ကမာၻပ်က္တဲ့ည

ပတ္ဝန္းက်င္ တခုလံုးေမွာင္နဲ႕မဲမဲ
မင္းနာမည္ တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ေခၚမိလည္း
မင္းက မၾကားတာလား၊
မထူးတာလား။

မ်က္ရည္ေတြၾကားက မင္းပံုရိပ္ေတြ မျပီျပင္ေတာ့ဘူး
ဆြဲထားလက္ကို မင္းဘက္က ဖ်က္သိမ္းလိုက္ျပီး
ငါနဲ႕ေဝးရာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွမ္းလို႕
အေဝးၾကီးကို တိမ္ေတြလိုဘဲ
ခရီးနွင္သြားတယ္။

အသက္မက ခ်စ္ပါတယ္
ေျပာခဲ့တဲ့ မင္းစကားေလးေတြက
မင္းနဲ႕တူတူ အေဝးဆံုးကို ထြက္ခြာသြားျပီ။

ကိုယ္ဘယ္လိုလူလည္း မင္းသိပါတယ္
ေျပာခဲ့တဲ့စကား
သစၥာတရားဟာ ကိုယ့္သိကၡာ
ခ်စ္ျခင္းနဲ႕ ေမတၱာဟာ မင္းအတြက္
ေျပာခဲ့တဲ့စကားက
နံနက္ေနျခည္နဲ႕ ထိေတြ႕လိုက္ရတဲ့
နွင္းစက္ေလးေတြလို အေငြ႕ပ်ံလြင့္
ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီ။

ဘာေတြလဲ၊ ဘာျဖစ္တာလဲ
နားမလည္ေတာ့ဘူး...

က်င္လည္ခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က
မင္းရဲ႕ ခ်စ္ျခင္း၊
မင္းရဲ႕ သစၥာ၊
မင္းရဲ႕ ၾကင္နာမႈ႕ေတြေၾကာင့္
မယံုဘူးတဲ့။


အိမ္မက္ေတြ အလဲလဲ အျပိဳျပိဳနဲ႕
ဦးတည္ရာမဲ့ ဘဝပ်က္လို႕
အားလံုးက ကိုယ့္ဘက္မွာ ရွိမေနၾကဘူး
အားလံုးက ကိုယ့္ကို ဖံုးဖိၾကတယ္
ကိုယ့္ရဲ႕ အားကိုးရာ
တဦးတည္းက ကိုယ့္ကိုထားရစ္ခဲ့ျပီး
အေဝးကို ထြက္ခြာသြားျပီ

ကိုယ့္ဘဝလည္း တိမ္ေတြဖံုးလို႕ေပါ့။

Print this post