိခဲ့သည္။

ဘိုးလီးဗီးယားနိင္ငံ “ ဗယ္ရီဂရန္ေဒသ ” ေလယာဥ္ကြင္းငယ္ေလး အနီး၌ က်င္းငယ္ေလး တစ္ခုအတြင္း ရုပ္အေလာင္း အရိုးစု ( ၇ ) စုအား ေတြ႕ရ၏။ အရိုးစု အမွတ္ ( ၂ )က လက္ေမာင္းရင္းမွ ေန၍ တိုက္ျဖက္ထားျခင္း ခံရသျဖင့္ လက္နွစ္ဖက္စလံုး မရွိ။ DNA စစ္ေဆးမႈျပ၍ သူျဖစ္ေၾကာင္းကို အတည္ျပဳနိင္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုေၾကာင့္ နွစ္ေပါင္း (၃၀) ေက်ာ္ၾကာမွပင္ က်ဴးဘားနိင္ငံ “ ဆန္တာကလာရာျမိဳ႕” ရွိသူ၏ ဂူဗိမာန္အတြင္း ကုိယ္အဂၤ ါ စံုလင္စြာနွင့္ လဲေလ်ာင္းရေတာ့သည္။

သူနွင့္ပတ္သက္၍ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္၏ မွတ္ခ်က္ အျမင္မ်ား


ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္း

သူ႕အား အာဂ်င္တီးနား နိင္ငံ၏ ျမိဳ႕ေတာ္ “ ေဗြနိုဇာရီျမိဳ႕ ” မွ မိုင္ ၁၀၀ ေက်ာ္ေ၀းသည့္ “ ရိုစာရီယုိျမိဳ႕ ” တြင္ ေမြးဖြားခဲ့၏။ “ ရိုစာရီယုိျမိဳ႕ ” က “ ပါရာနာ ” ျမစ္၏ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ ေဒသတြင္ တည္ရွိခဲ့သည့္ျမိဳ႕ ျဖစ္သည္။ စိုစြတ္၏။ အစဥ္အျမဲ ေအးခဲ၍ ေနပါသည္။ ၁၉၂၈ ခုနွစ္ ဇြန္ ( ၁၄ ) ရက္တြင္ ေန႕တြင္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ေမာင္နွမ ( ၅ ) ေယာက္ အနက္ အၾကီးဆံုး ျဖစ္သည္။ ဖခင္ အာနက္စ္စတို ေဂြဗားယာလင္(ခ်္)က အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ဦးျဖစ္ျပီး မိခင္နာမည္က စီလီယာ ဆာနာျဖစ္ပါသည္။ သူကား ငယ္စဥ္က က်န္းမာေရး ခ်ဴခ်ာ၏။ ပန္းနာ ရင္ၾကပ္သည္ တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ရာသီဥတုေအးလွ်င္ ပန္းနာေ၀ဒနာက ထထေဖာက္တက္သည္။

သို႕ေသာ္ အားကစားဖက္တြင္ ထူးခၽြန္ခဲ့သည္။ “ ရဂၢဘီပဲြ ” မ်ားတြင္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ကစားတက္သည္။ ဖခင္က သူ႕အား ငယ္စဥ္ကပင္ ေသနတ္ပစ္ သင္ေပး၏။ စစ္တုရင္ ကစားနည္းတြင္လည္း ထူးခၽြန္သူတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ တဖက္တြင္လည္း ငယ္စဥ္ကပင္ စာအုပ္ပံု အၾကား၌ ၾကီးျပင္းခဲ့ရသူဟု ဆုိရမည္။ သူ႕ဖခင္၏ ကိုယ္ပိုင္ စာၾကည့္ခန္းတြင္ စာအုပ္ေပါင္း ၃၀၀၀ ေက်ာ္ရွိ၏။ “ ဂ်က္လန္ဒန္ ” “ ဂ်ဳးလဘန္း ” “ ဆစ္ဂမန္ဖရိုက္ ” “ ဘာထရန္ရပ္ဆဲလ္ ” အစရွိသည့္ စာေရးဆရာတို႕၏ စာအုပ္မ်ားအား ငယ္စဥ္ကပင္ ဖတ္မွတ္ခဲ့ရသည္။

ဆက္ရန္ ။

ကမၻာၾကီးမွာ ၊ ျမန္မာနိင္ငံမွာ လူသားတိုင္း လူသားတိုင္း ပညာေတြ သင္ေနၾကတယ္။ အသက္အရြယ္အလိုက္ ၊ ကိုယ္ေနရတဲ့ ေနရာအလိုက္ ၊ ကုိယ္တက္နိင္တဲ့ အေနအထား မ်ိဳးစံုနဲ႔ ၊ ဟိုနိင္ငံက ေက်ာင္းသားက ဒီနိင္ငံမွာ ပညာသင္ ၊ ဒီနိင္ငံက ေက်ာင္းသားက ဟိုနိင္ငံမွာ ပညာသင္ ၊ ပညာေတြကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ တက္နိင္သလို သင္ၾကတယ္။ ဒါဟာ သိပ္ကို ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါ။ လူဆိုး ၊ လူမိုက္ေတြ လႊမ္းမိုးတဲ့ ကမၻာၾကီးထက္ လူပညာရွိေတြ လႊမ္းမိုးတဲ့ ကမၻာၾကီးက ပိုေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား။

ေယဘုယ်အားျဖင့္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာနိင္ငံမွာေပ့ါ။ ဘဲြ႕ရတယ္ ၊ ရတဲ့ဘဲြ႕နဲ႔ လုပ္ကိုင္စားေသာက္လုိ႕ အဆင္ေျပသြားတာ ရွိတယ္။ မေျပတာေတြ ရွိတယ္။ ကိုယ္သင္ခဲ့ရတဲ့ ဘာသာဟာ လက္ေတြ႕မွာ အသံုးတည့္ေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလူ႕အတြက္ကေတာ့ ေနာင္ေရးအတြက္ စိတ္ပူစရာ မရွိပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြၾကေတာ့ ေက်ာင္းျပီးေပမယ့္ လုပ္ကိုင္ေတာ့ တျခားအလုပ္အကိုင္ေတြလုပ္လို႕။ ကိုယ့္နိင္ငံရဲ႕ လက္ရိွျဖစ္ေနတဲ့ အေနအထားနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္မွာေပ့ါ။ ထားပါေတာ့ ေျပာခ်င္တာ ဒီအေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

အဘိုးေတြ အဘြားေတြေခတ္က ေျပာၾကတယ္။ ရြာဘက္ေတြ နယ္ဘက္ေတြမွာဆိုရင္ “ လုပ္မေနပါနဲ႔....ေသစာ ရွင္စာ ဖတ္တက္ရင္ ေတာ္ျပီေပ့ါကြာ ” တဲ့။ “ မင္းသားသမီးေတြက ဒီပညာနဲ႔ လုပ္စားမွာလည္း မဟုတ္ဘူး ” အခ်ိန္တန္ ၾကီးလာေတာ့ ငါတို႕လို လယ္သမားျဖစ္မွာ ၊ ဘာျဖစ္မွာ ညာျဖစ္မွာနဲ႔ ” ေျပာဆိုၾကတယ္။ တကယ္ပဲ အခုလက္ရွိ ဘ၀မွာလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြ႕အၾကံဳအရ ဧရာ၀တီတိုင္း ရြာဘက္ေတြမွာ ဆိုရင္ ကေလးအရြယ္ေရာက္ရင္ ေက်ာင္းထားတယ္ ၊ အသက္ကေလး နည္းနည္းၾကီးလာသလို ၊ အတန္းပညာ ၆ တန္း ၇ တန္းေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ အိမ္က မိဘရဲ႕ လက္ငုပ္ရင္း ျဖစ္တဲ့ လယ္ယာ ၊ ကိုင္းကၽြန္း အလုပ္ေတြ ကူလုပ္ကိုင္ရင္း အဲဒီအတက္ပညာကိုပါ သူတို႕ သင္ယူမိသလို ျဖစ္သြားတယ္။

အမွန္ကေတာ့ ကေလးေတြ အေနနဲ႔ သူ႕မိဘ စီးပြားေရးကို ကူညီတာ ၊ အိမ္အလုပ္ ကူလုပ္တာ ျဖစ္တယ္လုိ႕ ယူဆနိင္ေပမယ့္ ၊ တဖက္မွာ ပညာေရးအရ ၾကည့္ရင္ ညဆို ပင္ပန္းတဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ ေစာေစာအိပ္ေပ်ာ္သြားရာကေန စာမၾကည့္ျဖစ္ပဲ ပညာေရးမွာ ပိုမိုဆိုး၀ါးလာပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုး မိဘအလုပ္ကို ကူလုပ္ရင္း သူတို႕လည္း မိဘရဲ႕ အေမြကို ခံယူသြားၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဘယ္သူ႕ဘယ္သူမွာ အျပစ္ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။


ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ပညာေတြသင္ၾကတယ္။ ဘဲြ႕ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခုယူၾကတယ္။ တဖက္ကလည္း ဒီပလိုမာေတြ ၊ ဘာသာစကားေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး အစံုစုံနဲ႔။ တစ္ခ်ို႕က်ေတာ့ ပညာေတြတက္ေတာ့ ဘာျဖစ္လည္း ။ ပညာတက္တာ ထမင္းစားရလို႕လား။ ေလာကမွာ ေငြရွိဖို႕ပဲကြာ။ ေသစာရွင္စာ ဖတ္တက္ရင္ ေတာ္ျပီေပ့ါ။ ကိုယ့္အေပၚ လူလိမ္တာ မခံရရင္ေတာ္ျပီေပ့ါ။ ဒီလိုမ်ိဳး ေျပာတဲ့လူေတြလည္း ရွိတယ္။ မွန္ပါတယ္။ ပညာေတြ တက္တာနဲ႔ လုပ္စားလို႕ရတာေတြ ရွိတယ္။ မရတာေတြရွိတယ္။

ဒါေပမယ့္ ပညာေတြ တက္တာနဲ႔ မတက္တာ ဘာကိုကြာျခားေစသလဲဆိုေတာ့ “ စဥ္းစားေတြးေခၚမႈပါ ” ။ ပညာတက္တဲ့ လူက သူ႕ဘ၀ ထိခိုက္မွာ သိပ္ေၾကာက္တယ္။ သူဒုကၡျဖစ္မယ့္ ကိစၥဆို လွည့္ေတာင္ မၾကည့္ဘူး။ ငါဒါလုပ္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ၊ ငါဒီလုိ ေျပာရင္ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲ ၊ သူ႕မွာ ပညာမတက္တဲ့ လူထက္ စဥ္းစားေတြးေခၚမႈ ပိုသာသြားတယ္။ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ကိုယ္က်ိဳးမငဲ့ဘဲ လုပ္တဲ့သူၾကေတာ့ မပါဘူးေပ့ါဗ်ာ။ သူကေတာ့ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ဆိုကတည္းက ျမင့္ျမတ္တယ္လို႕ကို သက္မွတ္နိင္ပါတယ္။ အသိဥာဏ္နည္းပါးတ့ဲ သူ ၊ ( ပညာေရး နိမ့္ပါးတဲ့သူေပ့ါဗ်ာ ) သူကေတာ့ သူထင္တာ ၊ သူလုပ္ခ်င္တာကို ဇြတ္လုပ္ပစ္လိုက္တာပဲ။ ေရွ႕ေတြေနာက္ေတြ မသိဘူး။ သူ႕ဆီမွာ လတ္တေလာ ခံစားေနရတာကို ၾကည့္ျပီး သူလုပ္ခ်င္တာကို ဇြတ္လုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ မမွားသင့္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြ မွားျပီး ဒုကၡပိုေရာက္တက္တယ္။

အေမ ငယ္ငယ္တုန္းက ေျပာေျပာေနတဲ့ ငါတို႕ ေပးနိင္တဲ့အခ်ိန္ ပညာကို တက္ေအာင္သင္ၾကတဲ့။ ဘာလို႕လည္း အေမ။ သား ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ဘူး။ အိမ္စာလည္း မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လိုခ်င္တာ ၀ယ္ဖို႕ ပိုက္ဆံေတာ့ ရခ်င္တယ္။ ကေလးအေတြးပါ။ အေမကေတာ့ ပညာေတြ တက္ေတာ့ င့ါသား “ အရာရာကို စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္နိင္တာေပ့ါတဲ့ ” ။ အေမေျပာတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကၾကီးမွာ ပညာေတြ တက္ရဲ႕သားနဲ႔ ပညာရွိနည္းနဲ႔ နွိပ္စက္ေနၾကတဲ့လူေတြ ၊ ယုတ္မာေနၾကတဲ့ လူေတြ ရွိတာေတာ့ ဘယ္လိုေျပာမလဲ အေမလို႕ ျပန္ေမးခ်င္မိတယ္။ သူတို႕ေတြက ပညာေတြ တက္ရဲ႕သားနဲ႔ မစဥ္းစားပဲ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္တဲ့အခါ ၊ ပညာမတက္တဲ့ လူေတြလုပ္တာထက္ ပိုေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဆိုတာ အေမကို ဒီတခါျပန္ရင္ ျပန္ေျပာရဦးမယ္။ ဘာလုိ႕လဲဆိုေတာ့ အေမက ပညာမတက္ပါဘူး။ အတန္းပညာကို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာပဲ ျပီးခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ သားပညာ တက္ရင္ေတာ့ အေမတက္သလိုပဲ ျဖစ္ရမယ္။ အေမ့မွာ ရွိတဲ့ ေမတၱာတရား ၊ အၾကင္နာ တရားနဲ႔တင္ အေမဘ၀က အရာရာျပည့္စံုေနပါျပီ။

ဒီတခါျပန္ရင္ေတာ့ အေမ့နားမွာ ကပ္ျပီး “ ေလာကမွာ ပညာတက္ျပီး ၊ ေလာကကို နွိပ္စက္ေနတဲ့ လူေတြရဲ႕အေၾကာင္း ” အေမ့ကိုေျပာျပရဦးမယ္။

ဘ၀မွာ သူနဲ႔ ပတ္သက္လာလွ်င္
ေဆြမ်ိဳးမရွိဘူး ၊ ညီအစ္ကိုမရွိဘူး
သူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး ၊ မိတ္ေဆြ မရွိဘူး
ေမာင္နွမ မရွိဘူး ၊ တခါတေလဆို အေဖအေမေတာင္ မရွိခ်င္ဘူး

သူကလည္း အဲဒီလို မရွိေအာင္
သူ႕သိကၡာကို ထိန္းတယ္
သူ႕ေၾကာင့္ လူေတြ မ်က္ရည္က်တာကို ၾကည့္ျပီး ၀မ္းသာတယ္
သူ႕ေၾကာင့္လူေတြ ေပ်ာ္ရႊင္တာကိုၾကည့္ျပီးလည္း ၀မ္းနည္းျပန္ေသးတယ္

သူ႕ကို လြယ္လြယ္ကူကူ မရရွိနိင္ေပမယ့္
သူကေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ဖ်က္ဆီးနိင္တဲ့ အစြမ္းရွိတယ္

တုတ္ဆဲြ ၊ ဓါးဆဲြ ၊ ေသနတ္ဆြဲ
လက္သီးခ်င္း ၊ လက္၀ါးခ်င္း ေတြမွာလည္း သူပါတယ္
ေလာကမွာ သူသာလွ်င္ အေရးအၾကီးဆံုးလို႕
သူ႕ကိုယ္သူထင္ေနတယ္

ဘယ္သူက သူ႕ကို လူ႕ေလာကထဲ ေခၚလာခဲ့တာလဲ
ေလာကမွာ တစ္စံုတရာကို တန္ဖိုးသတ္မွတ္ဖို႕
သူ႕ကိုမွ ဘာလို႕ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကရတာလဲ

ကမၻာၾကီးမွာ သူ႕ကို အိတ္ထဲေခၚထားနိင္တဲ့ လူမွန္သမွ်
လုပ္ခ်င္ရာကို လုပ္ဖို႕ သူကခြင့္ျပဳထားတယ္
သူ႕မွာ တရားတာ ၊ မတရားတာ
သစၥာရွိတာ ၊ ေဖာက္ျပန္တာေတြ မရွိဘူး
သူ.....သူ.....သူ

မပတ္သက္ခ်င္လည္း ပတ္သက္ေနရဦးမယ္
သူနဲ႔ မပတ္သက္ရင္လည္း ဘယ္သူမွ ကိုယ္နဲ႔လာျပန္ ပတ္သက္မွာ မဟုတ္ေတာ့
ေလာကမွာ သူမရွိရင္ေကာင္းမယ္လို႕ ဆုေတာင္းေပမယ့္
သူဆိုတဲ့ “ ေငြ ” ကိုေတာ့ ပတ္သက္ရဦးမယ္