အပ်က္

လမ္းတခုမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့
ငါ့ေျခ အစံုက
ကတၱရာလမ္းေပၚလား
ဖုန္ထူတဲ့ ေျမခင္းလမ္းလား
ေက်ာက္စရစ္ေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတဲ့လမ္းလား
ေသေသခ်ာခ်ာ ငါမသိေတာ့ဘူး...

ေဘးဘီမွာ ေတြ႕ျမင္ေနတာ
ငါရင္းနွီးခဲ့တဲ့
လူေတြဘဲလား လူစိမ္းေတြလား
သစ္ပင္လား၊ ေရအိုးစင္လား၊
လမ္းေဘးဓါတ္တိုင္ဘဲလား
ငါမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး...

ငါ့နားထဲကို ေရာက္ရွိလာတဲ့
အသံေတြက
လူေတြေျပာတဲ့ စကားသံလား
ကားဟြန္းသံလား
ေလတိုးသံလား
ငါမေဝခြဲတတ္ေတာ့ပါဘူး...

ေမာ့ၾကည့္မိလို႕
ျမင္ေတြ႕တဲ့ အရာက
ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးလား
ျပာလဲ့ေနတဲ့ ပင္လယ္ရဲ႕ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈ႕လား
သစ္ေတာအုပ္ရဲ႕ အေရာင္အဆင္းလား
ကြဲျပားစြာ သိျမင္လို႕မရေတာ့ပါဘူး....

ရင္အံုမွာ နင့္ေနေအာင္
ခံစားေနရမႈ႕ဟာလည္း
နာက်ဥ္မႈ႕လား
ေၾကကြဲမႈ႕လား
ခံျပင္းျခင္းလား
တခုမွ မေသခ်ာေတာ့ပါဘူး...

ေသခ်ာပီျပင္တာက
နွစ္ဦးသား စိတ္တိုင္းက်
တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့
အိမ္မက္ကမာၻ ျဖည့္ဆည္းရာကို
မင္းတေယာက္... ေက်ာခိုင္းလို႕
အျပီးတိုင္ ထြက္ခြာသြားတယ္ ဆိုတာေလးပါဘဲ.......

Print this post