ဆိုးသြမ္း

ေဘာလံုးခ်စ္သူမ်ားအတြက္ ........Welcome to Fantasy

အြန္လိုင္းဂိမ္း တစ္ခုေလး အေၾကာင္းကို လက္တို႕လိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ။ ဒီဂိမ္းေလးက ပရီးမီးယားလိဂ္မွာ ရွိတဲ့အသင္းေတြထဲမွာ ရွိတဲ့ ေဘာလံုးသမားေတြနဲ႔ ကန္ရတာပါ။ ဘယ္လိုကန္ရတာလဲဆိုေတာ့ ဂိမ္းထဲမွာ အေကာင့္ေဖာက္လိုက္ျပီ ဆိုတာနဲ႔ ကစားသူကို ၀က္ဘ္ဆိုက္ဒ္က ေပါင္ ၁၀၀ ေပးပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေငြေတြထဲက ဂိုးသမား ( ၂ )ေယာက္ ၊ ေနာက္တန္း ( ၅ ) ေယာက္ ၊ အလယ္တန္း ( ၅ ) ေယာက္ ၊ ေရွ႕တန္း ( ၃ ) ေယာက္ ၊ အားလံုးေပါင္း ( ၁၅ ) ေယာက္ကို ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ကစားသမား အလိုက္ ေပးထားတဲ့ ေပါင္ ၁၀၀ နဲ႔ ရေအာင္၀ယ္ရပါတယ္။ ၀ယ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ကစားသမား အလိုက္ တန္ဖိုးေစ်းရွိပါတယ္။

ဥပမာ ဂ်ိဳလ္ကိုးလ္ ကို၀ယ္မယ္ဆိုရင္ တန္ဖိုးက ၈.၉ ရွိတယ္ေပ့ါ။ ေနာက္ကစားသမား တစ္ေယာက္ကို ၀ယ္မယ္ဆိုရင္လည္း သူ႕ေစ်းအတိုင္းရွိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အသင္းတစ္သင္းစီမွ ကစားသမား ( ၃ ) ေယာက္ကိုသာ အမ်ားဆံုး၀ယ္ယူနိင္ပါတယ္။ ဥပမာ ခ်ဲလ္ဆီးက ဂ်ိဳကိုးလ္ ၊ ကာဗယ္လ္ဟို ၊ ဘလက္တီ တို႕ကို ၀ယ္ယူျပီးရင္ ေနာက္ထပ္ ခ်ဲလ္ဆီးမွ မည္သည့္ ကစားသမားကိုမွ ၀ယ္ယူလို႕ မရေတာ့ပါဘူး။ အမ်ားဆံုး ( ၃ ) ေယာက္ေပ့ါ။ ေပါင္ ၁၀၀ နဲ႔ေတာ့ ၁၅ ေယာက္ကို ရေအာင္၀ယ္ရမွာေနာ္။ အဟဲ။ သူက ပဲြအပတ္စဥ္အလိုက္ ကန္ရတာပါ။ ဒီအပတ္ဆို ၃၅ ပဲြျပီးျပီေပ့ါ။ ေနာက္တပတ္ Gameweek က ၃၆ ေပ့ါ။ ကိုယ္ကန္ေစခ်င္တဲ့ သူေတြကို ထည့္ေပးလိုက္ျပီး ပဲြအားလံုးျပီးတာနဲ႔ ကိုယ့္အမွတ္ ဘယ္ေလာက္ ရတယ္ဆိုတာ ေအာက္မွာ ျပထားပါတယ္။ ဥပမာ အမ်ားဆံုးက ၉၆ ၊ သာမန္က ၄၅ ၊ ကိုယ္ရတာ ၄၈ မွတ္ဆိုရင္ေတာ့ ဂြတ္ေပ့ါ။ ေဘးနားက အမွတ္ျပ ရလဒ္က ဒီတစ္ပတ္ ေကာင္းမေကာင္း ျပေပးပါတယ္။ ကဲ ေနာက္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေဘးနားက မီနူးဘားေလး အေၾကာင္းေျပာရေအာင္ဗ်ာ။

Transfers - ဆိုတာကေတာ့ တကယ္လို႕ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ အသင္းမွာ ကစားသမားကို မၾကိဳက္ေတာ့ဘူး ၊ ဒီကစားသမားက အမွတ္မရေတာ့ဘူးဆိုရင္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ နာသြားရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ကစားသမားနဲ႔ ခ်ိန္းေပးတဲ့ ဟာပါ။ တပတ္ကို ၁ ေယာက္သာ free ခ်ိန္းခြင့္ေပးျပီးေတာ့ ၊ ၁ ေယာက္ထက္ ပိုခ်ိန္းခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ အမွတ္ထဲက ၄ မွတ္ျပန္နုတ္ပါတယ္။ ၁-ေယာက္ကို ၄ မွတ္ ၊ ၂ ေယာက္ဆုိေတာ့ ၈ မွတ္ေပ့ါ။ အဲဒီလိုပါ။

Leagues - ဆိုတာကေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူ ေျပာရရင္ ျပိဳင္တာေပ့ါ။ ကိုယ္နဲ႔တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ ၊ ဒါမွ မဟုတ္ တျခား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပိဳင္ၾကတာေပ့ါ။ ငါက ဒီတပတ္ အမွတ္ဘယ္ေလာက္ရလဲ မင္းက ဘယ္ေလာက္ရတယ္ ဆိုတာေပ့ါ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ၁ လ တစ္ခါ မုန္႕ေကၽြးေၾကးျပိဳင္ပါတယ္။ း)

ဂိုးသမား - ဂိုးမေပးရလွ်င္ (၄) မွတ္ ၊ ပဲြခ်ိန္ (၇၀) မိနစ္ပါလွ်င္ (၂) မွတ္ ၊ ကာကြယ္တာ ေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသ ေလာက္ရပါတယ္။

ဘယ္သူမဆို Yellow Care ထိလွ်င္ ရတဲ့အမွတ္ထဲက ( ၁ ) မွတ္နုတ္ပါတယ္။ Red Card ဆိုလွ်င္ေတာ့ -၃ မွတ္နုတ္ပါတယ္။ ဂုိးရရွိေအာင္ Assists လုပ္ေပးရင္ ၃ မွတ္ရပါတယ္။

Captain - တစ္ေယာက္ကို ေပးထားရျပီး Captain ေပးခံရတဲ့ ကစားသမားကေတာ့ သူရတဲ့ အမွတ္အားလံုးကို ၂ နဲ႔ ေ့ျမွာက္ခံရပါတယ္။ ဥပမာ - ဒီအပတ္ ၅ မွတ္ရတယ္ဆို Captain ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူရမွတ္က ၁၀ မွတ္ျဖစ္သြားတယ္ေပ့ါ။

ေဘာလံုးပဲြ ပံုစံအတိုင္း ၁၁ ေယာက္ေရြးခ်ယ္ျပီး လႊတ္ေပးရပါတယ္။ က်န္တဲ့ ၄ ေယာက္ကေတာ့ အရန္ေပ့ါ။ တကယ္လို႕ ကိုယ္လႊတ္ေပးတဲ့ ကစားသမားက မကန္ျဖစ္ဘူးဆို က်န္တဲ့ ၃ ေယာက္ကို အစားထိုးေပးပါတယ္။ ကဲ အားလံုးပဲ နွစ္သက္ၾကလိမ့္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

လိပ္စာေလးကေတာ့ http://fantasy.premierleague.com

တစ္ညေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မနက္ျဖန္ ရုံးျပန္တက္ရမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ရံုးတက္ဖို႕ အ၀တ္အစားေတြ ျပင္ဆင္ေနပါတယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက နာရီက ည(၁၁) ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္တယ္။ ညကလည္း ညနက္ေနျပီ ။ မီးကလဲမရွိေတာ့ ၊ ေနေတာ့လည္း ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့ စိတ္မေျခာက္ျခားေအာင္ ဖေရာင္းတိုင္ မီးေတြ ထိန္ေနေအာင္ ထြန္းရင္း တစ္ေယာက္တည္း သီခ်င္းေလး တညည္းညည္းနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနမိပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ေလေတြ ေတာ္ေတာ္တိုက္လာတာေၾကာင့္ အျပင္မွာ ထြန္းထားတဲ့ ဖေရာင္းတိုင္ မီးေတြ ျငိမ္းကုန္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အခန္းတံခါးပိတ္ျပီး အခန္းထဲမွာပဲ ဖေရာင္းတိုင္ ၃ တိုင္ေလာက္ ထြန္းထား လိုက္တယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခန္းေတြ အားလံုးက လိုက္ကာ ၊ ေစာင္ ၊ ေခါင္းအံုး ၊ ျခင္ေထာင္ ၊ အိပ္ရာခင္း ၊ သဘက္ အကုန္အကုန္လံုး အျဖဴေရာင္ေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ ေလကလည္း ဘယ္ကေန ဘယ္လို စိမ့္ျပီး တိုက္ေနလဲ မသိပါဘူး။ ခန္းဆီး စေတြက လႈပ္လႈပ္သြားတယ္။ ဒီေတာ့ နဂိုကတည္းက တစ္ေယာက္တည္း ေနရလို႕ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္ ဆိုမွ အေတြးေတြက ေလွွ်ာက္ေတြးေတာ့ တာေပ့ါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဆို တစ္စံုတစ္ေယာက္ကပဲ ျပတင္းေပါက္ အျပင္ဘက္ကေန ကိုယ့္ကို ၾကည့္ေနသလုိလို ခံစားမိလာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ရွင္းသြားေအာင္ ဖေရာင္းတိုင္မီး ယူျပီး အျပင္ကို ထြက္ၾကည့္ လိုက္ေပမယ့္ ဘာမွ မရွိပါဘူး။ ဘာရွိမွာလဲ ကိုယ္က ေၾကာက္ေနတာကိုး။

ဒါနဲ႔ ဖိနပ္တိုက္ ၊ ခါးပတ္တိုက္ ၊ ေနာက္ဆံုး အားလံုးျပင္ဆင္ျပီးေတာ့ အက်ီကို တုိင္မွာ ခ်ိတ္အျပီး ေျခလက္မ်က္နွာ သစ္ဖို႕ တံခါးကို ဖြင့္မယ္ အလုပ္မွာ “ ဟင္းးးးးးးးးး ” ဆိုျပီး ညည္းသံကို ေပၚတင္ၾကီး ၾကားလိုက္ရတယ္ဗ်။ ေပၚတင္ၾကီးဆိုတာက ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေပ့ါ။ တိုးတိုးေလး မဟုတ္ဘူး။ အက်ယ္ၾကီး ၾကားလိုက္ရတာကို ေျပာတာပါ။ ျပန္ေတြးမိရင္ ေရးရင္းနဲ႔ေတာင္ ၾကက္သီးထမိပါရဲ႕။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ ေၾကာင္သြားတယ္။ ဟ....ေပၚတင္ၾကီးပါလားေပ့ါ ။ ျပီးေတာ့ ဒီအခန္းေတြ မွာလည္း လူေရာက္ေနတယ္ လို႕လည္း မၾကားမိပါဘူးေပ့ါ။ ဒါနဲ႔ အသံကေတာ့ ေပၚတင္ၾကီး ၾကားလိုက္ေပမယ့္ ငါနားၾကားလဲြတာ ျဖစ္မွာပါေလ ဆိုျပီး မ်က္နွာသစ္ဖို႕ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကို၀င္ ကိစၥျပီးေတာ့ အခန္းျပန္အထြက္ ေနာက္တစ္ခါ “ ဟင္းးးးးးးးးးးး ” ဆိုတဲ့ အသံၾကီးကို ထပ္ၾကားလိုက္ပါတယ္။ အင္း..ပထမက နားၾကားလဲြလို႕ ။ ဒုတိယတစ္ခါကေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ျငိမ္ေနတာေပ့ါ။ သရဲေျခာက္တာ ဆိုရင္ေတာ့ ငါ ေနာက္တစ္ခါ ေသခ်ာေပါက္ၾကား ရဦးမွာ ဆိုျပီး ျငိမ္ေနလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ သိပ္မၾကာပါဘူး ေနာက္တစ္ခါ “ ဟင္းးး ” ဆိုတဲ့ အသံလဲ ၾကားေရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း တခါတည္း ထြက္ေျပးတာ အခန္းတံခါးေတာင္ မပိတ္ခဲ့ဘူး။

သူခိုးသာဆို ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္မဲ့ အေျခအေနမွာ ရိွေလာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တခ်ိဳးတည္း ဆရာၾကီး အိပ္ေနတဲ့ အေဆာင္ကို ေျပးသြားျပီး ဆရာၾကီးကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပတာေပ့ါ။ ဒီလို ဒီလိုပဲ အသံၾကားတယ္လို႕ ဆရာၾကီးလိုက္ခဲ့စမ္းပါလို႕ ေျပာျပီး ၂ ေယာက္သား ဓတ္မီးနဲ႔ အေဆာင္ကို ပတ္ရွာၾကတာေပ့ါ။ လူလား သရဲလားဆိုတာ သိေအာင္လို႕ပါ။ ဒါေပမယ့္ လူေတာ့ မေတြ႕ပါဘူး။ လူမေတြ႕မွာေတာ့ သရဲလို႕ပဲ ေျပာရမလားျဖစ္ေနျပီ မဟုတ္လား။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာၾကီးကို အခန္းထဲမွာ ဟိုဘက္ကုတင္မွာ အိပ္ခိုင္းျပီး တစ္ညကုန္လြန္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႕က စျပီး ဗဟိုကင္းမွာပဲ သြားအိပ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဗဟိုကင္းမွာက ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ညဆို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး သီခ်င္းဆို ၊ စကားေျပာ နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္တာလည္း ျမန္တာကိုး။ ဒီလိုနဲ႔ မနက္ဆို ေလးလပတ္ အစည္းအေ၀းမွာ ျပသဖို႕ တပ္ရဲ႕ စီးပြားေရး အေျခအေနျပဇယား ၊ တပ္တြင္း သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး ဇယား ၊ တပ္တြင္း က်န္းမာေရးဇယား စတဲ့ ဇယားေတြ ကားခ်ပ္ေတြနဲ႔ ဆဲြလိုက္ ၊ဖ်က္လိုက္ မိတၱဴကူးလုိက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေခါင္းေနာက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ညေနဘက္ ၅ နာရီေလာက္ ရံုးဆင္းမွ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ျခင္းခက္ ၊ ေဘာလံုးကန္နဲ႔ ကြတ္ခိုင္မွာ ရွိတဲ့ ရက္ေတြကို အခ်ိန္ျဖဴန္းလိုက္တယ္။

ကြတ္ခိုင္ျမိဳ႕

ျမိဳ႕က သိပ္ေတာ့ အက်ယ္ၾကီးမဟုတ္ပါဘူး။ ျမိဳ႕ထဲကို ၀င္လာရင္ ၾကိဳဆိုပါ၏ဆိုတဲ့ မုဒ္ဦးေတြ႕ရမယ္။ ျပီးေတာ့ ကားလမ္းက အလည္ေခါင္က်က် တစ္လမ္းထဲ ရွိျပီးေတာ့ ေဘးဘယ္ညာမွာ အိမ္ေတြ ၊ ထမင္းဆိုင္ေတြ၊ စားေသာက္ဆုိင္ ၊ ကုန္စံုဆိုင္ ေတြ ေဆာက္လုပ္ထားတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ ေဆးရံု ၊ ေက်ာင္း ၊ ေစ်း ၊ စာတိုက္ ၊ ေတာင္္ေပၚေစတီ ၊ ကစားကြင္း စသည္ျဖင့္ ျမိဳ႕အဂၤါနဲ႔ ေလ်ာညီစြာ ေဆာက္လုပ္ထားတာ ကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ က်မ္းစာေက်ာင္းလည္း တည္ရွိပါတယ္။ ပထ၀ီဘာသာ စကားနဲ႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ရြာတန္းရွည္သေဘာမ်ိဳးေပ့ါ ၊ ျမိဳ႕ဆိုေတာ့ ျမိဳ႕တန္းရွည္ေပ့ါ။ လမ္းခဲြတစ္ခုရွိျပီးေတာ့ နာမည္က “ တာမိုးညဲ ” လမ္းခဲြပါ။ လက္ဖက္ေျခာက္မွာ တားမိုးညဲ လက္ဖက္ေျခာက္က ေတာ္ေတာ္ေလး နာမည္ၾကီးသလို ေသာက္လို႕လဲ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဧရိယာ အက်ယ္အ၀န္းက ရန္ကုန္က ျမိဳ႕နယ္ တစ္ခုစာ ေလာက္ပဲရွိပါတယ္။ ဒါေတာင္ ေတာ္ေတာ္က်ယ္တဲ့ ျမိဳ႕နယ္ေတြေလာက္ဆို မရွိေလာက္ပါဘူး။

လူဦးေရ - အားလံုးေပါင္းမွာ ၂ ေသာင္းေလာက္ေတာင္ ျပည့္ပါ့မလား မသိပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေလး နည္းပါးပါတယ္။ ဒီထက္မကလဲ ရွိခ်င္ ရွိနိင္ပါတယ္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ျမိဳ႕ျဖစ္တာေၾကာင့္ တျခားျမိဳ႕ေတြမွာ အလုပ္သြားလုပ္တာေၾကာင့္လည္း ျမိဳ႕မွာ လူသိပ္မရွိတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္နိင္ပါတယ္။

စီးပြားေရး - ေစ်းထဲမွာေတာ့ အ၀တ္အထည္ ၊ လူအသံုးအေဆာင္ ပစၥည္း ၊ အီလက္ထေရာနစ္ ပစၥည္းေတြ ေရာင္းပါတယ္။ က်န္တာကေတာ့ ျဖစ္ျဖစ္ေျမွာက္ေျမွာက္ရယ္လုိ႕ မေတြ႕ရပါဘူး။ မႏၱေလး - မူဆယ္ လမ္းမွာ ေခတၱနားရာ ျမိဳ႕တစ္ခုျဖစ္တာေၾကာင့္ ျဖက္သြား ျဖက္လာ ခရီးသြားေတြေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။

ရာသီဥတု - ကြတ္ခိိုင္က ျမန္မာနိင္ငံရာသီဥတုနဲ႔ ဆုိရင္ေတာ့ အေတာ္ေအးတယ္လို႕ ဆိုရမွာပါပဲ။ တစ္ေန႕လံုး ေရခ်ိဳးတိုင္ကီကို ေနပူထဲမွာ ထားတာေတာင္ တိုင္ကီတစ္ခုမွ အရစ္ ၂ ရစ္နဲ႔ အပိုင္း ၃ ပိုင္းပါတာေတာင္ အေပၚဆံုးအပိုင္းပဲ ေႏြးေလာက္ေအာင္ ေအးပါတယ္။ တစ္ခါတေလ အုတ္ေရကန္ ထဲမွာထည့္ထားရင္ မနက္ဆို အေပၚယံေရေလးေတြက ခဲေနတက္ပါတယ္။ မိုးသီးေတြလည္း ခဏခဏ ေၾကြက်တက္ပါတယ္။

တစ္ေန႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပ်င္းတာနဲ႔ ညေန ၇ နာရီေလာက္ ျမိဳ႕ထဲကို ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ မၾကည့္တာ အေတာ္ၾကာျပီ ျဖစ္တဲ့ ခ်ဲလ္ဆီး ေဘာလံုးပဲြလည္း ၾကည့္ရင္း ၊ ျမိဳ႕ရဲ႕ ညဘက္ အေျခအေနေလးကိုလည္း သိခ်င္တာေၾကာင့္ပါ။ ရာသီဥတုကလည္း ေအးေတာ့ ေဘာလံုးပဲြ မၾကည့္ခင္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္း ျမိဳံ႕ေနလူထုရဲ႕ အေျခအေနကို အကဲခက္မိေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ေနတာ ၁၀ ေယာက္မွာ ၆ ေယာက္ေလာက္က မိန္းခေလးေတြျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါနဲ႔ လမ္းမေပၚၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကတာက မိန္းခေလး အုပ္စုလိုက္ေတြခ်ည္းပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္တာလားေတာ့ မေျပာတက္ပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အံၾသသင့္သြားတယ္။ ေအာက္ျမန္မာျပည္မွာက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တာက ေယာက်ၤားေလးေတြပဲကိုး။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္တယ္။ ဘယ္မွေတာ့ သိပ္ထူးျခားတာ မေတြ႕ရပါဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ပါပဲ။ တစ္ခုရွိတာက ကၽြန္ေတာ္ မသိေသးတာလဲ ပါမယ့္ထင္ပါတယ္။ ေလာင္းကစားရံုေတြ ရွိတယ္လို႕ေတာ့ သတင္းသဲ့သဲ့ၾကားမိပါတယ္။ ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ဒိုင္လ်ိဳေလးေတြေပ့ါဗ်ာ။

မနက္ျဖန္ ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လားရိႈးကုိ ဆင္းရေတာ့မွာေၾကာင့္ ဒီေန႕ညမွာ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ အကုန္လံုးကို စုထားျပီး ညအိပ္ရာ ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ လားရိႈးေရာက္ရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ အိမ္ကို မွာဖို႕လည္း အဆင္ေျပ ၊ မစားရတာေတြလည္း အတိုးခ် စားမယ္ဆိုျပီး ေပ်ာ္ေနတာေပ့ါ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ မွန္းခ်က္နဲ႕ နွမ္းထြက္ လံုး၀ကုိ လဲြေတာ့တာပါပဲ။ တပ္က လန္ဂ်န္း ကားေပၚမွာ အဘရယ္ ၊ အဘကေတာ္ရယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ၊ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ၾကပ္ၾကီးနဲ႔တပ္ၾကပ္ရယ္ ၊ အဘရဲ႕ရဲေဘာ္ရယ္ ၊ ရံုးစာေရး ၃ ေယာက္ရယ္ ၊ ေက်ာက္ခဲတစ္လံုးရယ္ အားလံုးေပါင္း ၁၀ ေယာက္ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ လမ္းမွာ ျမိဳ႕ျပင္ ထြက္ထြက္ခ်င္း ျပႆာနာနဲ႔ စတိုးတာက ကုန္တင္ကား ေမာင္းသမားတစ္ေယာက္နဲ႔ အန္တီၾကီး တစ္ေယာက္ စကားမ်ား ေအာ္ဟစ္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီ အေဒၚၾကီးက သူ႕သမီးကို ကားတိုက္သြားလို႕ ဆုိလား ကားလမ္းမေပၚမွာ ေအာ္ျပီး ငုိေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ကားကိုရပ္ျပီး အေျခအေန ဘာျဖစ္တယ္ ဆိုတာ ဆင္းေမးရတာေပ့ါ။ ကားကေတာ့ ၁၀ ဘီးကာ ကုန္တင္ကားၾကီးပါ။ အေဒၚၾကီးက လမ္းမွာ သူ႕သမီးကို ကားနဲ႔တိုက္သြားျပီး ထြက္ေျပးသြားတာလို႕ ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း “ ဟာ ဒါဆုိရင္ ရဲကိုေခၚမွ ျဖစ္မွာေပ့ါ ” ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ရဲေခၚ ၊ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေတြလည္း ေရာက္လာျပီးေတာ့ ေျဖရွင္းေနၾကပါတယ္။ ဒါေတာင္ ကားသမားက ရဲစခန္းေခၚတာကို မလိုက္ဘူးခ်ည္း ျငင္းျပီး ရွင္းလွ်င္ ဒီေနရာမွာ ရွင္းဟု ဆုိတာေၾကာင့္ မတက္သာတဲ့ အဆံုးဖမ္းေခၚသြားတာကို ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ေအာ္..ဒုကၡ ဒုကၡ ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ လားရိႈးျ့မိဳ႕ကို ေရာက္ေတာ့ တိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္က စီစဥ္ေပးတဲ့ ေဂဟာမွာ ေနရပါတယ္။ တပ္ရင္းမႈးေတြ အတြက္ ေဂဟာေတြပါ ။ ပါလာတဲ့ စစ္သည္ေတြကို က်ေတာ့ ခန္းမေဆာင္ေပးထားပါတယ္။ ေဟာ သေဘာမ်ိဳးေပ့ါ။ အေရွ႕ေျမာက္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္မွာ ရွိတဲ့ တပ္အားလံုးဆိုေတာ့ လူကလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ျပႆာနာရွိတာက ကၽြန္ေတာ္တို႕လို အေပၚမေရာက္ ေအာက္မေရာက္ေတြပါ။ အဘနဲ႔ အတူေနဖို႕လည္း မရ ၊ ေအာက္က တပ္ေပါင္းစံုက ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔လည္း အတူမအိပ္ခ်င္ တာရယ္နဲ႔ ညေရာက္မွာကို ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ေနမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း စစ္သားဆိုေတာ့ နုမေနေတာ့ပါဘူး။ ေဒါင္က်က် ျပားက်က် မဟုတ္လား။ ျပီးေတာ့ မနက္မွာ ကိုယ့္တပ္ရင္းမႈး ေဆြေႏြးပဲြမွာ အဆင္ေျပစြာ ေျပာနိင္ေအာင္ စာရိုက္ရ ၊ စီရ နဲ႔ ညဘက္ေတြဆို ၃ နာရီေလာက္မွအိပ္ ၊ မနက္ဆို ( ၅ ) နာရီေလာက္ ျပန္ထနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ေလးကို အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့ရပါတယ္။ တခါတေလ က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မနိးဘူးဗ်။ ပင္ပန္းေတာ့ မရေတာ့ဘူး။ တရက္ဆို အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ၉ နာရီေလာက္မွ နိးလာေတာ့ လန္႕သြားတယ္။ “ ဟာ ကနဲ႔ တစ္ခြန္းေအာ္ျပီး မ်က္နွစ္သစ္ျပီး အဘဆီကို ေျပးသြားေတာ့ အဘက မရွိေတာ့ပါဘူး။ ေဆြးေႏြးပဲြက စေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကို သနားလို႕ မနိးဘဲ ထားခဲ့တာတဲ့ ။ အိုင္ဆာဂ်င္ကို ကၽြန္ေတာ့္အစား ေခၚသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အ၀တ္လဲျပီး တိုင္းရုံးကို လိုက္သြားျပီး ျပန္ထြက္အလာကို ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္။ အထဲမွာေတာ့ တိုင္းမႈးအပါအ၀င္ တပ္ရင္းမႈးေတြ ေဆြးေႏြး ေနၾကတာေပ့ါ။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ေစာင့္ေနတဲ့ ေက်ာင္းဆင္းဘက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီလို ေဆြးေႏြးတာ အားလံုးေပါင္း ၅ ရက္ေလာက္ၾကာပါတယ္။ တနလၤာေန႕ကေန စလိုက္တာ ေသာၾကာေန႕မွာ ျပီးဆံုးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ စေနေန႕မွာ အဘကေတာ္က ေစ်း၀ယ္ခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႔ လားရိႈးေစ်း၀င္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ကြတ္ခိုင္ကို ျပန္တက္လာခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကြတ္ခိုင္ကို ျပန္တက္ ၊ ဟိုေရာက္ေတာ့ ၁ ရက္နား ၊ တနလၤာေန႕က်ေတာ့ ေရွ႕တန္း မံုးကိုးကုိ ျပန္ထြက္လာခဲ့ရပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ တက္တာေတာ့ တပ္ရင္းမႈးပါတာေၾကာင့္ရယ္ ၊ ရိကၡာပို႕ဖို႕ကလည္း ရွိတာေၾကာင့္ ေဖာကား နဲ႔ ျပန္တက္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္က ေျမြေပြးလုပ္ေတာ့တာပဲ။ အဘမသိေအာင္ တပ္မွာေနတုန္းက ပ်င္းလို႕ တီးတဲ့ ဂစ္တာၾကီး ယူလာခဲ့တယ္။ ဂစ္တာ ယူလာတယ္ ဆိုလို႕ သိပ္ေတာ့ အထင္မၾကီးပါနဲ႔ ဆိုလို႕ရတယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားေလာက္ပဲ တတ္တာပါ။ ပိုဆိုးခ်င္ေတာ့ အရပ္သား တစ္ေယာက္လည္း ပါလာပါတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႕တပ္က ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေယာက္ဖဆိုလား ၊ သူေနတာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရွ႕တန္းထြက္တဲ့ ေနရာနဲ႔ သိပ္မေ၀းေတာ့ လမ္းၾကံဳလိုက္လာတာပါ။ သူကလည္း ဂစ္တာၾကီး ပါေတာ့ ဂစ္တာက ၂ လံုးေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္ခုအေျခအေနေကာင္းတာက အဘက ေရွ႕ခန္းမွာ ထိုင္ေတာ့ မသိပါဘူး။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး စားလုိက္ေသာက္လိုက္ ၊ ဂစ္တာတီးလိုက္နဲ႔ အဆင္ကိုေျပလို႕။ ေရွ႕တန္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဘမသိေအာင္ ၀ွက္ထားရတာေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ အခန္းက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးရယ္။ ဘယ္ၾကာရွာ၀ွက္နိင္မွာတုန္း ။ ျပီးေတာ့ ညဆို ကၽြန္ေတာ္က တီးေသးတာ ဆိုေတာ့ အဘက သိေပမယ့္ မေျပာပါဘူး။

တစ္ရက္ေတာ့ ညဘက္ၾကီး ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္မေပ်ာ္တာနဲ႔ ေရဘူးရယ္ ၊ မီးျခစ္ရယ္ ၊ ေသနတ္ရယ္ ၊ ဂစ္တာရယ္ ယူျပီး ဆက္သြယ္ေရး ဆရာၾကီးကိုေခၚ ၊ ေနာက္ ဂစ္တာတီးေကာင္းတဲ့ ခ်င္းရဲေဘာ္တစ္ေယာက္နဲ႔ ၃ ေယာက္သား ကြင္းျပင္အလယ္မွာ ဂစ္တာတီးျပီး သီခ်င္း ေအာ္ဆိုၾကတာေပ့ါ။ ဂစ္တာက ၂ လက္ ၊ လူက ၃ ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္က အဆိုေတာ္ ၊ အသံျပဲျပဲၾကီးနဲ႔ အငဲသီခ်င္းကို ဟစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ၊ ေနရာက ဘိုးေတာ္ အိပ္ေနတာနဲ႔ ျခံစည္းရုိးပဲ ျခားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုက္ ၅၀ ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ကြင္းျပင္ၾကီးမွာ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ၊ ညဘက္ၾကီးလည္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ အဘက နိးလာပါေလေရာ။ ဒီေတာ့ ကင္းသမားကို ေခၚျပီး ထြက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ “ ေဟ့ ဘယ္သူေတြလဲကြ ၊ စခန္းနားလာျပီ သီခ်င္းေအာ္ဆိုေနတာ ၊ ၀တၱရားေနွာင့္ယွက္မႈ႕နဲ႔ အေရးယူပစ္လိုက္ရမလား ၊ အခုသြား ” ဆုျိပီး လွမ္းေအာ္ေျပာတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၃ ေယာက္လည္း သုတ္ေခ်တင္ျပီး ေျပးလိုက္ၾကတာ ၊ ေျပးတယ္ဆိုတာ စခန္းအေနာက္ဘက္ကေန ပတ္ျပီး ျပန္၀င္တာပါ။ ဂစ္တာနဲ႔ ျခံစည္းရိုး ေက်ာ္လို႕ေက်ာ္ ၊ ဆက္သြယ္ေရး ေျမာင္းထဲ ျပဳတ္က်လို႕က်နဲ႔ လူလည္းေတာ္ေတာ္ေလးကို စုတ္ျပတ္သက္သြားပါတယ္။ မနက္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပန္းပင္ေတြ ေရေလာင္းေနတုန္း အဘနိးလာျပီး “ ေဟ့ေကာင္ ဗိုလ္ေၾကာင္ ၊ ဟုတ္ကဲ့ အဘ ” “ ေအး ၊ ညက ဂစ္တာတီးတဲ့ ေကာင္ေတြ စံုစမ္းစမ္းကြာ။ ျပီးေတာ့ င့ါဘက္စ္မင္း ရဲ ေသနတ္ကိုလည္း တိုက္ခိုင္းထားလိုက္ ၊ ဒီတစ္ည လာဆိုဦးမယ္ ငါကိုယ္တိုင္ပစ္မယ္တဲ့ ” ေအးေရာ။ ဘယ္နွယ့္ ကၽြန္ေတာ္မွန္းသိလို႕ တမင္လာေျပာေနတာေလ။ ကၽြန္ေတာ့္အသံသူ မွတ္မိတာေပ့ါ။ ဒါေၾကာင့္ အဘက ရုပ္တည္နဲ႕ ေျခာက္သလိုလို စသလိုလို လာေျပာေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အသာေလး ျငိမ္ေနလုိက္တယ္။ ပါးစပ္ကေတာ့ ဟုတ္ကဲ့အဘ။ ကၽြန္ေတာ္ ေသနတ္တိုက္ခိုင္းထားလိုက္ပါ့မယ္ဆိုျပီး လွည့္ေျပးလာခဲ့ရတယ္။ မလြယ္ပါလားေနာ္......။

ဆက္ရန္

“ ဒီေတာင္ကုန္းက အရင္က ေသာင္းက်န္သူေတြ လူသတ္ကုန္းအျဖစ္ အသံုးျပဳခဲ့ၾကတာပါတဲ့ ၊ ဘယ္ဘက္က အဖဲြ႕အစည္းမဆို တစ္ခုခု လူသတ္ဖို႕ ျဖစ္လာရင္ ၊ ဒါမွ မဟုတ္ အစိုးရ သတင္းေပး အျဖစ္သိလို႕ သတ္ဖို႕လိုအပ္လာရင္ ဒီေတာင္ကုန္းေပၚကို ေခၚလာျပီး အခုဗိုလ္လံုတဲ့ အေရွ႕ဘက္ ၊ စခန္းအလည္တည့္တည္ ့မွာ ရွိတဲ့ သစ္ပင္ သံုးပင္ ေတြ႕တယ္ မဟုတ္လား ၊ အဲဒီ စုျပီး ေပါက္ေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြမွာ ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ျပီး ဓါး ၊ သို႕မဟုတ္ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ျပီး အေလာင္းေဖ်ာက္ၾကတာေပါ့တဲ့ ” ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တစ္ခြန္းပဲ ဆိုလိုက္နိင္တယ္ “ ဗ်ာ.....” ။

တေအာင့္ေလာက္ ဟုိေလွ်ာက္စဥ္းစား ဒီေလွ်ာက္စဥ္းစား ေနျပီးမွ အင္း...ဟုတ္ကဲ့ ဆရာၾကီး ဆက္ပါဦး ဆုိေတာ့ “ ဒါေၾကာင့္ သရဲ အင္မတန္ ေပါတယ္ ၊ မကၽြတ္မလြတ္ၾကတာေပ့ါတဲ့ ။ ဒါေၾကာင့္ ေျခာက္လြန္းလို႕ ေနာက္ဆံုး မခံနိင္ေတာ့လို႕ ဘုန္းၾကီးေခၚ ကမၼာ၀ါ ဖတ္ျပီး သူတို႕ေနဖို႕ ဟိုဘက္ျခမ္းကို နတ္စင္ပါလုပ္ျပီး ေပးထားရတာပါ ။ ျပီးေတာ့ တစ္ညေနကေပ့ါ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ အေလာင္းအစား လုပ္ၾကတယ္။ ဒီစခန္း ပတ္ပတ္လည္မွာ ကာထားတဲ့ တိုင္ေတြကို ည ၁၂ နာရီတိတိမွာ ဘယ္နွစ္တိုင္ ရွိတယ္ဆုိတာ ေရျပရမယ္။ ဒါဆို ဘယ္ေလာက္ ေပးမယ္ ၊ အရက္ဘယ္ေလာက္တုိက္မယ္ ဆိုျပီး ေလာင္းၾကတာ ၊ ညဘက္ၾကီးဆိုေတာ့ ဒီေကာင္ တစ္ကယ္ မလုပ္ဘူးထင္တာ ၁၂ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က်ေတာ့ ၀ူး .....၀ါး....ေအာ္သံၾကားလို႕ ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ပါးစပ္မွာ အျမဳပ္ေတြ ထြက္ေနတာ ေတြ႕လို႕ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို နွာနွပ္ယူလိုက္ရတယ္တဲ့။ ကဲ...ေတြးၾကည့္ပါေတာ့ နာနာဘ၀ကို အယံုအၾကည္မရွိဘူးပဲထား ဒီလိုၾကီး ေျခာက္သလို ၊ အတည္သလိုလို လာေျပာေတာ့ နဂိုကတည္းက ယံုပါတယ္ ဆိုေနမွ ပိုဆိုးတာေပ့ါ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း “ အင္း...ျဖစ္နိင္ပါတယ္ေလ ” ဆိုျပီး ဆရာၾကီးကို ကိုယ့္ေနရာ ကို သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ဖို႕ ျပန္လႊတ္လိုက္တယ္။

ငါေတာ့ ဘုရားတရားကို အရင္ကထက္ ပိုလုပ္မွပဲ။ ကယ္မွာ ဆိုလို႕ ဒီတစ္ခ်က္ပဲ ရွိတာေပ့ါ ဆိုျပီး အခန္းျပန္ ေသာက္ေတာ္ ေရခြက္ေတြ ၊ ဘုရားပံုေတြ ၊ အေမႊးတိုင္ထြန္းဖို႕ ခြက္ေတြ ရိွမရွိ ျပန္စစ္ ၊ ျပီးေတာ့ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္နဲ႔ ညအခ်ိန္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ တစ္ေအာင့္ေနေတာ့ ဆရာၾကီးက ထမင္းစားဖို႕ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္နဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြ ပို႕လိုက္ေတာ့ ဘုရားကို အရင္ ဆုေတာင္း ၊ ျပီးေတာ့ ထမင္းပန္းကန္ကို ေျမွာက္ျပီး စားဦးစားဖ်ားမ်ား ဒါနျပဳပါတယ္ ။ အမွားတစ္စံုတစ္ရာ ရွိပါက အမုိက္အမဲမို႕ ခြင့္လႊတ္ေတာ္ မူပါလို႕ ေျပာျပီး စားခဲ့ေသာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ကိုယ့္ဘာသာေရးနဲ႔ ကိုယ့္ေပ့ါဗ်ာ။ ဟုတ္ ဟုတ္ ၊ မဟုတ္ဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စိတ္ရွင္းေအာင္ တက္သမွ် ဖတ္သမွ် လုပ္လုိက္တာပါ။



ဒါနဲ႔ ညက်ေတာ့ စခန္းမွာ လူစစ္ ။ လူကလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ ( ၇ ) ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ အရာခံဗိုလ္ၾကီး ( ၁ ) ၊ တပ္ၾကပ္ၾကီး ( ၁ ) ၊ အၾကပ္ ( ၂ ) ၊ ရဲေဘာ္ ( ၂ ) ပဲရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ စျပီး ဘယ္လိုစခန္း သြားရတယ္ဆိုတာ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေျပာျပပါ့မယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ညက်ေတာ့ ဘုရား၀တ္တက္ ဆီးမီးပူေဇာ္ျပီး အိပ္ရာ၀င္မယ္လုပ္ေတာ့ ကင္းေစာင့္မဲ့ အလုပ္ကို သြားသတိရတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မအိပ္နိင္ေသးဘူး။ ဆရာၾကီးေတြကို သြားေမးေပ့ါ။ ကင္းဇယားကို ဘယ္လို လုပ္ထားလဲ ဆုိတာ။ ျပီးေတာ့ လူက ၇ ေယာက္ထဲ ရွိတာေၾကာင့္ ညကင္းကို ၉ နာရီက စေစာင့္ရင္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ ၇ ေယာက္ဆိုေတာ့ ပထမ ၂ ေယာက္ကို ၂ နာရီနႈန္းနဲ႔ ရဲေဘာ္ေတြ ( ၂ ) ေယာက္ကို အရင္စေစာင့္ခိုင္းျပီး ေနာက္လူေတြက တစ္ေယာက္ကို ၁ နာရီနႈန္း ။ ကၽြန္ေတာ္က မနက္ ၅ နာရီကေန ၆ နာရီထိ ေစာင့္ဖို႕ ဆရာၾကီးကို တာ၀န္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆရာၾကီးက ဗိုလ္လံုမေစာင့္ပါနဲ႔ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ပဲ တာ၀န္ယူပါ့မယ္ ဆိုေတာ့ ၊ ဒါေတာ့ ဒါေပ့ါ ဒါေပမယ့္ အားလံုးေပါင္း ၇ ေယာက္ပဲ ရွိတာ ဆိုေတာ့ ထည့္လိုက္ဖို႕ ေျပာျပီး အိပ္ရာ ၀င္ခဲ့ပါတယ္။

သၾကၤန္အၾကိဳေန႕

ဗိုလ္ေၾကာင္ ဆိုတဲ့ နာမည္တြင္လာ ရတာကေတာ့ တခါတေလ အဘက သူလုပ္ခိုင္းတဲ့ အလုပ္ေတြ ၊ ေၾကနန္းေတြ တင္ရမဲ့ဟာေတြဆို ကၽြန္ေတာ့္ကို ပါးစပ္ကေန ေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က နုတ္စာအုပ္ နဲ႔လိုက္မွတ္ျပီး ျပန္လည္း ေရးသား လုပ္ေဆာင္ရပါတယ္။ တခါတေလ နားၾကားလြဲတဲ့ အခါ ၊ မွားမွတ္မိတဲ့ အခါေတြ ေပၚလာတာေပ့ါ။ ဒါေၾကာင့္ တလဲြလဲ လုပ္လိုက္ေရာ အဘက ဆဲပါေလေရာ။ ဒီလိုနဲ႔ ၅ ခါ ၁ ခါေလာက္ မွားေတာ့ ၾကာလာေတာ့ အဘက အျမင္က ကတ္လာျပီေလ။ ဒီေတာ့ “ မင္းကြာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ” ဆိုတဲ့ စကားက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေန႕တိုင္းစားရတဲ့ ထမင္းလို ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီေၾကာင္တာရယ္ ၊ တစ္ရက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စခန္းမွာ ကာဖို႕ ၀ါးေခ်ာင္းေတြကို နွီးသပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ ။ ေန႕လည္ ထမင္းစား ခဏနားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ထမင္းစားျပီး ဆရာၾကီးတို႕ကို ေဆးလိပ္တုိက္မယ္ ကတိေပးထားေတာ့ ရြာထဲ ေစ်း၀ယ္ဖို႕ ထြက္သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ ဆုိင္က ပီနန္း တို႕နဲ႔ စကား ေကာင္းေနတာေၾကာင့္ သက္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ျပန္မလာနိင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္က်သြားတာေပါ့။ ဒီေတာ့ ဟိုမွာ အလုပ္လဲ ျပန္စေရာ ကၽြန္ေတာ္က မရွိဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ အဘေရာက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးေတာ့...ဆရာၾကီးေတြကလဲ ဟိုဒီ အုအဲ ေလွ်ာက္ေျပာေနၾကတာေပ့ါ။ ဒီေတာ့ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ကို ရြာထဲက ဆိုင္ကို လိုက္ၾကည့္ခိုင္းပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္က ေလေကာင္းေနတာဗ်ာ ။ ဟိုရဲေဘာ္ေလးက အေျပးအလႊား ေရာက္လာျပီး “ ဗိုလ္ၾကီး အဘရွာေနတယ္ ၊ ဗိုလ္ၾကီးကို ေတြ႕ရင္လည္း ၾကိဳက္တဲ့ တုတ္ေကာက္ခဲ့တဲ့ ” အန္ ဒီအရြယ္ၾကီးက်မွ ဘယ္နွင့္ တုတ္နဲ႔ ရိုက္မလို႕တုန္းေပ့ါ။ လူကလဲ နည္းနည္းေတာ့ မ်က္လံုး ျပဳဴးသြားတယ္။ အဘက စိတ္ဆိုးေနရင္ လြယ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အေရွ႕မွာ ေနာင္ေတာ္ စီနီယာေတြ တုန္းကလဲ ဆံုးမခဲ့ဘူးတာ သိေနတယ္။ လက္သံကလဲ ေျပာင္ ဆိုေတာ့ သတိထားေနရတယ္။ ဒါနဲ႔ ေအးေအး ဆိုျပီး ဘုရားစာရြက္ျပီး ျပန္လာေတာ့ လမ္းမွာ တုတ္ေကာက္ဖို႕ သတိရတာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး လက္သန္းေလာက္ ရွိတဲ့ တုတ္တိုေလး ေကာက္သြားတယ္။

အဘကို ျပန္စခ်င္တာလဲ ပါလို႕ပါ။ တပ္ရင္းမႈးဆိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တာ သိေနေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ ဟိုလဲ ေရာက္ေရာ အဘ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ပါျပီ ဆိုျပီး သတင္းပို႕ေတာ့ အဘက “ @#$_%^& ဘယ္ေတြေလွ်ာက္သြားေနတာလဲ အရာရွိက အစ စည္းကမ္းေဖာက္ေနတယ္ ဆိုျပီး ဘယ္မွာလဲ တုတ္တဲ့ ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဒီမွာ အဘဆိုျပီး ေစာနက တုက္ကို ေပးလိုက္ေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းလိုက္မလဲ ျခံစည္းရိုးကာဖို႕ နွီးသပ္ေနတဲ့ ၀ါးလံုးနဲ႔ လုိက္ရုိက္တာေပ့ါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျငိမ္မခံပါဘူး။ ထြက္ေျပးတာေပ့ါ ။ ဒါေပမယ့္ တခ်က္ေတာ့ စစခ်င္း ထိသြားေသးတယ္။ သူကလဲ အသက္ၾကီးေပမယ့္ လက္ျမန္တာေၾကာင့္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတစ္ခ်က္ပဲ ရိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ထြက္ေျပးေတာ့ ၾကည့္ျပီး ရီေနပါေသးတယ္။ အလုပ္ေၾကာင္တာရယ္ ၊ ရွမ္းမေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာ စကားေလးသြားေျပာမိတာကို ေၾကာင္တယ္ဆိုျပီး ထင္ျမင္တာရယ္နဲ႔ ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီေန႕က စျပီး ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္ “ ဗိုလ္ေၾကာင္ ” ဆိုျပီး သူက စေခၚေတာ့ တာပါပဲ။

မနက္သူနိးလာတဲ့နဲ႔ “ ဗိုလ္ေၾကာင္...ဗိုလ္ေၾကာင္ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ၊ မ်က္နွာသစ္ဖို႕ ေရလဲ မရွိဘူး ” “ ဗိုလ္ေၾကာင္ တန္းစီမယ္ ” ဘာလုပ္လုပ္ ဒီနာမည္ကို ပါးစပ္က မခ်ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာၾကီးေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့ အဘက သူခ်စ္တဲ့ တပည့္ေတြဆို အဲဒီလိုပဲ နာမည္ေျပာင္ ေပးထား တက္တယ္တဲ့။ နာမည္အရင္း ဘယ္ေတာ့မွ မေခၚဘူး ဆုိျပီး ျပန္ၾကားရေတာ့ ၀မ္းသာေပမယ့္ နာမည္ၾကီးက တြင္ေနေတာ့ တခါတခါ သိပ္ေတာ့ ဘ၀မက်ခ်င္ဘူး း) ။ အခုဒီစာကို ေရးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရည္စားမရခဲ့ဘူးလား လိုေတာ့ ေမးၾကပါတယ္။ ရွိေတာ့ ရွိတာေပ့ါဗ်ာ။ ရွိတယ္ဆိုတာ ရည္းစားရွိခဲ့တာကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ လူငယ္သဘာ၀ မိန္းခေလး လွတာေတြ႕ရင္ေတာ့ ငမ္းတက္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ငမ္းတာေပ့ါ။ ငမ္းရံုအဆင့္ပဲ ရွိပါတယ္။ ခ်စ္တယ္ ၾကိဳက္တယ္ ေျပာဖို႕ၾကေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ ျဖစ္နိင္မွာလဲ။ ကုိယ္က ခဏလာတာ ၊ တသက္လံုးလဲ ဒီမွာ ေနရမဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ မယူနိင္ဘဲနဲ႔ မခ်စ္ခ်င္ ၊ မၾကိဳက္ခ်င္တာ ေၾကာင့္ရယ္ ၊ အဘက လည္း ေရွ႕တန္းမွာ မိန္းခေလးေတြနဲ႔ မပတ္သက္ဖို႕ အေၾကာင္း ၊ အျမဲ ဆံုးမ တာေၾကာင့္ အလွအပေတြကို အလွအပလိုသာ ခံစားခဲ့ပါတယ္လို႕ ၀န္ခံလိုက္ပါသည္။

တနဂၤေႏြေန႕ တရက္မွာ ေစ်းေန႕ ၾကတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဘကို လိုအပ္တဲ့ အသံုးအေဆာင္ေလးေတြ ၀ယ္ဖို႕ ေစ်းသြားဖို႕ ခြင့္ေတာင္းျပီး ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ သာမာန္အေနနဲ႔ကေတာ့ ေစ်းက ေန႕တိုင္းဖြင့္ေပမယ့္ ဒီလို ၅ ရက္ေစ်းေန႕မွာဆိုရင္ေတာ့ ေတာင္ေပၚေတြက လာတဲ့ တိုင္းရင္းသားမ်ား ၊ တရုတ္ လူမ်ိဳးေတြကို စံုလြင္စြာ ေတြ႕ရတက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းထဲမွာေတာ့ ကုိတရုတ္ေတြကေတာ့ သူေဌးေတြေပ့ါ။ သူတို႕က အရင္းရွိေတာ့ ဖုန္းကဒ္ ၊ လက္ကိုင္ဟမ္းဆက္ ၊ ေရေမႊး ၊ အ၀တ္အထည္ ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေရာင္း ၾကျပီး ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုေတြကေတာ့ ခုတ္လာတဲ့ ထင္းေလး ၊ အသီးအနွံေလး ၊ အိမ္တြင္းလုပ္ စားစရာ ေတြေလာက္သာ ေရာင္းရံု အဆင့္ပါ။ ျပီးေတာ့ တရုတ္ျပည္နဲ႔ ္နယ္စပ္ျမိဳ႕ခ်င္း ကပ္လ်က္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခါအား ေလ်ာစြာ တရုတ္ျပည္ထဲကို ေစ်းေန႕မွာ ေရာ ၊ ေစ်းေန႕ မဟုတ္ရင္ေတာင္ ျဖက္သန္း သြားလာျပီး ေရာင္း၀ယ္ ေဖာက္ကား ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျဖက္သန္းခ ကေတာ့ တစ္ဦးလွ်င္ ( ယြမ္-၅ )က်ပ္ နႈန္းေပးရပါတယ္။ ဂိတ္က ျမန္မာဂိတ္နဲ႔ တရုတ္ဂိတ္ ဆိုျပီး နွစ္ခုရွိတာေၾကာင့္ အသြားအျပန္ဆို ( ယြမ္-၁၀ ) က်ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ယြမ္-၁ က်ပ္ကို ျမန္မာေငြ-၁၀၀ က်ပ္ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ အသြားအျပန္ဆို ျမန္မာေငြ - ၁၀၀၀က်ပ္ ၾကတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ေစ်းသည္ေတြ ေရာင္း၀ယ္ ေဖာက္ကားမႈ ေကာင္းမေကာင္းေတာ့ မသိပါဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အေပါက္ေစာင့္တဲ့ နယ္စပ္စည္ပင္ ဆိုတဲ့ အဖဲြ႕က လူေတြကေတာ့ တစ္ေန႕ကို လူေတြက အနည္းဆံုး မျဖက္သန္းဘူး ဆိုရင္ေတာင္ အေယာက္ ( ၂၀ ) အနည္းဆံုး ရွိတာေၾကာင့္ သူတို႕အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေလးကို အဆင္ေျပလ်က္ရွိပါတယ္။ ဒါကလည္း ေျပာရတာေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အဆင္ေျပလို႕ ေပးၾက ၊ သြားၾကတာ ဆိုေတာ့လည္း သူတို႕ခ်င္း အဆင္ေျပေနေတာ့လဲ ျပီးတာပဲလို႕ ေနာက္ပိုင္း အေနၾကာလာေတာ့ နားလည္မိပါတယ္။

အဲဒီေစ်းမွာပဲ ျမန္မာတစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေစ်းေရာင္းလ်က္ ရွိတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ထမင္းဆိုင္ ၊ ကုန္ေျခာက္ဆိုင္ ၊ အ၀တ္အထည္ဆိုင္ေတြ မွာေရာင္းၾကတာပါ။ က်န္တဲ့ ေစ်းသည္ေတြကေတာ့ တရုတ္ ၊ ရွမ္းေတြပါ။ ၅ ရက္တစ္ခါ ေစ်းေန႕ ေရာက္ရင္ေတာ့ လမ္းေဘးေတြမွာပါ ေဘးဘယ္ညာ ခ်ေရာင္းပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ၊ လက္သုပ္ဆုိင္ ၊ ကာရာအိုေက ဆိုင္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထူျခားတာက အဲဒီမံုးကိုးျမိဳ႕က လူေတြက သိပ္ျပီး စကားမေျပာၾကဘူးဗ်။ ေစ်း၀ယ္နဲ႔ေစ်းေရာင္း သူေလာက္ပဲ လိုအပ္မွ ေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာေတြေစ်းကေတာ့ အေ၀းက အသံၾကားတာနဲ႔တင္ ေစ်းမွန္းသိေလာက္ေအာင္ ေအာင္ျမင္ၾကပါတယ္။ ေရာင္းတာက ျမန္မာ ၊ ၀ယ္တာက တိုင္းရင္းသား မ်ိဳးစံု ၊ တရုတ္ ေနာက္ ေရာင္းတာက တရုတ္ ၊ ၀ယ္တာက တိုင္းရင္းသားမ်ိဳးစံု ၊ ျမန္မာ ကဲ ဘယ္မွာလဲ ေအာ္ေရာင္းဖို႕ အဓိက ဘာသာ စကား။ အဲဒီေတာ့ လူေတြသာ ေတြ႕ေနရတယ္ တိုးတိုး...တိုးတိုးနဲ႔ ။ အသံလည္း ဘာမွ သိပ္မၾကားရဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာခဲ့ေသာ......မံုးကိုးျမိဳ႕အေၾကာင္း

ဒီျမိဳ႕က ၁၉၉၈-၉၉ ေလာက္အထိကို မျငိမ္ေသးဘူးဗ်။ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ယူထားေပမယ့္ သတိနဲ႔ သြားလာေနရတဲ့ ေနရာေဒသေတြပါ။ အဓိက လမ္းမၾကီး တစ္ခုပဲ ရွိျပီးေတာ့ ေဘးဘယ္ညာေတြမွာ ၂ ထပ္တဲြ အိပ္ေဆာင္လို အခန္းေတြ အမ်ားၾကီးပါတဲ့ ဟာေတြကို တဆက္တည္း ေဆာက္ထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ေျခေတြမ်ားျပီး ဘာလို႕ လူမေနတာလဲ ၊ ျပီးေတာ့ ဘာလို႕ခ်ိတ္ပိတ္ထားတာလဲလို႕ ေမးၾကည့္ေတာ့ အစတုန္းက အဲဒီေနရာေတြက တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႕အစည္းမ်ား အနားယူ အပန္းေျဖရာ နိက္ကလပ္မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ဇိမ္ခန္း ၊ ျပည့္တန္ဆာ အခန္းမ်ား နွင့္ ဘိန္းရႈခန္းမ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း မီလိုက္တဲ့ ဆရာၾကီးေတြက ျပန္ေျပာျပတာကုိ ၾကားရပါတယ္။ အဲဒီလို အိမ္ေတြက တစ္ျမိဳ႕လံုးနီးပါးကို ရွိတာပါ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဘိန္းကို ေပၚတင္ ၀ယ္ ၊ ေရာင္း ခြင့္ ရွိေနေတာ့ တိုင္းရင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲဒီဒဏ္ကို ေတာ္ေတာ္ခံလိုက္ရပါတယ္။ တိုင္းရင္းသား ခ်ည္းပဲေျပာျပီး ျမန္မာက်ေတာ့ မပါဘူးလားလိုေတာ့ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို ေ၀းလံတဲ့ ေဒသ ၊ နယ္စပ္အစြန္အဖ်ားဆိုေတာ့ ကာ ျမန္မာစကားကို မတက္က် နားမလည္က်တာေၾကာင့္ ဘယ္ျမန္မာ တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာတဲ့ အထိကို အဲဒီေဒသေတြမွာ ဘိန္းစဲြေနတဲ့ လူေတြကို ေတြ႕ေနရတုန္းပါပဲ။ သူတို႕ဘိန္းကို ဘယ္က ရသလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ ပိုက္ဆံကိုေတာ့ ထင္းခုတ္ရင္း ၊ တျခားအလုပ္ေတြ လုပ္ကိုင္ရင္း ရွာေနၾကတာပါပဲ။


ဆက္ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လမ္းေဘးနားမွာကို ဘိန္းမည္း ေတြကို ခ်ေရာင္းေနၾကတယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ ေရာင္းတဲ့ လူေတြကလည္း ေသနတ္ေတြနဲ႔။ အဲဒီတုန္းက အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္မႈလည္း မရွိေသးပါဘူး။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ စီစီ၀မ္တာပန္ တိုက္ပဲြေတြ ျပီးေတာ့မွ အဲဒီဘက္ေတြကို ဆက္လက္ အုပ္ခ်ဳပ္နိင္ခဲ့တာ ေၾကာင့္ပါ။ နာမည္ေက်ာ္ စီစီ၀မ္တာပန္ ေတာင္ကုန္းေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႔ စခန္းနဲ႔ သိပ္မေ၀းပါဘူး။ တရုတ္နယ္စပ္နဲ႔ကလည္း ကပ္ေနတာဆိုေတာ့ အဲဒီနိင္ငံက တရုတ္ေတြက ဒီဘက္ မံုးကိုးျမိဳ႕ထဲမွာ အိမ္ေတြ၀ယ္ျပီး စီးပြားေရး လာလုပ္ၾကတာပါ ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စီးပြားေရး ေတာ္ေတာ္ကို အလုပ္ျဖစ္တယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အိမ္ေတြဆို လန္ပ်ံေနေအာင္ ေဆာက္ထားတာပါ။ အခုေတာ့ ျခံဳေတြေပါက္ ျမက္ေတြရွည္နဲ႔ ေရာင္းခ်င္ေတာ့လည္း လူက ၀ယ္မဲ့သူ မရွိေတာ့ ဒီအတိုင္း ထားခဲ့ျပီး တရုတ္ျပည္ဘက္ကို ျပန္သြားၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ျမိဳ႕က တိတ္ဆက္ ေျခာက္ကပ္ျပီး လူမရွိေလာက္ဘူး ထင္ရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွ ေဆးရံု ၊ ေက်ာင္း ၊ ရဲစခန္း ၊ ေစတီ ၊ ထပ္ဆင့္အသံလႊင့္စက္ရံု တည္ရွိခဲ့တာပါ။

အခုေတာ့ ျမန္မာေတြလဲ နည္းနည္းေတာ့ မ်ားလာပါျပီ။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အစိုးရက ၀န္ထမ္းေတြကို ဖြံျဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ သြားေရာက္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခိုင္းတာေၾကာင့္ပါ။ ဒီမံုးကိုးျမိဳ႕က ဘာမွ မထြက္ပါဘူး။ စား၀တ္ေနေရး အတြက္ပဲ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရံု အဆင့္ပဲရွိပါတယ္။ ဒါေတာင္ သူေဌးအျဖစ္ကို ေရာက္မဲ့ စီးပြားေရး လမ္းလည္း မေတြ႕ပါဘူး ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ဘိန္း ေပ့ါဗ်ာ။ ဘိန္းေမွာင္ခို ကူးေနတာေတြေတာ့ သတင္းေတြရေနတာေပ့ါ။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေနာက္ပိုင္းမွာ ေျပာျပပ့ါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေစ်း၀ယ္ျပီး ဟိုေလွ်ာက္ၾကည့္ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ေပ့ါ။ ေနာက္ဆံုး စားစရာဆိုလို႕ ကိုယ္ၾကိဳက္တာလဲ တစ္ခုမွ မရွိတာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနတုန္း ရခိုင္မုန္႕တီ ဆိုလို႕ ၀မ္းသာသြားတာေပ့ါ။ ဒါနဲ႔ အေျပးအလႊား ၀င္လိုက္ေတာ့ သူတို႕က ကုန္သြားျပီတဲ့ ။ ေရာင္းတာကေတာ့ ရခိုင္ေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သိေနေတာ့ အံၾသသလိုေတာ့ ျဖစ္မိပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ရဲေဘာ္ေတြ ၊ ဆရာၾကီးေတြက အဲဒီဆိုင္မွာ အျမဲလာစား ေနတာေၾကာင့္ ျဖစ္မွန္း သိခဲ့ရတာပါ။ ဆက္စပ္ေတြးၾကည့္တာေပ့ါ။ ဒါနဲ႔ မုန္႕တီမရွိေတာ့ ရွမ္းေခါက္ဆဲြရွိတယ္တဲ့။ စကားမစပ္ ၾကံဳတုန္းေျပာရဦးမယ္။ ရွမ္းေခါက္ဆဲြဆိုတာၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ တစက္မွကို စားလို႕မရတာပါ။ ၾကိဳက္တဲ့လူကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေဇာ္ကန္႕လန္႕ လို႕ပဲ ေျပာရမယ္။ စားလို႕ကုိ မရဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အေမက ငယ္ငယ္က အသုတ္၊မုန္႕ဟင္းခါး၊ဦးနို႕ေခါက္ဆဲြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ၾကီး ဖြင့္ေတာ့ မနက္ဆို ေခါက္ဆဲြသုတ္ပဲ စားေနရေတာ့ အေမ့လက္ရာကို ဘာလို ေခါက္ဆဲြသုတ္နဲ႕မွ လဲလို႕မရခဲ့ပါဘူး။ စာေရးရင္း နဲ႔ေတာင္ စားခ်င္လာျပီ။ ျပန္မွပဲ အေမ့ကို သုတ္ေကၽြးဖို႕ ပူဆာရမယ္။ ဒါနဲ႔ ဆိုင္ရွင္ေတြကို ရိုးရိုးပဲ ေခါက္ဆဲြကို သုတ္ေပးဖို႕ ျဖစ္နိင္ရင္ သုတ္ေပးပါလို႕ ဆိုေတာ့ ရတယ္ဆိုတာနဲ႔ ဗိုက္၀ခဲ့ရပါတယ္။ “ ရွမ္းျပည္ေရာက္~~~~ ျမန္မာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ~~~~အျဖစ္ဟာ မလြယ္ပါလား ” ဗိုလ္ထီး အမွတ္တရေပ့ါ ။

ဒီလိုနဲ႕ မတ္လကုန္လို႕ ဧျပီလထဲကို ေရာက္လာတဲ့ အခါမွေတာ့ “ အေရးေကာင္းမွ ဒိန္းေဒါင္းဖ်က္ ” ဆိုသလို အဘဆီမွာ ၄ လတာ အနီးကပ္ ဆည္းပူးခဲ့ျပီးေနာက္ေတာ့ က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ( ၂ ) ေယာက္ကိုလဲ သင္ေပးဖို႕ အခ်ိန္က်န္ေသးတာေၾကာင့္ အဘက မယံုရဲ ယံုရဲနဲ႔ စခန္းတစ္ခုကို တာ၀န္ယူဖို႕ လဲြေျပာင္းေပးပါေတာ့တယ္။ ၁ နစ္မွာ ၁၂ လ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ၃ ေယာက္ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ကို ၄ လစီခဲြ သင္ေပးတာပါ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္ဆိုးသြမ္းကုိ သၾကၤန္မွာ ေသာင္းက်န္းမွာ ေၾကာက္လို႕လား မသိဘူး ျမိဳ႕နဲ႔ ( ၁၀ ) မိုင္ေလာက္ ေ၀းတဲ့ ေတာင္ကုန္းကို ေျပာင္းေရႊ႕တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ဖို႕ အမိန္႕ခ်မွတ္ လိုက္ေၾကာင္း သတင္းဆိုး ၾကားရတာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ယေန႕ကို ကၽြန္ေတာ္ပို႕စ္တင္ဖို႕ ေစာင့္ေနခဲ့တာပါ။

စခန္းသစ္ စခန္းကုန္းသို႕ ေျပာင္းေရႊ႕ျခင္း

၂၀၀၄ ခုနွစ္ ဧျပီ ၈ ရက္

သၾကၤန္က်ရင္ ျမိဳ႕ထဲ သြားျပီး သၾကၤန္ကို ဘယ္လိုကဲရမလဲဆိုတာ စဥ္းစားေနတုန္း “ သမၼတ ျဖစ္ခါနီး လုပ္ၾကံခံလိုက္ရ သလိုပဲ ” အဟဲ။ ဗိုလ္ေလာင္းကတည္းက သၾကၤန္ဆို မေပ်ာ္ရတာ အပိုင္ကဲ ပါမယ္ဆိုမွ အခုေတာ့ ေတာင္ထိပ္မွာ ေမာင္အိပ္ရပါေတာ့မယ္ပါေပ့ါလား ။ ေျပာရရင္ ဗိုလ္ေလာင္းကာလ ၃ နွစ္လံုး သၾကၤန္ ဆို မေပ်ာ္ရႊင္ရဘူး။ ခြင့္လည္း မရေတာ့ အထဲမွာပဲ က်င္းပရတယ္။ ေက်ာင္းေတာ့ မတက္ရဘူးေပ့ါဗ်ာ။ အထဲမွာ ေယာက်ၤားေလး အခ်င္းခ်င္း ေရနဲ႔ေလာင္းတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေရခ်ိဳးတဲ့ ကန္ထဲ ပစ္ခ်ၾကတာ။ အဲဒီလို စၾကေနာက္ၾကတာကိုး။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းဆင္း သၾကၤန္ အပိုင္ကဲ ဖို႕ေမွ်ာ္မွန္းထားတာ။ အခုေတာ့ စခန္းေျပာင္းခါနီး အဘက မွာလိုက္ေသးတယ္။ မၾကာခင္ သၾကၤန္လာေတာ့မယ္တဲ့ ။ ဒါေပမယ့္ ဒါေရွ႕တန္းထြက္ေနတာ သၾကၤန္လာက်တာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဒီေတာ့ ငါ ဘာဆိုလိုခ်င္တယ္ဆုိတာက ေပၚတင္ေျပာရရင္ “ ငါ့အမိန္႕မရဘဲ ျမိဳ႕ထဲကို သြားဖို႕ လံုး၀ မစဥ္းစားပါနဲ႔
၊ ငါမသိဘဲ ခိုးသြားမယ္ ခြင့္ျပဳခ်က္ မရဘဲ သြားမယ္ဆိုရင္ မင္းကို တာ၀န္ခ်ိန္မွာ စခန္းကုိ စြန္႕ခြာမႈနဲ႔ အေရးယူပစ္မယ္တဲ့ ” ကဲ မွတ္ေရာ။ ငုတ္တုတ္ လံုးလံုးကို ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေမ့ခဲ့ရပါတယ္။ ၂၀၀၄ ခုနွစ္သၾကၤန္ကို ဘယ္လို ျဖက္ေက်ာ္ရသလဲဆိုေတာ့ကာ ကၽြန္ေတာ့္တို႕ စခန္းက တိုင္းမႈးကိုယ္တိုင္ စစ္ေရးအရ အေရးပါတယ္လို႕ ယူဆတာေၾကာင့္ ဒီစခန္းကို ေဆာက္လုပ္ခဲ့တာပါ။ ေတာင္ေပၚကေန ၾကည့္ရင္ တရုတ္ ေတာင္ကုန္းေတြ ၊ နယ္စပ္ျမိဳ႕ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္ရျပီး ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မံုးကိုးျမိဳ႕ကိုလည္း ရွင္းလင္း ျပက္သားစြာ ျမင္ရတာေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာပါ။ ေတာင္ေပၚမွာ အေျမွာက္တပ္စခန္း တစ္ခုလည္း ေဆာက္လုပ္ထားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပာင္းမဲ့ရက္က ဆန္႕တငင္ငင္နဲ႔ ။ ရြာထဲက ရွမ္းမေလးေတြ လည္း ေရမေလာင္းရေတာ့ပါဘူး။ း) အဟဲ ။ ျပီးေတာ့ ဆရာၾကီးေတြကလည္း ေျပာင္းခါနီး အားေပးလိုက္ေသးတယ္။ ဗိုလ္လံုတဲ့ “ အဲဒီ စခန္းက သရဲတအား ေျခာက္တယ္ေနာ္တဲ့ ” ျမတ္စြာဘုရား !!! ကိုယ္က နဂိုကတည္းကမွ သရဲကားေတာင္ ၾကည့္တာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီလို ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘယ္ရမလဲ....ဘုရားစာအုပ္ ကိုအရင္ဆံုး အိတ္ထဲ ေကာက္ထည့္ထားလုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ပုတီး ၊ ဒါနဲ႔ပဲ ရတနာ သံုးပါးကို အာရုံျပဳလို႕ေတာင္ေပၚကို ခ်ီတက္ခဲ့ရပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ဒီေန႕ပါပဲဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႔ စခန္းရွိရာကို ေျခလ်င္တက္လာရတာပါ။ ေတာင္ေပၚကိုေပ့ါ။ ေတာင္က ေတာ္ေတာ္ေလးလဲ ျမင့္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း စစ္ေရးအရ အခ်က္အခ်ာ ၾကတာပါ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ေနရမယ့္ တဲကိုၾကည့္ ၊ ျပီးေတာ့ ဆရာၾကီးေတြကို ေခၚ ၊ အဘက လူခ်ိန္းဖို႕ ေျပာလိုက္တာေတြကုိ ခ်ိန္းျပီး ျပန္လႊတ္ ၊ က်န္ခဲ့တဲ့ ဆရာၾကီးေတြကို ေနဖုိ႕ ေနရာေတြ ခ်ေပးနဲ႔ လူလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ေမာသြားပါတယ္။ စခန္း ဧရိယာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘာလံုးကြင္း ၃ ပံု ၁ ပံု ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ပစ္က်င္းေတြ ၊ ဘန္ကာေတြ ၊ အေျမွာက္ပစ္ဖို႕ ေနရာေတြနဲ႔ စခန္းအေျခအေနကို လုိက္ၾကည့္ရင္း ေတြ႕လုိက္ရတာက......လားလား ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္ရမဲ့ တဲေခါင္းရင္း ၃ ေပ အကြာေလာက္မွာက အုတ္ဂူၾကီးဗ်ာ။ ဘယ္တုန္းကတည္းက ရွိခဲ့တာလဲ မသိဘူး။ ေရညိွေတြနဲ႔ မဲလို႕။ ေျပာင္းသလင္းေနတဲ့ ေျမေပၚမွာ ဒင္းက ဘြားဘြားၾကီး ေပၚေနတာ။ ဟ....ေသာက္ပလုတ္တုတ္ ။ စိတ္ထဲမွာလည္း ဆရာၾကီး ေျပာတာ ၾကားေယာင္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က တေစၦ ၊ သရဲ ကို အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ အယံုအၾကည္ ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ လန္႕တာေပ့ါဗ်ာ။ အဲဒီမွာ အုတ္ဂူကို ၾကည့္ျပီး ဆက္ေလွ်ာက္ၾကည့္တာေပ့ါ။ ေနာက္ထပ္ ဘာေတြ လိုက္ရသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘက္ျခမ္းနဲ႔ ဟိုဘက္ ျခမ္းကို အလယ္မွာ ျခံစည္းရိုးေလး ခက္ထားတယ္ဗ်။ စခန္း ၁ ခုထဲမွာ ၂ ပိုင္းခဲြထားသလိုပဲ။ ေနာက္ျပီး အဲဒီအပိုင္းဘက္မွာ နတ္ကြန္းေလး တစ္ခုလုပ္ျပီး ပူေဇာ္ထားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာၾကီးကို ဘာလို႕ ဒီလို ျခံစည္းရိုး ခက္ထားတာလဲလို႕ ၊ ျပီးေတာ့ လံုတာလဲ မဟုတ္ဘူး ။ တစ္ခ်က္တြန္းရင္ လွဲေတာ့မယ့္ ပံုၾကီးလို႕ ေျပာလုိကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာလုိက္တာက.......

ျမန္ျမန္အဆံုးသက္နိင္ေအာင္ ၾကိဳးစား ေရးေပးေနပါ့မည္။ ယခုစာတမ္း ဖတ္ပဲြရွိလုိ႕ ေနွာင့္ေနွးေနရျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း ။ အလည္လာသူ ၊ ေကာ္မန္႕ေရးေပးသူ ၊ စီပံုးတြင္ ေအာ္ခဲ့သူ ခ်စ္စြာေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အစ္ကိုညီ အစ္မနွမ မ်ားအား လည္းေကာင္း see here please ဆိုျပီး ေကာ္မန္႕လာလာထားတဲ့ အမည္မသိသူၾကီးအား လည္းေကာင္း လုိက္လွဲစြာ ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။

ဆက္ရန္

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း အသက္၀င္ ရွင္သန္ဖို႕
ငါက အိမ္အျပန္ လမ္းေပ်ာက္မွာေတာင္ ေၾကာက္ခဲ့သူ
မဟုတ္ပါဘူး.......ခ်စ္သူ

အခ်စ္ဆိုတာကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္
စာလံုးေပါင္း မသိခဲ့တဲ့ ငါ့ကိုမွ
ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္း အတိျပီးတဲ့ အပါးလႊာဆံုး ဓါးနဲ႔မွ
ရင္ကို ေခ်ာ့ျမဴထိုးသြားရက္တယ္

ငါကမၻာလဲျပိဳ တိမ္ေတြလဲ ညိဳလုိ႕
ေလထဲမွာ ေျပာလို႕ ေလထဲမွာပဲ ေမ်ာပစ္လိုက္ရတဲ့ စကားေတြ အတြက္
ဒီရင္မွာ က်န္ခဲ့တာ
အေရာင္မေျပာင္းေတာ့မဲ့ နွလံုးသားပဲ ရွိေတာ့တယ္

နုတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္....အခ်စ္ရယ္

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ သတင္းစကား....မင္းအျမဲ ၾကားရပါေစ
ေအာင္ျမင္ျခင္းရလဒ္....မင္းအျမဲ ရတက္ပါေစ
ဘ၀မွာ ထာ၀ရ...မင္းအျမဲ လွပနိင္ပါေစလို႕
ငါေမွ်ာ္လင့္ရင္း

အခုေတာ့ ငါနုတ္ဆိတ္ေနပါေတာ့မယ္
လမ္းခဲြမွာ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔
ထာ၀ရ နုတ္ဆက္ရင္း ........။ ။

!_! !_! !_! !_! !_! !_! !_! !_! !_! !_! !_! !_! !_! !_! !_!

အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ ဘာလုပ္ရမွန္းကုိ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တကယ္ မသိပါဘူး။ ေက်ာင္းတုန္းက သင္ေပးလိုက္တာ ေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာေတြက မ်ားတာရယ္ ၊ စာေတြ႕နဲ႔ ယခုလက္ေတြ႕မွာက အေျခအေနရယ္နဲ႔ ဘာလုပ္ရမွန္းကို မသိပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ဆရာၾကီးေတြ ရွိတယ္ မဟုတ္လား။ တပ္ခဲြ အရာခံဗိုလ္ ( CSM ) ၊ တပ္ခဲြတပ္ၾကပ္ၾကီး တို႕ကို ေမးေပ့ါ။ ဆရာၾကီးတို႕ေရ.... အရင္တုန္းကေရာ ဘာေတြလုပ္ၾကလဲေပ့ါ။ အဘေရာ ဘာေတြခိုင္းသလဲေပ့ါ။ သာမာန္အားျဖင့္ေတာ့ သိပ္ေတာ့ ဘာမွ မခုိင္းပါဘူး။ ကင္းေစာင့္ တာ နဲ႔ ( ၁ ) ပတ္ကို ၂ ခါ ေသနတ္တိုက္တာ ေလာက္ပဲ ခိုင္းပါတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ ဆရာၾကီးပဲ ခဲြေပးလိုက္ပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စက္သြားတက္ လိုက္ဦးမယ္ဆိုျပီ ဆက္သြယ္ေရး ရုံးခန္းကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့...အဘနဲ႔ စက္ ေျပာေတာ့

အဘ ။ ေအာင္ထြန္းလား...ေအာင္ထြန္းလား ၊ အသံဘယ္ေလာက္ၾကားလဲ....ဒါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ ။ ေအာင္ထြန္းမွ ေအာင္ေအး....ေအာင္ထြန္းမွ ေအာင္ေအး ၊ အသံ ( ၅ ) ၾကားတယ္..ဒါပဲ။
အဘ ။ အသံ ( ၅ ) ၾကားရင္ ၊ စိုးခိုင္ ေအာင္ခိုင္ေအာင္နိင္ ေပါက္ပါ ။
ကၽြန္ေတာ္ ။ စိုးခိုင္ ေနေကာင္းပါတယ္ ၊ ထူးျခားျဖစ္စဥ္ မရွိပါ ။ ဒါပဲ
အဘ ။ အေျခအေနကို ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းပါ။ အုတ္ပံုမဲ့ ရက္ကို ျပန္ေပါက္ေပးမယ္ ဒါပဲ ။
ကၽြန္ေတာ္ ။ ၅၆ ၊ ၉၆ ပါ ေအာင္ေအး ။

တီြ...တူ....ရီႊ @#%^&?.,,“|o

ဒါနဲ႔ စက္တက္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုေလွ်ာက္ၾကည့္ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ေပါ့။ စခန္းပတ္ပတ္လည္ လိုက္ၾကည့္ရင္း ေရာက္ေရာက္ခ်င္းတုန္းက ေသေသခ်ာခ်ာ မၾကည့္မိေပမယ့္ အခုလိုက္ၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တို႕ တာ၀န္ယူရတဲ့ နယ္ေျမက တရုတ္နဲ႔ နယ္နိမိတ္ခ်င္း ကပ္လ်က္ပါ။ ေခ်ာင္းတစ္ခုပဲ ျခားပါတယ္။ တရုတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာနိင္ငံဘက္ျခမ္း၏ ၾကားထဲမွာေတာ့ ေျမျပန္လို႕ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ထုိေျမျပန္႕မွာ ေခ်ာင္းလဲ ရွိတာေၾကာင့္ တရုတ္နဲ႔ ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြက လယ္ယာလုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ၾကပါတယ္။ စပါးစိုက္ၾကတာပါ။ ေရသြင္းျပီးေတာ့ေပ့ါ။ တစ္ခုထူးျခားတာက တရုတ္နိင္ငံဘက္ျခမ္းမွာ နယ္စပ္ဆိုေပမယ့္ လမ္းေတြ ၊ ဆက္သြယ္ေရးဧရိယာတိုင္ေတြက ေတာင္ေတြၾကားထဲမွာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ေတြနဲ႔ ေနာက္ျပီး ေတာင္ေတြေပၚက သစ္ပင္ေတြကိုလည္း တရုတ္အစိုးရက ခုတ္ယူခြင့္ မျပဳတာေၾကာင့္ စိမ္းစိမ္းစိုစို နဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ စိမ္းလန္းစိုေျပေရးကို အေထာက္အကူ ျပဳတဲ့ အျပင္ စစ္ေရးအရ ၾကည့္မယ္ဆိုလွ်င္လည္း ပံုဖ်က္ ဖံုးကြယ္ ထားသလို ျဖစ္တာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဟဲ....ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာဘက္မွာလား ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာ ဘက္မွာလည္း ေတာင္ေတြရွိတာေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ ေတာင္ကတုန္းေတြပါ။ ေတာင္ယာ လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ၾကတာ ေၾကာင့္ သစ္ပင္ေတြ ခုတ္ပစ္ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒါက နယ္စပ္ေဒသ ဆိုေပမယ့္ အစြန္အဖ်ား ေဒသေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဖြံျဖိဳးတိုးတက္မႈ အရမ္းကို နည္းပါး ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္အကိုင္ အေနနဲ႔က ဘာမွ ျဖစ္ျဖစ္ ေျမွာက္ေျမွာက္ လုပ္နိင္ခြင့္ မရတာေၾကာင့္ အမ်ားစုက မိမိ၀မ္းစာ အတြက္ သစ္ပင္ေတြကို ခုတ္ထစ္ျပီး ေစ်းမွာ လာေရာင္းၾကတာေၾကာင့္ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေရရွည္အတြက္ မေကာင္းေပမယ့္ သူတို႕မွာ အသိပညာ ဗဟုသုတ ဆည္းပူးနိင္ရန္ အခြင့္အလမ္း နည္းပါးတာ ေၾကာင့္လည္း သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးကို မ်ားစြာ ထိခိုက္နိင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႕ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း စခန္းတြင္း အေျခအေန အကုန္သိတာေၾကာင့္ စခန္းျပင္ အေျခအေနကို ေလ့လာရန္ အလို႕ဌာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့တာေပ့ါ။ အဲဒီမွာ ျမန္မာအသံနွင့္ ရုပ္ျမင္သံၾကား ထပ္ဆင့္ အသံလႊင္ရံုကို တာ၀န္ယူရတဲ့ မိသားစုက လမ္းေဘးမွာ ေစ်းဆိုင္ေလး တည္ထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အစ္္မၾကီးကေတာ့ ေရႊျပည္သာက လာတာတဲ့။ ဘယ္လိုက ဘယ္လုိ ရန္ကုန္ ေရႊျပည္သာ ကေန ဒီကို ေရာက္လာမွန္း မသိပါဘူး။ သားတစ္ေယာက္ ၊ ေယာက်ၤားကလည္း ေတာ္ေတာ္ သေဘာေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ဆို စခန္းထဲမွာ ေနတာၾကာလာလို႕ ပ်င္းလာရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ သြားျပီး စကားသြားသြား ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ စခန္းနဲ႔က ျမင္ေနရေတာ့ တစ္ခုခု ျဖစ္လည္း ျပန္လာလို႕ ရတာေၾကာင့္ပါ။ သူတို႕ေရာင္းတာက တရုတ္ေဆးလိပ္ေတြ ၊ ဆန္ေတြ ၊ မုန္႕သေရ စာေတြပါ။ ျဖက္သြား ျဖက္လာ ၊ ေစ်းသြားေစ်းလာ ေတြကေတာ့ ( တိုင္းရင္းသားမ်ား ) ၀ယ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီပထမဆံုး သိျပီး ေန႕တုန္းက ညက်လွ်င္ ဆိုင္ေရွ႕မွာ ကြင္းျပင္ၾကီး ( ေဂါက္ကြင္း အစမ္းေလ့က်င့္ရန္ ) နဲ႔ ေညာင္ပင္ အၾကီးၾကီး ရွိတာေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ မီးပံုပဲြ က်င္းပမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၊ ည ၈ နာရီေလာက္ ထြက္ခဲ့ရန္ ေခၚပါတယ္။ အစကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းေပမယ့္ အတန္တန္ ေခၚေနတာေၾကာင့္ရယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို႕ဘာေတြ လုပ္ၾကမလဲ ဆိုတာ သိခ်င္တာေၾကာင့္ လာခဲ့မယ္လို႕ ကတိေပးလိုက္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ မနက္ျဖန္ဆို အဘက ျပန္လာေတာ့မွာ ။ အဲဒီအခါ ထြက္လို႕ရ ခ်င္မွ ရမွာ မဟုတ္လား။ အဟဲ...စပ္စုခ်င္တာလည္း ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ဟိုတစ္ေယာက္က တိုးတိုး...နဲ႔ ကပ္ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ “ လာစမ္းပါ...ဗိုလ္လံုရာ ၊ ရွမ္းမေလးေတြ အမ်ားၾကီးလာၾကမွာတဲ့ ” ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေယာက်ၤားေလးပဲ...ဘယ္ရမလဲ လာမယ္လို႕ ကတိေပးလိုက္တာေပ့ါ။ သူတို႕ရိုးရာ ဓေလ့ကို ေလ့လာခ်င္တာ ေၾကာင့္ပါ။ အထင္ေတာ့ မလဲြပါနဲ႔ း) ။ ညေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း တာ၀န္အတူေပးခဲ့တဲ့ ဆရာၾကီးကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပီ သြားခဲ့ပါတယ္။ တပ္ရင္းမႈး အဘက ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ေသးတာေၾကာင့္ တလဲြေတြ လုပ္ေနရင္ ထိန္းေပးနိင္ေအာင္လုိ႕ ဆရာၾကီးကို ပါေခၚျပီး အတူတာ၀န္ ေပးထားတာပါ။ ဆရာၾကီးနာမည္က ေအာင္ျမင့္ၾကည္ပါ။ မ်က္နွာက ေမာ့စ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ တူပါတယ္။ နုတ္ခမ္းေမႊးထားတာက အစ။ သေဘာအရမ္း ေကာင္းသလို အလိုက္လဲ အရမ္းသိတဲ့ ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ပါ။ သူက လည္း သြားပါ ဗိုလ္လံု ။ စိတ္ခ်ပါ ဆိုတာ နဲ႔ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သြားမွာက အေ၀းၾကီးမွ မဟုတ္တာ ။ စခန္းနဲ႔ ေျခလွမ္း ၂၀ ေလာက္ေ၀းတာ ဆုိေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ကေတာင္ ကေနၾကပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္လာေတာ့ ေစ်းဆိုင္က အစ္ကိုၾကီးက လာေခၚပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကေနတဲ့ အထဲက ေခါင္းေဆာင္ကို ေခၚလာျပီး အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ဗိုလ္လံု ဆိုျပီး မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သိတဲ့ အတိုင္း ဟိုကလဲ...၀မ္းသာအားရ လက္ဆဲြနုတ္ဆက္ျပီး လက္ထဲက ေခါင္ရည္ကို ေသာက္ဖို႕ ထိုးေပးပါတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာ္ျငာ ၀င္လိုက္ပါဦးမယ္။ သည္းခံျပီး..ဖတ္ေပးၾကပါ။ အဟဲဟဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာက အလက္ဂ်စ္ ရိွေတာ့ အရက္ေသစာလိုမ်ိဳး ဟာေတြ ေသာက္ရင္ ကိုယ္ယားတာေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ ေသာက္လို႕မရပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းမူးတာကို အေသအလဲ ေၾကာက္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေလာင္းမွာတုန္းကလဲ ေခါင္းမူးတဲ့ အျပစ္ေပးနည္းေတြဆို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းမုန္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္း မသိဘူး။ ေသာက္တာကလဲ မေသာက္ခ်င္ ၊ မေသာက္ရင္လည္း မခင္တြယ္ရာ ၾကမယ္ ဆိုေတာ့ ဟိုအစ္ကိုၾကီးကလဲ ေနာက္ဆံုး မ်က္စိတဖက္ မိွတ္ျပျပီး ပါးစပ္ထဲ ငံုထားလိုက္ ျပီးမွ ေထြးထုတ္ ဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီလို လုိက္လုပ္ လိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႕ မီးပံုးပဲြကို ပတ္ကၾကပါတယ္။ ကပံုကနည္းက သိပ္ေတာ့ မမွတ္မိပါဘူး။ ေရွ႕ကို ၁ လွမ္းတိုး ၊ ေနာက္ ၂ လွမ္းဆုတ္ ၊ အေပၚကို ၁ လွမ္း ၊ ေအာက္ကို ၁ လွမ္း လားေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး။ လက္ခ်င္း တဲြျပီး ေယာက်ၤား မိန္းမ တစ္ေယာက္ျခားစီ ကေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္နားက ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာေလးမ်ား ရွိမလဲဆိုျပီး လုိက္ရွာတာေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္လည္း ကေရာ ေယာက်ၤားေတြခ်ည္းပဲ ။ ကိုယ့္ေဘးနားမွာ။ အဟားဟား ။ ဆိုးတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ မယံုမရွိနဲ႔ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြက ေယာက်ၤားေလးေတြနဲ႔ ေသာင္းက်န္းရတာ ပိုေကာင္းတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ယူဆမိပါတယ္။ တစ္ေအာင့္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာျပီး ၊ နုတ္ဆက္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။

၂၀၀၄ ခုနွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂

ေန႕မွာေတာ့ တရုတ္နွစ္ကူးလဲ ျပီး ၊ လႈပ္ရွား သြားေနတဲ့ အဘတို႕ စစ္ေၾကာင္းလဲ ျပန္၀င္လာပါတယ္။ ဒါန႔ဲ အဘကို သြားၾကိဳ ၊ စားဖို႕ေသာက္ဖို႕ စီစဥ္ေပးရင္း အေတြ႕အၾကံဳေတြ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ကို ေမးၾကည့္တာေပ့ါ။ ဟို၂ ေယာက္ကလဲ စုတ္ျပတ္ေနတာပဲ။ ေရမခ်ိဳး ၊ အစာလဲ ဗိုက္၀ေအာင္ စားခဲ့ရမဲ့ ရုပ္ေတြလဲ မေပါက္ဘူး ဆိုျပီး စေတာ့ လိုက္ထိုးပါေလေရာ။ ဒါနဲ႔ သူတို႕ ၂ ေယာက္ကို ၾကိဳ၀ယ္ထားတဲ့ အေအးဘူးေတြ ထုတ္တိုက္ ၊ ထမင္းစားဖို႕ ျပင္ေပးျပီးေတာ့ ညေရာက္ေတာ့ ေမးတာေပ့ါ။ သူတုိ႕က ေတာင္ေတြ တက္ရတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ၊ ရြာေတြကို မျဖက္ဘဲ ပတ္သြားေနရတယ္ ဆိုတာေတြ ၊ ေတာထဲ ထမင္းခ်က္စားေတာ့ ဟင္းမရွိလို႕ ငပိဗူးနဲ႔ပဲ ကစ္လိုက္ရတယ္ ဆိုတာေတြ ေျပာျပပါတယ္။ ရန္သူရယ္လို႕လဲ ျဖစ္ျဖစ္ေျမွာက္ေျမွာက္ မေတြ႕ပါဘူးတဲ့ ။ ကိုယ့္ေက်ာပိုးအိတ္ ကိုယ္ထမ္းျပီး တက္ရတယ္ေပ့ါ။ အျပင္မွာ ရဲေဘာ္က ထမ္းေပးတယ္ ဆုိတာက မဟုတ္ပါဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ရဲေဘာ္လည္း သူ႕ေက်ာပိုးအိတ္ ၊ သူ႕ရိကၡာ ၊ က်ည္ဆန္ နဲ႔ ဘယ္နဲ႔ ကိုယ့္ေက်ာပိုးအိတ္ပါ ထမ္းခိုင္းရမွာတုန္း ။ အဆင္မသင့္လို႕ရွိရင္ ကိုယ္ကေတာင္ ျပန္ထမ္းေပးရမွာ မဟုတ္လား ။ မင္းက ကံေကာင္းတယ္ ၊ ငါတို႕ဆို စုတ္ျပက္ေနတာပဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေအးပါကြာ။ ငါေနမေကာင္းျဖစ္လိုက္လို႕ပါ။ အမွန္ဆို ငါက အေတြ႕အၾကံဳရွိေအာင္ လုိက္ခ်င္တာ ။ အခုက မလိုက္ရတာ နာတာေပ့ါလို႕ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ အမွန္တကယ္လည္း လိုအပ္တယ္ မဟုတ္လား ။ စစ္ဥပေဒသမွာ စကားတခြန္းရွိပါတယ္ “ ေျမပိုင္မွ စစ္နိင္မယ္တဲ့ ” အဓိပါယ္ကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ ေျမျပင္ အေျခအေနကို ေကာင္းမြန္စြာ စစ္ေရးအရ သံုးသပ္နိင္ ၊ ကၽြမ္းက်င္နိင္ရင္ တိုက္ပဲြ ေအာင္မယ္ဆိုတဲ့ စကားပါ။ တကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ လိုက္သြားခ်င္တာေၾကာင့္ပါ။

မနက္ျဖန္ ေရာက္ေတာ့ အဘက အသစ္ထပ္ေရာက္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၃ ေယာက္နဲ႔ သူစခန္း ေျပာင္းထားခ်င္တဲ့ ဆရာၾကီးေတြကို ေခၚပါတယ္ ။ တျခားစခန္းေတြမွာက အရာရွိ မရွိတာေၾကာင့္ အရာခံဗိုလ္ေတြကို စခန္းမႈးအျဖစ္ ေခတၱ တာ၀န္ယူခိုင္းထားတာပါ။ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရာက္လာေတာ့ အဲဒီစခန္းေတြကို ေျပာင္းဖို႕ ေခၚတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၃ ေယာက္ကိုလည္း အတူတူ မထားပါဘူး ။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ စခန္း ပ်က္မွာ စိုးလုိ႕ပါ။ ၃ ေယာက္ေပါင္း ေလာင္းေက်ာ္ ျဖစ္မွာ ေၾကာက္တယ္နဲ႔ တူပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့ ၃ ေယာက္လံုး ထားလဲ အပိုပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ၃ ေယာက္တည္းက ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္သားက နည္းနည္းလည္ေတာ့ အဘက သူ႕နားကို ေခၚထားပါတယ္။ ၁ ေယာက္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပင္မစခန္းနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ေ၀းတဲ့ တပ္စဲြထားတဲ့ ေနရာ ေျပာင္းဖို႕ ညႊန္ၾကားပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ပင္မ စခန္းက ၾကည့္ရင္ လွမ္းျမင္နိင္တဲ့ ေတာင္ေပၚမွာ ေနဖို႕ အမိန္႕ေပးပါတယ္။ ၂ လ တစ္ခါ စခန္းေတြကို အလွည့္ၾက ခ်ိန္းေပးမယ္လို႕ လည္း မွာၾကားပါတယ္ ။ ဒီေတာ့ ဟို ၂ ေယာက္ကလည္း စခန္းေျပာင္းဖို႕ ပစၥည္းေတြ ျပန္သိမ္း ၊ ျပီးေတာ့ ကားအလာကို တစ္ေယာက္က ေစာင့္ ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ စခန္းနဲ႔ နီးတာေၾကာင့္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ခ်ီတက္သြားေလရဲ႕။ အစကေတာ့ ၃ ေယာက္ေနရမယ္ မွတ္တာ။ ေအာ္....ေနာက္ေတာ့ ျပန္စဥ္းစားမိတာက ဒါက ေက်ာင္းမွ စာသင္ေနတာမွ မဟုတ္တာ။ ေပ်ာ္ပဲြစား ထြက္ေနတာလဲ မဟုတ္တာေၾကာင့္ ကိုယ့္တာ၀န္ ကိုယ္ထမ္းေဆာင္ရတာပဲလို႕ စဥ္းစားမိပါေသးတယ္ ။

၂၀၀၄ ခုနစ္ မတ္လ ၂၃

စစ္ေၾကာင္းမွာ လူအင္အားတိုးလာတာ၍ နဂုိကတည္းက စခန္း လံုုျခံဳေရးကို တပ္ရင္းမႈး ( အဘ )က တုိးျမွင့္ခ်င္တာေၾကာင့္ စျပီး ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ အဘက တစ္ကယ့္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းပါ ။ စစ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လာလွ်င္ ထိုးထြင္းဥာဏ္လဲ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကို ေက်ာင္းမွာ လူမ်ားစြာနဲ႔ သင္ခဲ့လို႕ သိရံုပဲ သိျပီး မတက္ခဲ့ရင္ေတာင္ လက္ေတြ႕နယ္ပယ္မွာ တကယ္တက္သိ နားလည္ နိင္ေအာင္ ေျမပံုဖတ္ ၊ ၀ွက္စာ ေရး/ေဖာ္နည္း ၊ ေၾကးနန္းေရးနည္း ၊ ရွင္းလင္းတင္ျပနည္း ၊ ေတြကို စာနဲ႔တဖံု ျခံစည္းရိုးကာ ၊ ပစ္က်င္း ၊ ကတုတ္က်င္း တူးနည္း ၊ တပ္စု အသင့္ ေနရာယူပံု ၊ တပ္ျဖန္႕ပံု ၊ လူ လက္နက္ ဘယ္လို ေရြးခ်ယ္ရမယ္ ဆိုတာက အစ ေသေသခ်ာခ်ာ သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေတြက လက္ေတြ႕လုပ္မွ နားလည္မွာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဦးေဆာင္ျပီး ဆရာၾကီး ၊ စစ္သည္ေတြနဲ႔ အတူတူ အစအဆံုး က်င္းတူး ၊ ျခံစည္းရိုးခက္ ၊ ေညွာင့္ေထာင္ ျမက္ရွင္း ၊ အစအဆံုး လုပ္ခိုင္းတာပါ။ ေနကလည္းပူ ၊ ေခၽြးကလဲ ထြက္နဲ႔ မ်က္နွာေတာင္ ကုလားျဖစ္သြားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အဘက စစ္သည္ေတြ ထမင္းစား တန္းျဖဳက္ခိုင္းျပီး ကၽြန္ေတာ္ကို ဆက္လုပ္ေစပါတယ္။ မနက္ ၇ နာရီ ကတည္းက ေန႕လည္ ၁၂ ထိုးေနျပီ ဗိုက္က ထမင္းၾကမ္းေလး စားထားတာ ဘယ္ခံနိင္ပါ့မလဲ ခင္ဗ်ာ။ ဒီေတာ့ အဘနဲ႔က သူ႕သားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အသက္တူဆိုေတာ့ နည္းနည္း ခၽြဲရတာေပ့ါ။ ဗိုက္ဆာတယ္ ဘာညာနဲ႔ အပူကပ္ေတာ့ အဘက “ ေဟ့ေကာင္ ၊ အရာရွိေကာင္းဆုိတာ အလုပ္ကို ကိုယ့္လက္ေအာက္က ရဲေဘာ္ေတြထက္ ပိုၾကိဳးစားရတယ္ ၊ ပိုလုပ္ျပရတယ္ ကိုယ္တိုင္ အပင္ပန္းခံရတယ္ကြ ၊ ဒါေတာင္ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႕ပဲ ရွိေသးတယ္ ” ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ရမလဲ တခြန္းပဲ ေျပာလုိက္တယ္ “ ဟုတ္ ” ။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ရဲေဘာ္ေလးရယ္ သံဆူးၾကိဳးေတြနဲ႔ တိုင္ေတြကို လိုက္ရိုက္ေနရပါတယ္။ ေနကပူ ၊ ေခၽြးကထြက္ ၊ ဗိုက္ကဆာ ၊ ဒီၾကားထဲ သံဆူးၾကိဳးေတြ ကိုင္ထားျပီး သတိနဲ႔ လုပ္ေနရေတာ့ စိတ္က တိုခ်င္လာျပီ။ ဒါနဲ႔ ဘယ္သူ႕ကို တိုရမွန္း မသိေတာ့ ၊ အတူတူ လုပ္ေနတဲ့ ေဘးနားက ရဲေဘာ္ကို အဘလည္း ဟိုဘက္ လိုက္ၾကည့္ေနေရာ “ ေဟ့ေကာင္ ၊ နားလည္လား ” ဆိုျပီး ရုပ္တည္နဲ႔ ပိတ္ေဟာက္လုိက္တယ္။ ဒီေကာင္လည္း အစက ရီရီျပံဳး၂ နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလုိက္ေတာ့ ေၾကာင္သြားတာေပ့ါ။ ဘယ္ရမလဲ ကိုယ္လည္း ရုပ္တည္နဲ႔ နိင္ရာကို တဆင့္ ျပန္လည္ ေပါက္ကဲြလိုက္တာ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ရဲေဘာ္ကလည္း ဘယ္ေခပါ့မလဲ “ ဒုန္း ” ဆို သံကို ေဆာင့္ရိုက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေအာ္...နိင္ ရာ နိင္ရာ ။ ခဏၾကာေတာ့ အဘက ေခၚျပီး ထမင္သြားစားဖို႕ ေျပာပါတယ္။ မစားခင္ ဆရာၾကီးေတြ စားတာ လိုက္ၾကည့္ေပး ၊ လိုတာရွိရင္ ညႊန္ၾကားဖို႕ေျပာ ၊ အားလံုးျပီးမွ မင္းစားရမယ္တဲ့ ။ အဘက တကယ္ကို ေတာ္တဲ့ ဆရာေကာင္းပါ။ သူ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကို ရဲေဘာ္ေတြ ခ်စ္လာတဲ့ အျပင္ ၊ အသိပညာေတြလည္း တိုးပြားလာခဲ့ရပါတယ္။ အဘနာမည္ကေတာ့ ဗိုလ္မႈးခင္ေမာင္ေအး ပါ။ အခုေတာ့ အျငိမ္းစား ယူသြားပါျပီ ။ ကၽြန္ေတာ္ဒီကို မလာခင္ကပါ။ ဒါနဲ႔ အဘက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရွ႕တန္းမွာ ေခၚတဲ့ နာမည္တစ္လံုး ရွိတယ္ဗ်။ မလ်ိဳ၀ွက္ေတာ့ပါဘူး ။ ေျပာျပေတာ့မယ္ ။ ဘာလည္းဆိုေတာ့ “ ဗိုလ္ေၾကာင္ ” တဲ့ ။

ဘာေၾကာင့္ ဒီနာမည္ တြင္လာလဲ ဆိုေတာ့ကာ......

စိတ္၀င္တစား ေစာင့္ေမွ်ာ္ ဖတ္ရႈသူမ်ား ၊ ေကာ္မန္႕ေရးေပးတဲ့ သူမ်ား ၊ ခဏတျဖဳက္ အလည္လာသြားသူမ်ား အားလံုးကို ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာ ေက်းွဇူးတင္ရွိပါသည္။

ဆက္ရန္ ။

ေရွ႕တန္းေရာက္ျပီ.....

ဒီလိုနဲ႔ ျမိဳ႕ကုိ ၀င္လာေတာ့ ပထမဆံုးေတြ႕ လိုက္ရတာက ရဲကင္းတစ္ခုပါ။ ရဲကင္းမွာ ရဲတပ္သား ( ၂ ) ေယာက္ ကင္းေစာင့္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အထဲမွာေတာ့ ( ၄ ) ေယာက္ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ရဲကင္းေရွ႕ကို ျဖက္ေတာ့ တားျပီး ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ စစ္ေဆးေရး လုပ္ပါေသးတယ္။ ကားေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေတြ႕ေတာ့ “ ေနေကာင္းလား ၊ တာ၀န္က်တာလား ” နူတ္ဆက္ျပီး ျပန္ဆင္းသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲကို ဆက္ေမာင္းလာေတာ့ စစ ၀င္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ဘဲ လမ္းမၾကီးကေတာ့ ျဖဴးေနတာပါပဲ။ ကြန္ကရစ္လမ္းမၾကီးပါ။ ဘုရား ၊ ေက်ာင္း ၊ ရဲစခန္း ၊ ေဆးရုံ ၊ ျမန္မာရုပ္ျမင္သံၾကား ထပ္ဆင့္ အသံလႊင့္စက္ရံု ၊ တည္းခိုခန္း သူ႕ေနရာနဲ႔သူ စံုလင္စြာ တည္ရွိပါတယ္။ ျမိဳ႕အ၀င္မွာ ၅ ရက္တစ္ခါ ေစ်း ရွိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စီးလာတာ လိုင္းကားဆိုေတာ့ ဟိုေနရာ ရပ္ ၊ ဒီေနရာ ရပ္နဲ႔ ကုန္တင္ ကုန္ခ် ျပဳလုပ္လ်က္ရွိပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္သူမွ မက်န္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တပ္စခန္းရွိရာ ျမိဳ႕အစြန္ကို ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ့ စခန္းဂိတ္ထဲကို ၀င္ ၊ အထုတ္ေတြ အပိုးေတြခ် ၊ ကားျပန္ထြက္သြားေတာ့ ဆရာၾကီးေတြကို တန္းစီ ၊ က်န္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္လည္း တန္းစီ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ BC နံပတ္ေစာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အဘကို ေရာက္ရွိျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္း သြားပို႕ပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ အဘထြက္လာေတာ့ သတင္းပို႕ျပီး တန္းအပ္ပါတယ္။

အဲဒီမွာတင္ အဘက ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေရွ႕တန္း ဒီနယ္ေျမကို အခုမွ ေရာက္ဖူးတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေရွာင္သင့္သည့္ အေၾကာင္း အရာမ်ား ၊ လိုက္နာသင့္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ား ၊ ရန္သူ႕အေျခအေန ၊ လက္ရွိ တပ္စဲြထားသည့္ ေျမေနရာ အေနအထား ၊ စသည္တို႕ကို ရွင္းျပပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္ဆိုးသြမ္း ေရာဂါက စပါျပီ။ အဘက စကားေျပာတဲ့ အခ်ိန္က ေန႕လည္း ၁၂ နာရီ တိတိ ၊ ေနက ေခါင္းေပၚမွာ တည့္တည့္ေရာက္ေနတဲ့ အျပင္ သူ႕က စကားေျပာခ်ိန္က ၁၂ ကေန ညေန ၃ နာရီထိ ၾကာေအာင္ မနားတမ္း စကားေတြ ေျပာပါတယ္။ ကိုယ္က လမ္းမွာ ၂ ရက္လံုး မအိပ္ခဲ့တာက လူကို ဒုကၡေပးပါေတာ့တယ္။ ေခါင္းထဲ မိုက္ခနဲ႔ ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ တန္းစီနားေထာင္ ေနရာကေန အေလးျပဳျပီး ေရခ်ိဳးခန္း ရွိရာကို အေျပးသြားလိုက္ရတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အခန္းက ေတာ္ေတာ္ သန္႕ပါတယ္။ ထင္ေတာင္ မထင္မိပါဘူး။ ဒီလိုေနရာ မ်ိဳးမွာ ဒီလို မ်ိဳးေတြ ရွိလိမ့္မယ္လို႕ ။ အခန္းထဲမွာ ေၾကြျပားအျဖဴထည္ေတြနဲ႔ မ်က္နွာသုတ္ပ၀ါ အျဖဴ ၊ သြားပြတ္တံ အသစ္ ( မေဖာက္ရေသးေသာ ) ၊ ဆပ္ျပာေမႊး ၊ စံုေနေအာင္ကုိ ရွိတာပါ။ အခန္းက ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ေအးတာေၾကာင့္ အဲဒီမွာ အန္ခ်ျပီး ကိုယ္လက္ သန္႕စင္လိုက္ပါတယ္။ ၅ မိနစ္ေလာက္ နားျပီး စကားေျပာရာကို ျပန္လာျပီး နားေထာင္ပါတယ္။ ၁ နာရီေလာက္ ၾကာလာေတာ့ ေနာက္ထပ္ မိုက္ခနဲ႔ ျဖစ္သြားျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ ေစာနက ေနရာကို ျပန္သြား ။ ျပန္နားနဲ႔ ။ ၂ ခါေလာက္လဲ ျဖစ္လုိက္ေရာ အဘ ( ဒုတပ္ရင္းမႈး ) လည္း အေျခအေနမွန္ကို နားလည္သြားတယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ တန္းစီတာကို ျဖဳတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ဆရာၾကီးေတြကုိ ဘယ္သူက ကိုယ့္တပ္ခဲြရွိရာ ဘယ္နားကို သြား ၊ ဘယ္သူ႕ကိုေတာ့ ဘယ္စခန္းကို ေျပာင္းရမယ္ အစရွိသည္ျဖင့္ ေျပာျပျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ ( ၃ ) ေယာက္ကိုေတာ့ ဒီေန႕ တစ္ည ဒီမွာနားျပီး မနက္ျဖန္မွ မင္းတို႕ ဘာေတြ လုပ္ရမယ္ ဆိုတာကို ညႊန္ၾကားမယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ သူ႕အိပ္ခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္တခန္းေက်ာ္မွာ ေနရာ ခ်ေပးပါတယ္။ ေရွ႕တန္းဆိုလို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေတာထဲ ေတာင္ထဲ သြားရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမိဳ႕အစြန္မွာ တပ္စခန္း ခ်ျပီး နယ္ေျမလံုျခံဳးေရး ယူရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒါက စစ္ေၾကာင္း ( ၁ ) တည္ရွိတာ ေၾကာင့္ပါ။ က်န္တဲ့ တပ္စခန္းခဲြေတြကေတာ့ ေတာေတာင္နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာပါ။ အဓိက တာ၀န္ယူရတာ ကေတာ့ နယ္ေျမလံုုျခံဳေရးပါ။ ဘာလို႕လည္း ဆိုေတာ့ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ အပစ္အခက္ ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီထားတာ ေၾကာင့္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕လည္း တပ္စခန္းေတြ ဖြင့္ထားပါတယ္။ လက္နက္နဲ႔ တရား၀င္ သြားလာခြင့္ ျပဳထားရပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ဘယ္ေနရာ သြားသြား အနည္းဆံုး ၂ ေယာက္အျပင္ ၊ လက္နက္လည္း တပါတည္း ယူေဆာင္သြားရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ရွိတဲ့ တိုင္းရင္းသား အဖဲြ႕အစည္းေတြက SSNA / SSA / KDA အဖဲြ႕ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနရတာက ဘာေၾကာင့္ အခန္းေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနလဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခုေနရတဲ့ စစ္ေၾကာင္း ( ၁ ) တည္ရွိေနရာက ျမိဳ႕ျဖစ္တဲ့ အျပင္ ၊ အရင္ ဒီေနရာမွာ တုန္းက ဆက္သြယ္ေရးရုံး တည္ရွိတာေၾကာင့္ပါ။ အခုေျပာင္းေရႊ႕ဖြင့္လွစ္ လိုက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုက္ခန္းေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။ အေဆာင္က အေပၚက အမိုးရွည္တစ္ခုမွာ အခန္းငယ္ အျဖစ္ ( ၅ ) ခု ကန္႕ထားပါတယ္။ ေဆာက္ထားတာကေတာ့ အုတ္ေတြနဲ႔ပါ။ တရုတ္အုတ္ အၾကီးစားေတြပါ။ အခန္းထဲမွာေတာ့ ဘာမွ မရွိပါဘူး။ ၀ါးကပ္ကို ကုတင္လုပ္ အိပ္ရတာပါ။ တပ္စခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္ကေတာ့ ရွမ္းရြာငယ္ေလးပါ။ ၾကားမွာ ျခံစည္းရိုးပဲ ျခားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခလရ ( ၄၅ ) စစ္ေၾကာင္းနဲ႔အတူ အမွတ္ ( ၁ ) လႈပ္ရွားစစ္ဗ်ဴဟာ လဲတည္ရွိပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းမူးျပီး အန္ခဲ့တာက ဗ်ဴဟာမႈး ေရခ်ိဳးခန္းမွန္း သိလာရပါတယ္။ ကံေကာင္းလို႕....ရင္ဆိုင္ေတြ႕ရင္ေတာ့ မလြယ္ေလာက္ဘူး။ ၁၀ တန္းတုန္းက ဆရာမေျပာသလို “ နင္တို႕ေတြ စာေမးပဲြ မလာေသးေတာ့ စာမက်က္ၾကနဲ႔ ၊ ေတာ္ၾကာ ရင္ဆိုင္ အေတြ႕မွာ...ဖင္ထိုင္ေမ့မယ္တဲ့ ” ဆရာမေျပာတာ မွားသြားျပီ။ အဟဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဗ်ဴဟာမႈးနဲ႔ ရင္ဆိုင္မေတြ႕ခဲ့လို႕ ေတာ္ေသးတယ္ ဆရာမေရ။

တပ္စခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္ ရြာကေတာ့ ရြာငယ္ေလးပါ ။ အိမ္ေျခ ( ၁၅ ) လံုးေလာက္ေတာင္ မရိွပါဘူး။ ရြာထဲမွာလည္း လူငယ္ေတြကို သိပ္မေတြ႕ရပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္း ေျပာျပပါ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဲဒီကို ေရာက္ေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ တရုတ္နွစ္သစ္ကူး ကာလနဲ႔ သြားတိုက္ပါတယ္။ ၁ လပိုင္းေပ့ါဗ်ာ။ ၂၀၀၄ ခုနွစ္ရဲ႕ ( ၁ ) လပိုင္း ထဲမွာပါ။ ေနရာေတြ ခ်ေပးျပီးေတာ့ အဘရဲ႕ ကိုယ္ရံေတာ္ ရဲေဘာ္ေလးက လာေမးပါတယ္။ နာမည္ကေတာ့ ရဲေဘာ္ သန္း၀င္းပါ။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တတဲြတဲြေပ့ါ။ တဲြျဖစ္တာေပ့ါ တပ္ရင္းမႈးရဲ႕ အရာရွိ ေဘာ္ဒီဂတ္ ( I.O ) နဲ႔ ရဲေဘာ္ဆိုေတာ့ ခိုင္းသမွ် အတူတူ လုပ္ရတာေၾကာင့္ပါ။ အိုင္အို ဆုိတာက ( Intelligent Office ) လို႕ေခၚပါတယ္။ သူက ဗိုလ္ၾကီး “ ေနေကာင္းရဲ႕လားတဲ့ အဘက ၊ ေနမေကာင္းရင္ ေသာက္ဖို႕ ေဆးေပးလိုက္တယ္လို႕ေျပာေတာ့ ” ကိုယ္လဲ ယူထားျပီး ေဆးေသာက္ကာ လွဲအိပ္ေနလိုက္တယ္။ ေသခ်ာပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ဖ်ားေနခဲ့တာပါ။ အေမကေတာ့ ဂုဏ္ယူလိုက္တာ “ စစ္သားၾကီး လံုးလံုး...ဗိုလ္မႈးၾကီး ရံႈးေလာက္ပါရဲ႕ ” သူ႕သားကို ခ်ီမြမ္းေနလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေရွ႕တန္းေရာက္တာနဲ႔ ဖ်ားေနေတာ့တာပဲ။ က်န္းမာသန္းစြမ္းတာ ကေတာ့ ေျပာစရာကို မလုိတာ။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႕ ကုန္ဆံုးျပီး မနက္ျဖန္ေရာက္လာေတာ့ အထက္ဌာနက ေၾကးနန္း၀င္လာပါတယ္။ ဘယ္ပြိဳင့္ ၊ ဘယ္ေနရာ ၊ ဘယ္ေတာင္ကုန္းကို တပ္ရင္းမႈး ဦးစီးျပီး ရွင္းလင္းေရး ၀င္ပါ။ စီမံခ်က္ နဲ႔ ျဖစ္စဥ္ကို အေသးစိတ္ ျပန္တင္ပါတဲ့။ ဒီေတာ့ ခ်က္ခ်င္း လူစုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ဖ်ားေနလို႕ စခန္းမွာပဲ ဦးစီးျပီး ေနခဲ့ရန္ မွာၾကားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ( ၂ ) ေယာက္ကိုေတာ့ ယူေဆာင္ရမဲ့ ပစၥည္းေတြမွာ လူစုနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တပ္မေတာ္မွာ အစဥ္အလာ တစ္ခုရွိတာက တကယ္လို႕ တပ္စခန္းခ်တဲ့ ေနရာမွာ ပဲြေတာ္ ရွိလာတယ္ ဆိုတာနဲ႔ စခန္းမွာ မထားေတာ့ပဲ ရွင္းလင္းေရး စီမံခ်က္လုပ္ကာ ေစလႊတ္တက္ပါတယ္။ ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ တာ၀န္က တာ၀န္ဆိုေတာ့ တပ္ရင္းမႈးလဲ အမိန္႕နာခံရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တရုတ္နွစ္ကူး ကာလၾကီးမို႕ပါ။ ရွင္းလင္းေရးအတြက္ ၾကာမဲ့ရက္ကေတာ့ ( ၁ ) ပတ္တိတိ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို က်န္ခဲ့သည့္ စစ္သည္မ်ားအား ေသေသခ်ာခ်ာ ၊ ျပႆနာ မတက္ေစဘဲ ၾကီးၾကပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္မွ ေလွ်ာက္မသြားဘဲ စည္းကမ္းလိုက္နာရန္ လိုအပ္ဖို႕ ၊ အေရးအေၾကာင္း တစ္စံုတစ္ရာ ရွိပါက စခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္ ဗ်ဴဟာ ဌာနကို သတင္းပို႕ရန္ မွာၾကားခဲ့ျပီး ထြက္ခြာသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း စခန္းပတ္ပတ္လည္ ကို လိုက္ၾကည့္ ၊ တစ္စိတ္ေတြ တပ္စဲြရာ စခန္းေတြ လိုက္ၾကည့္ျပီး အဘမွာသြားတဲ့ အတိုင္း တပ္စိတ္ေခါင္းေဆာင္ ဆရာၾကီးေတြကို တဆင့္ ျပန္လည္ မွာၾကားပါတယ္။ အမိန္႕ဆိုတာ ဒီလိုပဲ လက္ဆင့္ကမ္းရပါတယ္။ ဒါမွ ေအာက္ေျခအထိ သိရွိနားလည္ျပီး လိုက္နာ ေဆာင္ရြက္နိင္တာ ေၾကာင့္ပါ။ ညေနဘက္ေရာက္လာေတာ့ တပ္ခဲြတပ္ၾကပ္ၾကီး CQ ကိုေခၚျပီး စကားေျပာစရာ ရွိေသာေၾကာင့္ ကင္းသမား နွင့္ စက္သမား မွ အပ က်န္သူမ်ား လာေရာက္ တန္းစီျပီး သတင္းပို႕ရန္ မွာၾကားခဲ့ပါတယ္။ CQ ( စီက်ဴ ) ဆိုတာက တပ္ရင္းမႈးအပါအ၀င္ ဒီစစ္ေၾကာင္းမွာ ရွိေသာ စစ္သည္နွင့္အရာရွိ မ်ား၏ စား၀တ္ေနေရးကို စီမံရေသာ သူပါ။ တန္းစီျပီးျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း လူစံုေၾကာင္း တန္းလာအပ္ပါတယ္။ ဗဟုသုတ ရရန္ အလို႕ဌာ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါ့မယ္။ တန္းစီပံု နည္းကေတာ့ လူတိုင္း မၾကည့္ဘူးရင္ေတာင္ ျမင္ဘူးၾကမွာပါ။ ဗီဒီယိုကားေတြမွာပါ။

ဆရာၾကီး ။ ေရွ႕ၾကည့္ ။ သတိ ။
( အေနာက္လွည့္ျပီး အေလးျပဳပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့... )
ဆရာၾကီး ။ အမွတ္ ခလရ (၄၅) စစ္ေၾကာင္း ( ၁ ) ၊ ရွိရင္း ( - ) ၊ တန္းစီ ( - ) ၊ ပ်က္ကြက္ ( - )
(ပ်က္ကြက္မွာ တာ၀န္ ) အေလးျပန္ျပဳ )
ကၽြန္ေတာ္ ။ ( အေလးျပန္ျပဳျပီး ) ေအးေစ။

ကၽြန္ေတာ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္ကေတာ့ .....ပါ။ ဘာလို႕ အခုလို႕ ဆရာၾကီးတို႕ကို တန္းစီခိုင္းရတာလဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕က အသစ္ေရာက္လာတာရယ္ေၾကာင့္ မိတ္ဆက္ ခ်င္တာနဲ႔ ၊ ေနာက္ျပီး တပ္ရင္းမႈးကလည္း တာ၀န္နဲ႔ ထြက္သြားတာေၾကာင့္ မွာသြားတာေတြ ျပန္လည္ မွာၾကားခ်င္တာေၾကာင့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စစ္တကၠသိုလ္ အပတ္စဥ္ ( - ) က ေက်ာင္ဆင္းလာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီက ဆရာၾကီးတို႕ထက္ အသက္အရြယ္ မ်ားစြာ ငယ္ရြယ္ေပမယ့္ ဆရာၾကီးတို႕ရဲ႕ တိုက္ပဲြအေတြ႕အၾကံဳ ၊ ဇဲြသတိၱရွိမႈ ၊ တိုင္းျပည္အေပၚ သစၥာေစာင့္သိမႈ႕ ေတြကုိ ေလးစားသလို႕ ၊ ဆရာၾကီးတို႕ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တာ၀န္ယူရမႈ အေပၚ တဖန္ ျပန္လည္ ေလးစားေစခ်င္ပါတယ္။ အခုကာလမွာ တရုတ္နွစ္သစ္ကူး ကာလျဖစ္တာေၾကာင့္ ျမိဳ႕ထဲမွာ ပဲြလမ္းသဘင္ အခမ္းအနားေတြ ရွိမယ္ ၊ ေနာက္ျပီး လူငယ္ပီပီ ေသာက္စားေပ်ာ္ပါးရင္း အမႈးလြန္ေနၾကတဲ့ လူေတြလဲ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဘက မည့္သူ႕ကိုမွ တပ္စခန္းက ေပးမထြက္ခိုင္းပါဘူး။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း မထြက္ခိုင္းပါဘူး။ ဒီစခန္းထဲမွာပဲ သူျပန္မလာခ်င္း ေနဖို႕မွာခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လို႕ အျပင္မွာ အဲဒီလို ကိစၥေတြ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာ ျမင္ေနရင္ေတာင္ ၀င္မစြတ္ပါနဲ႔။ ရဲစခန္း ရွိပါတယ္။ သူတို႕ တာ၀န္ ယူပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ျပီး ဒီက ဆရာၾကီးေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး ၊ လူမႈေရး ၊ စား၀တ္ေနေရး ကိစၥအ၀၀ အခက္အခဲ အားလံုး ရွိလာခဲ့သည္ ရွိေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေရာက္ ေျပာၾကားနိင္ပါတယ္။ အတက္နိင္ဆံုး ကူညီေပးနိင္ဖို႕လည္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တပ္ရင္းမႈးနဲ႔ တခန္းေက်ာ္မွာ ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက ဒီေလာက္ပါပဲ။ အားလံုးလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ အဘ အမိန္႕ကို နာခံၾကမယ္လို႕ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဘာသတင္းပို႕ စရာ ရွိလဲ ။

စစ္သည္မ်ား ။ မရွိပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ ။ ေရွ႕ၾကည့္ ။ တပ္ရင္း....သတိ ။ တပ္ခဲြတပ္ၾကပ္ျပီး.....ဆက္လုပ္။
ဆရာၾကီး ။ ဆက္လုပ္ခြင့္......ျပဳပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ။ ဆက္လုပ္။ ဆရာၾကီးလည္း မွာစရာ ရွိတာ မွာျပီး တန္းျဖဳတ္ေပးလိုက္ပါဟု ေျပာျပီး

အေလးျပဳကာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ ဆရာၾကီးေတြ ကို ခန္႕မွန္းၾကည့္တဲ့ အခါမွာ အသက္အရြယ္ေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပ့ါ။ ( ၂၀-၄၅ ) အတြင္းေလာက္ ရွိၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ပိန္ပိန္ ပါးပါး ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က နည္းနည္း ေတာင့္ေတာင့္ နဲ႔ မ်ိဳးစံုေပ့ါ။ ယူနီေဖာင္းေတြကေတာ့ ႏြမ္းေတာ့ ႏြမ္းေနၾကပါျပီ။ စစ္သည္ ဆိုတာကလည္း ဘယ္ခ်မ္းသာနိင္ပ့ါမလဲ။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ အေျခအေနေလးေတြကို တင္ျပခ်င္ေပမယ့္ အနည္းငယ္ ေဆြးေႏြးဖြယ္ရာ ေတြ ရွိလာနိင္တာေၾကာင့္ မေရးေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ( ၁ ရက္ ၊ ၂ ရက္ ၊ ၃ ရက္ ေလာက္ၾကာ ) ေနလာလိုက္တာ တစ္ေန႕မွာ တပ္ၾကပ္ၾကီး တစ္ေယာက္က ေနမေကာင္း ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ ျမိဳ႕ထဲကို ေဆးထြက္၀ယ္ဖို႕ အေၾကာင္းက ေပၚလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာၾကီး တစ္ေယာက္ကို ေခၚျပီး ျမိဳ႕ထဲကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ ညဘက္ၾကီးပါ ။ မွတ္မွတ္ရရ ညေန ( ၅ ) နာရီေလာက္ ရွိပါတယ္။ ျမိဳထဲက ထြက္လာေတာ့ စခန္းအျပင္ဘက္မွာ ေညာင္ပင္ အၾကီးၾကီး ရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ မီးဖိုျပီး လူေတြ စုထိုင္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္း ၊ ရဲစခန္း ၊ ဘုရား ၊ တို႕ကို ေက်ာ္လာေတာ့ အလာတုန္းက မွတ္မွတ္ရရ မၾကည့္ခဲ့တာ အခုမွ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိေတာ့ အိမ္ေတြ အကုန္လံုးက ခ်ိတ္ပိတ္ထားတာ...နည္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္ေတြ ဆိုေပမယ့္ အေဆာင္ေတြလို႕ အေပၚေအာက္ အထပ္ေတြ ျဖစ္ျပီး ခ်ိတ္အကုန္ ပိတ္ထားတာပါ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္မွာ စံုစမ္းၾကည့္ဦးမယ္ဆိုျပီး ေဆးခန္း လုိက္ရွာပါတယ္။ ကံေကာင္းေတာ့ ေဆးခန္းရွာေတြေပမယ့္ ဆရာ၀န္ မရွိပါဘူး။ ေဆးေရာင္းတဲ့ နပ္စ့္မ တစ္ေယာက္ပဲ ေတြ႕တယ္။ သူကလဲ ရွမ္းမ ဆိုေတာ့ ျမန္မာလိုလဲ မတက္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ မေတာက္တေခါက္ အဂၤလိပ္လို ေျပာေတာ့ ပိုဆိုုး ။ ေဆးခန္းလာတာေတာ့ သိတယ္။ တစ္ခုခု ျဖစ္မွန္း ။ ဒါနဲ႔ တရုတ္လိုလည္း ကၽြန္ေတာ္က မတက္တာေၾကာင့္ နိင္ငံတကာသံုး ဘာသာ စကားအျဖစ္ ( Body Language ) ကို သံုရေတာ့တာေပ့ါ။ နဖူးကို စမ္းျပ ၊ မ်က္နွာကို ရႈံျပ ၊ ကိုယ့္ကို အားမရွိေအာင္ နႈန္းေနတဲ့ ဟန္လုပ္ျပနဲ႔ ။ ေနာက္ဆံုး ေတာ့ နားလည္သြားပါတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း ပါတာစီတေမာ့ကို နာမည္ ေမ့ေနတာ ေၾကာင့္ပါ။ ျဖစ္ရေလ.... ေမာင္မင္းၾကီးသားေရ။

ေဆး၀ယ္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဆရာၾကီးကုိ နိး ၊ ေဆးတိုက္မယ္ လုပ္ေတာ့ ငယ္ငယ္က အေဖ ေျပာျပထားတာ ၊ ကိုယ့္ကို႕ေျပာထားတာကို ၾကားေယာင္မိတယ္ ။ အစာမရွိဘဲ ေဆးမေသာက္ရဘူး ဆိုတာေၾကာင့္ ။ ဆရာၾကီးကို ဘာစားထားလဲ ဆိုေတာ့ ဘာမွ မစားရေသးဘူးတဲ့။ ဆန္ျပဳတ္ေလးေတာ့ လုပ္တိုက္ဖို႕ ထမင္းခ်က္ဆရာၾကီးကို မွာထားတယ္တဲ့ ။ အင္း...ဒါနဲ႔ ဆရာၾကီးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း ရွိမဲ့ ပံု မေပၚတာနဲ႔ ကိုယ္လက္က်န္ထဲက ပိုက္ဆံနဲ႔ မုန္႕၀ယ္ဖို႕ စဥ္စားရျပန္ပါတယ္။ ျမိဳ႕ထဲကို သြားဖို႕ကလည္း ေမွာင္ေနျပီဆိုေတာ့ ရြာထဲမွာ မုန္႕ဆိုင္ေလးမ်ား ရွိမလားလို႕ ဆိုျပီး ရြာဘက္ကို ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ မုန္႕ဆိုင္ေလးတစ္ခုေတာ့ ေတြ႕ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပိတ္သြားပါျပီး။ ေနာက္ျပီး အဲဒီ ေဒသကလည္း ေတာ္ေတာ္ ေအးတာေၾကာင့္ ညဘက္ဆို ရွမ္းေတြက မီးလႈံျပီး စကားေျပာေလ့ အက်င့္ရွိတာေၾကာင့္ အဲဒီဆိုင္ ပိုင္ရွင္ အမၾကီး (၂) ေယာက္ ၊ တျခား ရွမ္းေကာင္ေလး ( ၃ ) ေယာက္ ၊ ရွမ္းမေလး ( ၂ ) ေယာက္ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စစ္ဗ်ဳဟာက ရဲေဘာ္ေလးေတြ စကားေျပာေနတာနဲ႔ သြားေတြ႕ပါတယ္။ အမယ္ ဒီေကာင္ေလးေတြက ေျခကုတ္ယူေနတာ။ ရွမ္းမေလးေတြကို လာလာပိုးၾကတာေပ့ါ။ လူပ်ိဳေတြ ဆိုေတာ့လည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဒါနဲ႔ သူတို႕ထဲက တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေကာ္ဖီမစ္ထုပ္နဲ႔ ကိတ္မုန္႕လို မ်ိဳးလိုခ်င္ေၾကာင္း ၊ ဒါေၾကာင့္ ၀ယ္ေပးပါဆိုျပီး ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ရဲေဘာ္ေလးက ရွမ္းမ ( ပီနန္း ) ကိုေခၚျပီး လိုခ်င္တာ မွာလိုက္ပါတယ္။ သူ႕က ခဏဆိုျပီး ဆိုင္ထဲ ၀င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာပါ ထိုင္ပါ ဆိုျပီး ၀ုိင္းေခၚၾကတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မထိုင္ခ်င္ ထိုင္ခ်င္နဲ႕ ၀င္ထိုင္လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာက တာ၀န္ၾကီးနဲ႔ အထူးသျဖင့္ တပ္ရင္းမႈး မရွိတဲ့ အခ်ိန္ ၊ တာ၀န္က ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိတာေၾကာင့္ ၾကာၾကာမေနခ်င္တာရယ္ ၊ေဆးတိုက္ရမွာရယ္ ေၾကာင့္ပါ ။ သူတို႕ထဲက အနည္းငယ္ရဲတင္း သြတ္လက္ဟန္ရွိတဲ့ ရွမ္းမတစ္ေယာက္က “ နင္ကလည္း လာစမ္းပါ ၊ ဘာေၾကာက္ေနတာလဲ ၊ လာမီးလႈံ ၊ မခင္ဘူးလား ” ဆိုျပီး ေဆာင့္ဆဲြလိုက္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ငပိန္လည္း ယက္ကန္ယက္ကန္န႔႔ဲ မုန္႕အလာကို ေစာင့္ရင္း ထိုင္ခ်လိုက္ရတယ္။

ေစာနက စကားကို ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္က ရွမ္းလိုတက္ေတာ့ သြားေျပာပါတယ္။ အဲဒါ ငါတို႕လို ရဲေဘာ္မဟုတ္ေၾကာင္း ၊ ဗိုလ္လံု ( ဗိုလ္ၾကီး - လံု=ၾကီး ) ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ေတာ့ သူလည္း နည္းနည္းေတာ့ လန္႕သြားတယ္။ ဘာလန္႕တာလဲေတာ့ မသိဘူး ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ၀တ္စံုနဲ႔ လည္း မဟုတ္ဘူး။ အထင္ေတာ့ ရုပ္ကို လန္႕သြားတာ ျဖစ္ေလာက္တယ္။ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းနဲ႔ ပိန္ပိန္လိန္လိန္ ဆိုေတာ့ ဒီငနဲ႔ကေတာ့ မလြယ္ေလာက္ဘူး ဆိုျပီးေတာ့ ထင္လို႕ေနမွာ။ တစ္ေအာင့္ေနေတာ့ လိုခ်င္တာေတြ ရျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အားလံုးကို နႈတ္ဆက္ျပီး ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႕ကေတာ့ အားလွ်င္ ေနာက္ေန႕ လာခဲ့ဖို႕လည္း မွာလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ စခန္းကုိ ျပန္ ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဆရာၾကီးကို ေဆးတိုက္ျပီး ေကာင္းေကာင္း အနားယူဖို႕နဲ႔ အေရးအေၾကာင္း ရွိလွ်င္ အခ်ိန္မေရြး တစ္ေယာက္ေယာက္ လႊတ္ကာ မွာၾကားဖို႕ ေျပာခဲ့ျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း အေဆာင္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ညေရာက္ေတာ့ စခန္းေတြကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ျပီး ေမာေမာနဲ႔ ဘုရားရွစ္ခိုး အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ေရွ႕တန္းမွာ အားကိုးစရာက ဘုရား ၊ တရား ပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ အေမႊးတိုင္ ၊ ဖေရာင္းတိုင္ ၊ ပန္းက အစ ကပ္ျပီး ေန႕တိုင္း ပူေဇာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ေနကုန္ လုပ္ခဲ့တာေတြ ျပန္စဥ္စားရင္း ၊ ေစာနက ရြာထဲက ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ နဲ႔ ရွမ္းမ ေတြအေျခအေနကိုလည္း မဆီမဆိုင္ ေတြးမိပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးတာက ဒီေကာင္ေတြ ဒီအခ်ိန္ၾကီး စခန္းမျပန္ဘဲ ဘာလုပ္ေနလဲလို႕ပါ။ စခန္းနဲ႔ကလည္း ျခံစည္းရိုးပဲ ကြာတာေၾကာင့္ သိပ္ေတာ့ အေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူးေလ ဆိုျပီး အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ ( ၅ း ၄၅ ) က်ေတာ့ အိပ္ရာကထ ၊ မ်က္နွာသစ္ျပီး စခန္းေတြကို တစ္ခါျပန္လိုက္စစ္ ၊ မနက္ ( ၆း၀၀ ) နာရီထိုးေတာ့ ထူးျခားျဖစ္စဥ္ မရွိေၾကာင္းကို စက္နဲ႔ အထက္ဌာနကို သတင္းလွမ္းပို႕ရပါတယ္။ ဒါက မနက္ ၆ ၊ ေန႕လည္ ၁၂ ၊ ည ၆ နာရီ တိုင္းပံုမွန္ သတင္းပို႕ရတာပါ။ တစ္ေအာင့္ေနေတာ့ မနက္ ( ၇ း ၀၀ ) နာရီထိုးေတာ့ မွာေၾကာင့္ သစၥာဆိုဖို႕ တန္းစီပါတယ္။

“ ငါတို႕သည္ နိင္ငံေတာ္နွင့္ နိင္ငံသားတို႕၏ သစၥာကို ေစာင့္သိ ၊ ရိုေသပါမည္ ”
“ ငါတို႕သည္ က်ဆံုးေလျပီးေတာ့ တပ္မေတာ္သား တို႕၏ သစၥာကို ေစာင့္သိ ၊ ရိုေသပါမည္ ”
“ င့ါအား အထက္မွ ေပးအပ္ေသာ အမိန္႕နွင့္ တာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ပါမည္ ”
“ င့ါနိင္ငံေတာ္ ၊ ငါ့နိင္ငံသား ၊ ငါ့တပ္မေတာ္ အတြက္...ငါ၏ အသက္ကို စြန္႕လႊတ္ရန္ အဓိဌန္ ျပဳပါ၏ ”

ဟု ရြတ္ဆိုျပီးေနာက္ တစ္ေန႕တာ လုပ္ေဆာင္ရမဲ့ တာ၀န္ေတြကို ခဲြေ၀ေပးဖို႕ စီစဥ္ရပါတယ္။ သစၥာေလးခ်က္ ရြတ္ဆိုတဲ့ အခါ အားနဲ႔မာန္နဲ႔ ရြတ္ဆိုရတာေၾကာင့္ ရြတ္ဆိုျပီးတိုင္းလည္း စိတ္ဓတ္တက္ၾကြလာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရြတ္ဆိုရံုတင္မကဘဲ လက္ေတြ႕မွာလည္း အမွန္တကယ္ လိုက္နာဖို႕ လိုေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီလုိနဲ႔ တာ၀န္ေတြ ခဲြေပးေတာ့.....

ဆက္ရန္

ဒီလိုနဲ႔ ေရွ႕တန္း မထြက္မီေန႕ မတိုင္ခင္ အေမ့ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ အေမက ငိုေနေလရဲ႕ ။ ျမန္မာဗီဒီယို ေတြထဲမွာ ေရွ႕တန္းဆိုတာေတြ သူေတြ႕ဖူး ၾကားဖူးေနေတာ့ သူသား ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စိုးရိမ္ရွာမွာေပ့ါ။ ေနာက္ျပီး အသက္ကလည္း ငယ္ေသးတာေၾကာင့္ တစ္ခုခုမ်ား တကယ္လို႕ ျဖစ္မ်ား ျဖစ္သြားရင္ သူရင္က်ိဳးရပါခ်ည္ရဲ႕ ဆိုျပီး ငိုသံ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ဘုရားတရားကို အျမဲအာရံုျပဳဖို႕အေၾကာင္း ၊ လက္ေအာက္ ငယ္သားေတြကို နိင္ထက္စီးနင္း မလုပ္ဖို႕အေၾကာင္း ၊ ကိုယ့္အထက္ အရာရွိ စကားကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ေစခ်င္ေၾကာင္း တတြတ္တြတ္ မွာေနပါေတာ့တယ္။ အေမျပီးေတာ့ ၊ အေဖ ၊ အမ ၊ ညီမ အကုန္လံုးကို စံုေအာင္ ေျပာျပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ စိတ္မပူဖို႕ အခြင့္ရတာနဲ႔ ခ်က္ျခင္း ရသလို ဆက္သြယ္ပါ့မယ္လို႕ ကတိအထပ္ထပ္ေပးရင္း ဖုန္းကို တိုးတိတ္စြာ ခ်ခဲ့မိပါတယ္။ ဖုန္းခ ကလည္း ပိုက္ဆံမေလာက္ေတာ့တာေၾကာင့္ မို႕လို႕ပါ။ သူတို႕ကို ကိုယ္က ဖုန္းဆက္တုန္းကေတာ့ စိတ္ဓတ္မာမာနဲ႔ အသိေပးတယ္ ဆိုရံုေလး ေပးလိုက္တာ အခုေတာ့ သူတို႕၀ိုင္းေျပာ ၊ စိုးရိမ္ေနတာနဲ႔ပဲ ကိုယ္ေတာင္ ေရွ႕တန္းသြားရမွာ လန္႕လာျပီ။

ဒါေပမယ့္ ဘာတက္နိင္မွာလဲ....က်ရာ တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႕က ကိုယ့္အလုပ္ျဖစ္ေနျပီပဲ။ ဒီေတာ့ ဖုန္းဆက္ျပီး အခန္းကိုျပန္ မနက္ျဖန္ အတြက္ လိုအပ္တာေတြ ထည့္ဖို႕ျပင္ေတာ့ ျပႆာနာက စတာပါပဲ။ အိတ္...ပစၥည္းေတြထည့္ဖို႕အိတ္။ ဟာ...ငါမွ ေရွ႕တန္းမသြားဘူးတာ ဘာနဲ႔ထည့္ရမွာလဲေပ့ါ။ က်န္တဲ့ ၂ ေယာက္ကလည္း ေယာင္ေတာင္ေတာင္ နဲ႔ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ( ၃ ) ေယာက္သား တိုင္ပင္ျပီး တပ္ေရးဗိုလ္ၾကီး အိမ္ကို ခ်ီတက္သြားၾကတယ္။ အစ္ကိုၾကီး လုပ္ပါဦး ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရွ႕တန္းသြားဖို႕ ဘယ္လိုအိတ္နဲ႔ သြားရမွာလဲ ဆိုေတာ့ သူက ေတာ္ေတာ္ အံၾသသြားတယ္။ “ ေဟ...မင္းတို႕ ဗိုလ္ေလာင္းတုန္းက မသင္ခဲ့ရဘူးလား ၊ ေက်ာပိုးအိတ္ အစိမ္းေရာင္ေလကြာတဲ့ ” ေအာ္....အဲဒီေတာ့မွ မ်က္လံုးထဲ ေျပးျမင္လိုက္တာ။ ဟုတ္ပေနာ္....ကိုယ္ သံုးနွစ္တာလံုး ရင္းနွီးခဲ့တဲ့ ၊ Outdoor ထြက္တိုင္းလည္း ဒီအိတ္နဲ႔ပဲ သြားေနၾကကို အခုမွ ေမ့ေနရတယ္လို႕ ။ ဒါနဲ႔ လိုတာေတြ ေမးျပီးေတာ့ ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ခက္တာက သူ႕ေရွ႕မွာမို႕ မေျပာရဲတာ ။ အဲဒီလို အိတ္ကလည္း မရွိဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က ဗိုလ္ေလာင္းတုန္းကပဲ သံုးမယ္ထင္တာ။ အခုေတာ့ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာလည္း ဒါပဲ သံုးတာဆိုေတာ့ ဒါေလးေတာင္ မသိရေကာင္းလား ဆိုျပီး ကိုယ့္ကို ကိုယ္ နည္းနည္းေတာ့ ေဒါသျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ျပီး ျမန္မာရုပ္ျမင္သံၾကား နဲ႔ ျမ၀တီမွာ လာတဲ့ စစ္ကားမွန္သမွ် မွာလည္း စာဖတ္သူတို႕ ျမင္ဖူးၾကမွာပါ။ ေက်ာပိုးအိတ္ အစိမ္းေရာင္ေလးနဲ႔ ခ်ီတက္ေနၾကတဲ့ တပ္မေတာ္ စစ္ေၾကာင္းေတြကိုေပ့ါ။

အခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရွ႕တန္းမွာ ၀တ္ဖို႕ ယူနီေဖာင္း ၊ ေျခအိတ္ ၊ ပုဆိုး ၊ သြားပြတ္တံ ၊ ေသာက္ေရခြက္ ျပီးေတာ့ လိုအပ္မယ္ထင္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္း ၊ ျပီးေတာ့ အပြင့္အမည္းေရာင္ေတြေပ့ါ ။ အပြင့္က ေတာထဲမွာ ဆိုေတာ့ ၀ါ၀ါထိန္ထိန္ ေရႊေရာင္ေတြ တက္ဆင္လို႕ မရပါဘူး။ ရန္သူက အလြယ္တကူ ေခါင္းေဆာင္ကို ေရြးခ်ယ္ သုတ္သင္နိင္တာေၾကာင့္ပါ။ ဒါနဲ႕ မနက္ေစာေစာ ေရွ႕တန္းတက္ရမွာဆိုေတာ့ ညက ျပင္ဆင္စရာ ရွိတာကို ျပင္ဆင္ျပီး ဘုရားရွစ္ခိုးကာ ေစာေစာ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ “ ဒက္...ဒက္....ဒက္.....ဒက္ ၀ုန္း.....ရႊီးးးးးးး ဖုန္း.... ဆိုတဲ့ ပစ္သံခက္သံ ေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ အသည္းအသန္ ၾကိဳးစား ေရွာင္တိမး္ေနရင္း ဒုန္း ဒုန္း .....ဒုန္း ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ အတူ ဟိုဘက္ခန္းက စစ္ကိုင္းသား ( ၂ ) ေယာက္က တစ္ေယာက္ တံခါးလာေခါက္တာေၾကာင့္ အိမ္မက္ထဲက လူးလဲထလာခဲ့ရတယ္။ “ ေဟ့ေကာင္.... ထ ... ထ ။ ေသနတ္ထုတ္ရမယ္ ၊ ဒါေၾကာင့္ ေစာေစာစီးစီး ဗဟိုကင္းကို သြားရေအာင္ ” ဆိုတာနဲ႔ မပြင့္တပြင့္ မ်က္လံုးကို အသာပုတ္ခက္ ပုတ္ခက္လုပ္ကာ တကိုယ္ေရ သန္႕ရွင္းေရးျပီးေတာ့ ဗဟိုကင္း ရွိရာကုိ ခ်ီတက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ထုတ္ေပးတဲ့ ေသနတ္ေတြက အားလံုးေပါင္း ၂ လက္ ။ ဘီေအ (၉၄) လို႕ေခၚတဲ့ အူဇီေသနတ္ ၊ ပစၥတို ပါ။ က်ည္ကေတာ့ အားလံုးေပါင္း ( ၂၄၀ ) နဲ႔ ပစၥတိုၾကည္ ၂၄ ေတာင့္ပါပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕တင္ လူက ေတာ္ေတာ္၀ပ္ေနျပီ။ အရပ္က ၅ေပ ၅ လက္မ ၊ ေပါင္က ( ၁၂၀ ) ေလာက္ပဲ ရွိတာ ဆိုေတာ့ သိပ္မဟန္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါနဲ႔ က်န္ေသးတဲ့ ေျမပံု ၊ ၀ွက္စာ( ဆိုက္ဖာ ) ေတြ ထပ္ထုတ္ျပီး ၊ ကိုယ္နဲ႔ အတူ လိုက္မဲ့ ဆရာၾကီး ၅ ေယာက္ကိုလည္း ေသနတ္ထုတ္ဖို႕ ၾကီးၾကပ္ရပါေသးတယ္။ သူတို႕ ေသနတ္ေတြက ကိုယ့္ထက္မ်ားတာေၾကာင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ စိစစ္ေနရတယ္ ။ MA - 1 ေျခမႈန္းေရးရိုင္ဖယ္ ၊ BA-100 ဒံုးပစ္ေလာင္ခ်ာ ၊ MA-4 စက္ေသနတ္ ၊ အစရွိသည့္ ေသနတ္ေတြ နဲ႕ ေနာက္ထပ္ လိုအပ္တဲ့ အရာေတြ ထုတ္ျပီးေတာ့ လူစစ္တန္းစီပါတယ္။ ၀ွက္စာ ( ဆိုက္ဖာ ) ဆုိတာက ဆက္သြယ္ေရး လ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ စကား၀ွက္ေတြပါတဲ့ စာလို႕ အဓိပါယ္ ေခၚလို႕ရပါတယ္။ တပ္စခန္းေတြ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုဆက္သြယ္ရာမွာ သုံးျပီး တပ္စခန္း တစ္ခု၏ ေခါင္းေဆာင္အရာရွိ ၊ အရာရွိ မရွိလွ်င္ အၾကီးဆံုး ရာထူးရွိသူက အလံုျခံဳဆံုး သိမ္းဆည္းထားရသည္။ အကယ္၍ က်ေပ်ာက္ပ်က္ဆီး ခဲ့သည္ ရွိေသာ ၾကီးေလးေသာ အျပစ္ဒဏ္ ၾကခံရေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္တို႕လည္း အတက္နိင္ဆံုး လံုျခံဳေအာင္ သိမ္းဆည္းကာ လက္ေအာက္ စစ္သည္မ်ား မည္သည့္အရာမ်ား လိုအပ္သလဲ ဆိုတာ လိုက္လံၾကည့္ရႈရင္း တပ္ရင္းမႈးမွ ေခၚလာမည့္ အခ်ိန္ကို ဆက္သြယ္ေရး စက္နားမွာ အသင့္ထိုင္ေစာင့္ ေနခဲ့ပါသည္။ ကြက္ခိုင္ေရာက္တာမွ ၁ ပတ္မျပည့္ေသးဘူး ေလွ်ာက္ၾကည့္မယ္ ၾကံကာ ရွိေသးတယ္ ေရွ႕တန္းတက္ရမည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ သိပ္ေတာ့ မေက်နပ္ခ်င္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ေရွ႕တန္းသာ ဆိုတယ္ ဘယ္ကို သြားရမွန္းလဲ မသိဘူး။ ေနာက္တစ္နာရီ အၾကာေတာ့ အဘက ဆက္သြယ္ေရးစက္က ေခၚလာတာေၾကာင့္ တပ္ရင္းဆက္သြယ္ေရး စခန္းကို အသည္းအသန္ ေျပးလႊားခဲ့ပါတယ္။

အဘ ။ ဟလို...အခု ငါေျပာတာ ၾကားလား
ကၽြန္ေတာ္ ။ ဟုတ္ကဲ့..အဘ။ ၾကားပါတယ္
အဘ ။ ေအး...ၾကားရင္....မင္းတို႕ အခု ကားနဲ႔ထြက္လာျပီးရင္ မူဆယ္တပ္စခန္းကို ၀င္။
ကၽြန္ေတာ္ ။ ဟုတ္ကဲ့...
အဘ ။ ျပီးရင္ အဲဒီမွာ တစ္ညအိပ္။ ေနာက္ေန႕ မနက္ငါ့ဆီ အဲဒီကေန ဖုန္းျပန္ဆက္။ ၾကားလား ....
ကၽြန္ေတာ္ ။ ဟုက္ကဲ့...အဘ။ ၉၆ ပါ။
အဘ။ ေအး...ဖုန္းနံပတ္က.....@$#%!*&# ။ ေအး....ေအး။ ဒါဆို ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့မယ္။ မွာလိုက္တာေတြ ယူဖို႕မေမ့နဲ႔။
ကၽြန္ေတာ္ ။ ဟုတ္ကဲ့...အဘ။ ေလးစားပါတယ္။

ဆိုျပီး စက္က ခ်သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေရွ႕တန္း တက္ဖို႕ ကားအလာကို ေစာင့္ၾကာတာေပ့ါ။ တစ္ေအာင့္ေနေတာ့ ကားလာျပီဆိုေတာ့ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားက ေထာ္လာဂ်ီ ကို ကိုယ္ထည္ေတြနဲ႔ ကာရံထားတဲ့ အဆင့္ပဲရွိတယ္။ အင္ဂ်င္ကေတာ့ ေထာ္လာဂ်ီထက္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပ့ါ။ ေလဘီးကားအဆင့္ထက္ နည္းနည္းေက်ာ္တယ္ ျမန္နႈန္းကို ေျပာတာပါ။ ဒါနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ကိုယ္ျမင္ဘူးတာက စစ္ေၾကာင္းေတြ ေရွ႕တန္းထြက္ရင္ တီအီး ၊ Faw ကားေတြ နဲ႔ တစီတတန္းၾကီး ထြက္ၾကတာ ။ အခုေတာ့ ကိုယ္အလွည့္ ၾကမွ ဘယ္လို ျဖစ္ရတာတုန္းလဲ လို႕ ဘယ္သူ႕ကို ေမးလို႕ ေမးရမွန္း မသိဘူး။ ဆရာၾကီးေတြ ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ သူတို႕က ၾကိဳသိေနသလို မ်က္နွာထားေတြနဲ႔ ဆုိေတာ့ ၊ သူတို႕ကိုလဲ မေမးျဖစ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ဗ်ဴဟာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ တပ္ကို ေရာက္တုန္းက လာတဲ့ G-3 အစ္ကိုၾကီး ေရာက္လာျပီး ဟိုမွာ ေနရမဲ့၊ လိုက္နာရမဲ့ အေျခအေန ေလးေတြ ေျပာျပ ၊ သူေျပာတာ ကိုယ္နားေထာင္ျပီးေတာ့ ဘယ္ရမလဲ ။ အခု ကိုယ့္အလွည့္ေပ့ါ။ ကိုယ္ေျပာတာ သူျပန္နားေထာင္ ရမဲ့ အလွည့္ ေရာက္လာျပီ။

“ အစ္ကုိၾကီး....ဒီကားၾကီးလား ” လို႕မ်က္နွာငယ္ေလးနဲ႔ ေမးလိုက္ေတာ့။ “ ဟုတ္တယ္...ညီေလး ၊ မင္းတို႕က ေနာက္က လိုက္တာဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲ ၊ ၾကံဳရာ ကားနဲ႔ တက္ရတာ။ ” ဆုိေတာ့ ကိုယ္လည္း ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ျဖစ္တက္ပါတယ္ေလလို႕ သေဘာထားျပီး။ ကားေပၚကို တက္ၾက တက္ၾက လို႕ေျပာရင္း ဆရာၾကီးေတြကို ကားေပၚတက္ခိုင္း ၊ ေနာက္ဆံုးလူစစ္ျပီး ကိုယ္ပဲ က်န္ေတာ့မွ ကားေပၚလည္း တက္လိုက္ေရာ...စေတြ႕လိုက္ရတာက ျဖဴျဖဴအိတ္ေတြ။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆန္အိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ေအာ္....သူတို႕က မူဆယ္ကို ဆန္ပို႕မယ့္ကားကို ေခ်ာဆဲြထားတာကိုး။ စိတ္ေတာ့...မေကာင္းပါဘူး။ လမ္းခရီးက တူေနေတာ့ သူတို႕လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပါေတာ့ မလြတ္လပ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္း သူတို႕ နဲ႔ မသြားခ်င္ေပမယ့္ မတက္နိင္တာေၾကာင့္( ဒိုးရေတာ့ အခ်စ္ေရ ~~~~~ နုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ~~~~~~~ ဒိုးရေတာ့မယ္...အခ်စ္ေရ ၊ နုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္~~~~ ကိုယ္တကယ္ မခံစားနိင္ဘူး~~~~ အခ်စ္ရယ္ ) ဆိုတဲ့ ဦးေက်ာ္ဟိန္းဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ၾကားေယာင္မိပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ဖြတ္ခ်က္ ဖြတ္ခ်က္....ကားကိုစီးရင္း ကြတ္ခိုင္-မူဆယ္ ခရီးကို စတင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။